All Chapters of Tell Me Where It Hurts: Chapter 1 - Chapter 9

"You can't force me to marry Klein Dometry!"galit kong saad."Yes you will, if I say it you will do it. I am not Yeoji Martini for nothing. You,  being my daughter should know me already!" matigas na sabi ni DadYes! Daddy's right! I've known him in my nineteen life of existence and no one wants to mess with him. He can be a ruthless devil in a suit if he wants too. But I am too young to marry. I know the guy, infact I love him,  but he doesn't love me. He loves his bestfriend and I can't accept that fact. What did he even see in that poor girl?We grew up together including that bestfriend of him. He is 6 years ahead of us, but that doesn't stop me from loving him.I despise the girl, she is weak. She always depend on Klein and that makes me more frustated. Like hello! she is such a pa damsel in distress always waiting for her knight in shining armour.I want to

Malapit na kaming makababa ng mapalingon ang kasama niyang matanda saakin. He have a greek features just like Klein. This must be his Dad, medyo magkamukha pala sila hindi ko napansin kanina kasi na kay Klein lang 'yong atensyon ko. May nakita akong kislap sa mga mata niya't paghanga habang nakatingin saakin."Oh! What a lovely lady we have here. Is this your daughter already kumpadre?" Napatayo pa siya habang sinasabi 'yon kaya napalingon tuloy si Daddy sa kinaroroonan ko."Yes kumpadre." Iminwestra ni Daddy 'yong kamay niya na pumunta ako sa tabi niya kaya binilisan ko iyong lakad ko.Nagbigay galang naman si Nay Rosie sa kanila bago umalis."This is my daughter Chanel Amery." Pagpapakilala ni Daddy saakin."Hello po. Good Evening Tito-- ahm..""Call me Tito Zach hija. And this is my son Klein." Nakangiti niyang sabi habang isang tapik sa balikat naman ang ibinigay niya sa anak niya.Hindi nila alam

Maaga akong gumising ngayon,  gusto kong maabutan si Daddy bago siya pumuntang opisina dahil may ipapakiusap ako sa kanya. Sana pumayag siya.Mabilis akong pumunta sa banyo,naghilamos at nagtoothbrush. Wala nang suklay suklay dahil andito lang naman ako sa bahay. Bahala nang magmukhang mangkukulam wala namang ibang makaka kita. Mga katulong at mga tauhan lang naman ni Dad ang nandito so wapakels ako sa itsura ko atleast naghilamos at nagtoothbrush ako makuntento na sila dun. Kung may problema pa sila sa ayos ko pakamatay na sila wala akong paki alam.Binuksan ko ang pintuan at bumungad sa harapan ko ang tatlong bodyguards ko. They bow down their head when they saw me and said 'Good morning Senyorita' in unison. But because I am Chanel Amery Martini I just ignore them. Why would I greet them back anyway? It's not really good seeing them in this very early hour. Nilagpasan ko lang sila at nagtuloy tuloy pababa ng hagdanan. Dali dali naman silang

Tapos na akong mag enroll at hindi ko alam kong saan kami ngayon papunta. Ayaw ko namang magtanong dahil naiinis parin ako sa kanya. Basta ang alam ko lang tumawag sa kanya si Trinity at magkita daw sila kaya heto pati ako isinama hindi man lang tinanong kung gusto kong sumama, napaka walang modo talaga.A few minutes later we stopped in front of an Italian Restaurant. The design is very elegant and the colors is very fresh from the eyes. The glass wall is not tinted. From here, I can see few couples happily eating. I frown because of the thought that I will eat here. Tss...Ano namang kakainin ko dito? Pasta? Really? Mabubusog ba ako niyan? And how about my dress? Naka jeans lang kaya ako, pwede bang pumasok diyan ng naka jeans lang? Puro naka formal ang mga nakita kong kumakain dito. Napairap ako ng wala sa oras at ng ibaling ko ang tingin sa kanya nakatitig pala siya saakin, napalunok tuloy ako ng wala sa oras. 

