The Spot Is Yours, Forever (Tagalog)

Chapter 1

"Hi, mom!" masiglang bati ko kay mommy sa facetime. "How are you doing there?" dagdag kong sabi kay mommy.

"Hi darling, i'm doing fine." nakangiting sagot niya sa 'kin.

It's good to see and hear her doing fine. Since my dad died from that accident. Wala na siyang ibang ginawa kundi ang umiyak nang umiyak na kahit ako hindi na siya mapatahan. It really broke my heart seeing mom breaking everyday because of dad, I don't want her to remain in that situation. I want her to be happy.

"That's good to hear, mommy." sagot ko sa kanya.

"Mabuti nalang talaga at umalis ako dahil nakatulong ito sa akin from what happened to your dad," nakangiting sabi ni mommy.

Seeing her smile makes me feel so relieved. I've seen her mourn, been depress and even planned killing herself. Never seen her this happy from that time. I will do everything to make her happy, again. Because I can't afford seeing her drowning herself from sadness. Kung may magagawa ako para sa kanya, gagawin ko.

"I've met someone here, iha," mom said showing me her genuine smile. Hindi ko alam kong bakit ganun nalang ang tuwa ko pero may halong konting pangamba, sympre dahil hindi ko pa kilala ang lalaking sinasabi niya.

Napahawak ako sa bibig ko sa gulat na may halong tuwa, "Really mom?" sabi ko nung nakaahon na ako sa gulat. Natawa naman siya.

Oh my god! This man really made her feel better. To whoever this man, maybe I should thank him despite of some worries that I feel inside. He's the reason why mom is very happy right now! I will support her, just to see her happy. 

"I need to see him mom," asik ko. "But wait, is he good? Gentleman? Is he taking good care of you, mommy?" dagdag kong sabi kay mommy.

Ofcourse, as a daughter I need to protect her and also from what happened to us caused us trauma. I want an assurance from this man that he won't dare hurt mom. Ayoko ng maulit pang makitang nalulunod si mommy kakaiyak at nalulunod sa lungkot. Natawa naman si mommy sa mga pinagsasasabi ko.

"Relax, darling. Yes, he's good. Yes, he's gentlemen and yes he's taking good care of me." sagot ni mommy sa sunod-sunod kong tanong sa kanya.

"Mabuti kong ganun mommy. I'm just worried about you. I don't want that incident happen again, mom." 

"Ofcourse, it will never happen again. Palagi niyang pinaparamdam sa akin na mahal niya ako. He always visit me here to see if i'm fine... and he made me laugh again, darling." 

Hindi ko alam kong bakit naiiyak ako. Habang nakikita ko siyang ganito kasaya at unti-unting umaahon sa mga nangyari sa nakaraan ay nakapag-bigay sa akin nang kagaanan. Masaya ako para sayo mommy. 

Nagulat siya nang makita niya akong umiiyak, "Hey, Tala. Are you crying?" Naniniguro sa nakita sa akin at may halong nag-aalalang tanong ni mommy. Pero hindi ako nakasagot sa tanong niya kaya muli siyang nag salita.

"Tala, darling. Why are you crying? Hindi ka ba masaya--" pinutol ko ang dapat sabihin ni mommy dahil baka ma misinterpret niya ang pag-iyak ko. No, mommy. I am happy. I am very much happy. 

"No, mommy it's not like that. Masaya ako para sayo," sabi ko habang nag pupunas nang mga luha ko.

"Then why are you crying?" Muli niyang tanong.

"Kasi sa wakas mommy may nag papasaya na muli sa inyo. Hindi naman po sa gusto kong kalimutan niyo si daddy but I want you forget from what happened. You've suffered enough mom. You deserve to be happy this time." sagot ko kay mommy at siya naman ngayon ang nakita kong nag pupunas nang luha.

"Thank you, anak for understanding me." 

"Ofcourse mom. Your happiness is my happiness too. If that man really makes you happy then i'll support you both. As long as hindi ka niya sasaktan kasi makikita niya," sinabi ko ang huling litanya na parang nag hahamon.

"Kelan ko po siya makikilala? And when are you planning to go back here in the Philippines?" dagdag na tanong ko.

"You'll meet him soon. He's a very good man, you don't have to worry. And maybe, i'll be home next month." malapad ang ngiti niya.

Na-excite ako sa sinabi niya. Atlast! For almost 4years of staying in New Zealand uuwi rin siya. I didn't dare visit her there for those years because I need to give her space to heal and she doesn't want me to stay there with her. At hindi naman ako nag pumilit kasi may business kami dito na ako ang humahawak sa ngayon. We only talk thru facetime or skype. And now, uuwi na siya.

