Chapter 4

Chapter 4

"Thali!" I hissed nung muntikan na kami masubsub sa paglalakad.

"Need help?" rinig kong sabi sa likuran ko. Nakita ko si Hugo na nakapamulsa habang nakatingin sa paghihirap ko ngayon. Tatanggi ba ako? Pero, grr nahihirapan ako kay Thalia. Malikot at medyo mabigat.

"Sort of," sagot ko nang nahihiya. Agad naman siyang lumapit sa akin at siya na ang umalalay kay Thalia.

"You walk first, I don't know where's your car," natataranta naman akong kumilos papunta sa sasakyan namin. Agad kong binuksan ang pintuan nang nakarating na kami sa sasakyan. Ipinasok niya si Thalia sa likod para doon ihiga. 

"Thank you," sabi ko sakanya. Tumango lamang siya. Agad naman akong umikot papuntang driver seat para makapag'maneho at makaalis na.

Nandito kami ngayon sa opisina at kanina pa kami nagtatalo sa nangyari kagabi. Ibugaw ba naman ako? 

"Eh ano namang problema do'n? Ha, Tala? Single ka naman at tsaka, nagkaka'edad kana tigang ka parin,"

"Hoy hoy hoy! Ang problema do'n hindi ko kilala yung tao baka kung saan niya ako dalhin dahil dyan sa dare mo!" inis kong sabi sa kanya. Hindi ko alam kung bakit inis na inis ako.

I heard my phone beep. Tinignan ko ito at may nakita akong text galing sa unknown mumber. 

Unknown number:

Nasa baba na ako.

Huh? Sino 'to? Hindi ko nalang ito pinansin. Binaba ko nalang ito at hinarap muli si Thalia.

"I'try mo lang naman, akalain natin siya na. Pag ganun, edi mabuti pero pag hindi kayo nag'work edi stop," aniya sabay galaw nang mga balikat niya.

Hindi ko namalayan ang oras, alas singko na pala. Dada parin ng dada si Thalia habang pababa kami. Kinakalkal ko yung bag ko dahil hindi ko mahanap yung susi nang kotse, habang ginagawa ko ito kinalabit ako ni Thalia.

"Tala," 

"Bakit?" tanong ko habang nasa bag parin iyong paningin ko.

"May sundo ka," aniya 

"Anong sundo-" hindi ko natapos ang sasabihin ko nung malaman ko kung ano ang ibig sabihin niya, natigil ako.

His deep-rooted eyes and serious face were lazily staring at me habang nakasandal sa kanyang kotse. Wait, don't tell me siya iyong nagtext sa akin kanina? Hinarap ko si Thalia.

"Anong ginagawa niya dito? Pinapunta mo ba siya?" sabi ko habang pinaniningkitan ng mga mata si Thalia. Medyo malayo ang pwesto namin kay Hugo kaya alam kong hindi niya kami maririnig.

Napaatras siya at winagayway niya ang kanyang kamay bilang pag tanggi, "O-oy, wala akong kinalaman dyan."

"Eh bakit nandito siya?" 

"Hindi ko nga alam. Baka mag da'date na kayo," 

"What-" hindi ko natapos ang sasabihin ko nang bigla akong may narinig na boses baritono agad ko itong liningon, nagulat parin ako kahit alam kong nandito siya.

"Kanina pa ako dito," aniya habang nakatitig sa akin ng seryoso. Bakit ba siya ganyan kung tumitig? Nakaka-intimidate! Tumikhim ako bago nagsalita.

"T-talaga? H-hindi ko alam," 

"I texted you," nagulat ako sa sinabi niya. So siya nga iyong nag text sa akin. Narinig kong tumikhim si Thalia, nakalukot na mukha akong lumingon sa kanya. 

"Sorry, I didn't check my phone eh," talaga lang Tala?

"Let's go," tatalikod na sana siya kung hindi ko siya pinigilan.

"Wait, wait, wait," natigil siya at muli niya akong tiningnan nang seryoso.

"What?"

"Saan tayo pupunta?"

"Later, you'll see," sinabi niya iyon nang malumanay at tsaka siyang nagpatuloy sa pagtalikod.

Nag-aalangan akong tumingin kay Thalia habang siya ay nagkibit-balikat lamang. Inilahad ko sakanya an susi nang sasakyan ko at saka ako sumunod kay Hugo patungo sa sarili nitong sasakyan.

Pinagbuksan niya ako nang pinto at agad kaming tumulak patungo sa lugar na siyang pagdadalhan niya sa akin. Wala kaming imik sa byahe kaya kahit paghinga naming dalawa ay dinig na dinig namin, at sa hindi inaasahan ay biglang kumalam ang aking tyan, hinawakan ko ito nagbabaka'sakaling huminto ito sa pagtunog, ngunit hindi ito nagpapigil. Lumingon si Hugo sa akin sandali at saka muling ibinaling ang paningin sa daan.