It's been two months since the last time I saw Klein, nasa magkaibang department kasi kami kaya hindi kami nagpapang abot. He is taking his masterals degree here.After niya ako ihatid noon, ni anino niya hindi ko na nakita. And about Trinity, I always saw her here in our school but I am just ignoring her. She always have that warm smile whenever our gaze met but I will just rolled my eyes in return."Excuse me Miss Domingcil but why do we need to give meanings every poems that Robert Frost write? Do we need that when we apply in a bank?"I gaze at Trexie Santos,  my gay friend when I heard what he said to our English Professor. Napatawa nalang ako ng mahina, like why the hell would he ask that?  May pagka terror pa naman ang matandang prof. namin. But on the other side, may tama naman siya. Our course is Bachelor of Science in Accountancy so I don't get it why we need to study that thing.Napasulyap ang m

"Ano ba Chanel, tumalon ka na, makikita na tayo sa sobrang bagal mo e,"pagrereklamo ni Trexie.Nauna siyang bumaba saakin, nandito kami sa likod ng eskwelahan namin, uwian na namin pero hindi kami sa harap dumaan dahil nga may usapan kaming lalabas ngayon. Hindi kami pwedeng dumaan sa harap dahil makikita kami ng mga bodyguards ko."Teka lang naman kasi at medyo nalulula ako, hindi ba ako mababalian ng buto kapag tumalon ako diyan?" Nag aalalang sabi ko. Nakatungtong ako sa ladder board na hiniram namin sa janitor na nakita naming naglilinis kanina. Idinahilan na lang namin na gusto naming kumuha ng bunga ng mangga, eksakto namang may mga hinog na itong bunga. Mabilis naman niya kaming pinahiram at pina alalahanan na mag ingat kami at baka mahulog kami. Hinintay muna namin itong maka alis bago namin isinagawa ang plano namin."Hindi ka mababalian ng buto riyan, hindi naman sobrang taas a, tignan mo nga ako at wala namang nangyari sa

"And where do you think you are going Chanel? Tatakasan mo na naman ba ako?" He dangerously said. He's famous smirk is plastered all over his face.Nawala ang takot ko dahil nabwisit ako sa inasta niya."Ofcourse not! Umalis ka diyan at may pupuntahan pa kami." Hinawi ko siya para sana makadaan kami pero ni hindi man lang siya natinag mula sa kinatatayuan niya."Ano ba? Padaanin mo kami!" Naiinis kong bulyaw pero ang siste, wala talagang kagalaw galaw mula sa pag kakatayo."Let's go home." Walang emosiyong saad niya, kababakasan ng kaseryosohan ang mukha niya. Nawala na ang pagkakangisi niya, the way he looked at me makes my knees turn into jellies. Medyo kinabahan ako kasi kapag ganyan ang boses niya nagtitimpi na lang siya na bigwasan ako, pero hindi ako nagpatinag. Sino ba siya sa akala niya?"Oo, uuwi na kami pero hindi ako makikisabay sa'yo. We can go home without you." masungit kong saad. "Rig

Nag iwas ako ng tingin ng bumusina ang bodyguard ko, narito na pala kami sa harap ng gate namin. Bumukas ang gate at marahang pumasok ang sasakyan ni Klein kasunod ang isa pang sasakyan sa likod.Nang huminto ang sasakyan sa may garahe namin, ako na ang kusang nagbukas ng pintuan at dali daling lumabas. Hindi ko na hinintay na ipagbukas ako ng pintuan ng bodyguard ko na siyang palagi nilang ginagawa.Hindi ko na rin tinignan kong nakasunod ba si Klein sa likod ko. Nahihiya akong humarap sa kanya. Ngayon pa lang nagsisink sa utak ko ang ginawa namin kanina, wala na 'ata akong mukhang maihaharap pa sa kanya. Ano kayang iniisip niya tungkol saakin? Baka nadisappoint siya dahil hindi ako marunong humalik, pero gusto niya daw akong halikan. Kikiligin na ba ako?Papasok na ako sa bahay ng makita ko si daddy na nakaupo sa sofa, talagang hinihintay niya nga ako. Napakunot ang noo niya ng makita niya akong naglalakad patungo sa kanya.

"Bes pansinin mo naman ako, baka hindi mo napapansin kanina pa ako nagpapa pansin," nagmamakaawang sabi ng baklita, nakanguso pa siya na akala mo naman ikinaganda niya. Kung titingin lang siya sa salamin, baka magsisigaw pa siya dahil sa nakaririmarim na itsura niya."Sinabing huwag mo akong kinakausap at nanggigigil pa ako sa'yong bakla ka," nakairap na sabi ko. Hinawi ko ang buhok kong tumakip sa mata ko at binilisan ang paglalakad ko.Hapon na at pauwi na kami, katatapos lang ng huling subject namin. Kaninang umaga pa siya nagpapa pansin at malapit na akong mainis, konting konti na lang at tototohanin ko na ang banta kong sasabunutan ko siya hanggang malagas ang lahat ng buhok niya."E kasi naman besy, sorry na kasi, nakakatakot kasi ang itsura ni papa Klein kahapon, parang gusto niya akong patayin sa klase ng pagkakatingin niya." Pangangatwiran pa niya. Umagapay siya sa paglalakad saakin, pero hindi ko siy