"I'll wait for that mommy!" excited kong anya. Mommy laugh a little, oh my heart is so flutterd of her smile.

"I can't wait to see you, too iha," malapad ang ngiti niya. Halatang inlove eh.

"O sge na, matulog kana at anong oras na dyan. Malalim na yata ang gabi. Usap nalang tayo sa susunod na araw." 

Hindi na ako umapila dahil malalim na nga ang gabi dahil madaling araw na. Tsaka palang ako napahikab nang sabihin iyon ni mommy. Mabuti nalang at saturday bukas, walang pasok sa opisina. 

"Sge, mommy. I feel sleepy na rin po. Goodnight my, love you." 

"Goodnight, love you too. Sleep well iha." pinatay ni mommy ang tawag pag katapos niyang mag paalam.

Nakatulog ako agad pagkababa ko sa cellphone dahil nakahiga na ako noon sa kama habang nag uusap kami ni mommy. Nagising na lamang ako kinabukasan sa ingay na narinig ko sa loob ng kwarto ko.

Sino ba itong megaphone na 'to at ang ingay-ingay? Kainis naman! Hindi ko nilingon ang human size megaphone na tala nang tala at tinakpan ko ang tenga ko ng unan para hindi makarinig ng ingay.

"Hoy, Tala! Anong plano mo sa buhay mo, ha? Matutulog ka nalang ba habang buhay?" iritang sabi ng kong sinong maingay.

"Bakit ba? Sino ka ba at ba't ba ang ingay-ingay mo? Kita mo nang natutulog yung tao nang iistorbo ka!" inis kong sigaw sa kanya. Narinig ko siyang suminghap.

"Hoy boyset ka! Alas dos na nang tanghali nakahilata ka pa riyan. At for your information, ako po si Thalia Monique Nuevo,"

Wait si Thalia itong maingay na ito? Napabalikwas ako at tiningnan para siguruhin ang nagpakilala. Nang hinarap ko ito ay nakita ko siyang naka-pameywang at parang naiinis pa. OMG! Thalia's home! Tumakbo ako agad papunta sa kanya para yakapin siya.

"Omg! You're home! Bakit hindi mo sinabing uuwi ka? Hindi tuloy kita nasundo," sambit ko pagkalayo ko galing sa yakap habang nakahawak sa braso niya.

"Sa kalagayan mong 'yan, hindi mo talaga ako masusundo. Ano bang pinang-gagawa mo at alas dos ka na nagising?"

"Nag-usap kasi kami ni mommy, madaling araw na kami natapos,"

"Maligo ka nga muna, para kang aswang sa itsura mo! Sabog na sabog yung buhok!" asik niya. Inirapan ko naman siya. Hindi na ako nakipag-away. Agad akong naglakad papuntang bathroom. After 20mins. of cleaning myself at sa paghahanap ng masusuot ay sabay na kaming bumaba.

Thalia is my college bud. T'was an unexpected friendship actually. Kasi noong unang klase, we don't actually notice each other, though nag-uusap naman kami pero mabilisan lang. Until one day, kami na yung sabay na kumakain, kami na yung madalas magkasama, palaging seatmate. Hindi ko nga alam kung paano kamo nagsimula. Basta, isang araw we share the same vibes nalang.

Indeed! Unexpected friendship is always the best! 

"Uy teka nga, bakit ba biglaan ang dating mo?" nagtataka kong tanong pagka-upo namin sa dining table.

"Wala lang, di ba pwede yung surprise na uwi,"

"Nagtataka lang ako kasi palagi mo naman akong sinasabihan kong uuwi ka," sabi ko pagkatapos sumubo.

"Wala nga, gusto ko lang umuwi. Don't over react Tala," natatawa niyang sagot sa akin.

Napairap ako sa sinabi niya. "Excuse me, Thalia Monique! I am not over reacting!" asik ko. Tumawa lang siya ng pagkalakas-lakas. Mabulunan ka sana. Tss.

Thalia wants to stay in the house, I let her. Kasambahay lang naman ang kasama ko rito. 

My days with her is usual. Usapan ng kahit ano, yung mga nangyari sa bawat isa sa amin from those years na hindi kami magkasama. It feels so good her being around. Ow, the presence of a true friend is literally priceless. And she always make me feel that. Natapos ang araw na hindi kami umalis nang bahay. Giving each other time from those missed ones.

to be continued...