"Guess you're hungry," sinabi niya iyon nang seryoso ngunit malumanay. 

"We'll eat first." dagdag niya. Napapahiya naman akong sumagot sa kanya.

"Yeah, sorry"

Agad naman siyang huminto nang may nakita kaming restaurant na kakainan. Umupo kami sa may gilid na kung saan kita ang labas at agad siyang nagtawag nang waiter para umorder pagka-upo namin. I ordered the food that I want and he also did. 

"Uhm.." panimula ko sa gitna nang katahimikan naming dalawa habang naghihintay sa inorder namin.

"Bakit ka nga pala pumayag sa dare?" lumingon siya sa akin.

Binigyan niya ako nang nakaka'pagod na tingin saka sumagot. "Bored," napasinghap ako sa sagot niya.

What? 

Bored?

What the fvck?!

Pumayag siya kasi bored siya? Anong trip niya sa buhay? Sasagot na sana ako kaya lang biglang dumating ang waiter at isa-isang inilagay yung order namin sa lamesa. Nagulat ako nang ibinaling ko ang paningin ko dito ay nakita ko kung gaano karaming pagkain ang nasa table namin gayong dalawa lang naman kami.

"Bakit ang dami nito?" hindi makapaniwalang sabi ko. "Ito lang naman yung inorder ko," sabi ko sabay turo sa steak at shrimp na order ko. Nasa limang plato iyong kanya.

"Just stop talking and eat." masungit niyang sagot. Napaawang ang mga labi ko. Tss. Sungit! Hindi nalang ako sumagot pa.

Natapos kaming kumain nang walang kibuan sa isa't isa, hindi ko alam kung paano ko iyon nakayanan well siguro sobrang gutom na talaga ako kaya nasa pagkain lamang ang atensyon. At dahil sobra-sobra iyong binili niya kanina ay hindi namin iyon naubos, balak niyang ipatapon nalang iyon kaya imbis na iyon ang gawin ay pinabalot ko iyong iba at dadalhin sa pupuntahan namin.

"Wala ka bang music?" tanong ko sa gitna nang katahimikan naming dalawa. Kanina pa siya hindi umiimik at ganun din ako, hindi ko alam kung paano sisimulan ang usapan. Well, what to expect? We're totally strangers at nagde'date lamang kami dahil sa walang kwentang dare ni Thalia.

"You can connect your music," agad ko namang kinuha ang cellphone ko at tsaka nagpatugtog ng kanta.

Pilit nating iniwasan,

Ganitong mga tanungan,

Pagsisimula nung kanta, hindi ko pa napakinggan lahat ng nasa playlist ko. Halos lahat ng kanta ko ay galing kay Thalia, and I don't usually listen to it.

Kahit di sigurado,

Tinuloy natin ang ating ugnayan,

Bakit ramdam ko ang sakit nung lyrics nang kanta, pinagpatuloy ko ang pakikinig.

Naubos nang kwentuhan,

Nang simula nang magsisihan,

Lahat ay parang lumabo,

'Di alam kung sa'n tutungo

Parang sa kantang 'to hindi maganda ang kinahantungan nang dalawang taong nagmamahalan. Nanunuot iyong sakit kahit nakikinig lamang ako, parang ibinuhos nang husto ng nagsulat nito ang kanyang nararamdaman.

Sabi ko na nga ba

Dapat no'ng una pa lamang

'Di na umasa

'Di naniwala

Hindi tayo pwede

Pinagtagpo pero 'di tinadhana

Hindi na posible

Ang mga puso'y huwag nating 
pahirapan

Suko na sa laban

Hindi tayo pwede

Tila mas nanuot ang sakit pagdating nung chorus. Parang maiiyak ako na hindi maintindihan.

"Pinagtagpo pero 'di tinadhana," sambit ko sa aking isipan. Anong ibig sabihin no'n?

"Stop the music, we're here." rinig kong sabi ni Hugo.

Andito na kami, agad? Kakasimula palang nung music eh. Inikot ko ang paningin ko sa lugar kung nasaan kami ngayon at gano'n na lamang ang pagkamangha ko nang napagtanto kong nasa isang mataas na lugar kami at kita iyong mga ilaw na ng gagaling sa mga bahay. 

"Wow," namamangha kong sambit habang tinitingnan ang mga ilaw sa ibaba. Hindi ko naisip na dito niya ako dadalhin, well i'm not expecting him to bring me somewhere luxurious but I thought people only do this for romantic situations. 

I just shrugged my shoulders and erase the thoughts inside me. 

Napansin kong nakatayo lang siya sa may bandag kanan ko at tinitingnan ako pero bigla niyang binaling ang kanyang paningin sa mga ilaw no'ng nilingon ko siya.

to be continued...