All Chapters of The Jilted Bride (Completed): Chapter 21 - Chapter 30

 Two weeks nang di nagpaparamdam si Brian simula nung hinatid niya ako sa bahay pagkatapos ng English Camp. Ganun na lang ba yon? Sising-sisi tuloy ako kung bakit nagpadala ako sa halik niya. Gusto kong kutusan ang sarili ko. Siguro nga hindi siya talaga in love sa akin. Baka nga passing fancy lang ako sa kanya. At nang mapagtanto niya sigurong gusto ko siya ay nawalan na ng gana. Hay buhay.      Dali-dali akong naligo kahit na isang oras lang ang nalalabi kong panahon bago magsimula ang monthly meeting naming mga NET sa city hall. Nasukahan kasi ako ng estudyante kong special child kaninang lunch time. Kaya no choice ang beauty ko. Kailangan. Ayaw ko namang mag-amoy suka. Tsaka, ngayon ang general meeting namin. Ibig sabihin nun, darating din

Wala akong sinabihan bukod kay Rhea na sasamahan ko sa Pilipinas si Brian. Pero naamoy pa rin nila Ricardo at David ang dahilan ng ora-orada kong pag-uwi. Hindi ko pinansin ang panunukso nila. Pero siyempre sa kaibuturan ng aking puso iniisip ko na sana nga'y magdilang anghel silang dalawa.      Dahil alas nuweba y medya nang umaga ang alis ng sasakyan naming eroplano papuntang Pilipinas, nagpasya kami ni Brian na maghotel na lang malapit sa Kansai Airport para hindi kami magagahol sa oras. Nag-shinkansen (bullet train) kami papuntang Kansai. Pagdating namin sa hotel, nagcheck in kami kaagad.       Nakita ko na nakikipagdiskusyon si Brian sa receptionist. Hindi ko sila maintindihan dahil parehong nagja-Japanese pero halatang

 Nagising ako sa tunog ng alarm mula sa cell phone ko. Awtomatikong kinapkap ko ang katabi. Wala akong nakapkap. Tiningnan ko ang oras sa keitai (cell phone). Mag-aalas sais na! Kaagad akong napabangon. Kailangan na naming magbihis. Alas nuwebe y medya ang alis ng eroplano. Nasaan na ba ang Brian na yon. Pagbaba ko ng kama, bumulaga sa paningin ko ang tulog na tulog na Brian sa couch.  Kaya pala wala akong nakapkap kanina sa kama. Sabi ayaw matulog sa couch...       Pagkakuha sa nakahang na damit sa closet, dali-dali akong pumunta na sa banyo. Mabilisan ang ginawa kong pagpunas sa sarili. Hindi ko na binasa ang buhok. Tinali ko na lang sya. Nakabihis na ako nang lumabas ng banyo. Tulog pa rin si Br

 Papasok na sana ako ng kusina nang may marinig akong mga boses. Nakita ko sa maliit na buka ng pintuan sina Brian at ang mama nito. Tila nag-uusap nang masinsinan. Nag-alangan tuloy akong pumasok. Baka makaistorbo lang ako.       "The heart wants what it wants or else it does not care," narinig kong sagot ni Tita Alicia.       Napakunot-noo ako.  Anong ibig nitong sabihin? Jina-justify kaya niya ang ginawang pagtataksil sa ama ni Brian? Ganun naman lagi ang mga taksil. Sasabihing, the heart wants what the heart wants... Oh, I hate that quote! Ginamit din sa akin ni Anton yan nang tawagan ko siya para kom

Nakatulog na sana ako nang magulantang sa tunog ng cell phone ko. May tumatawag. Si Benz! Kaagad akong napaupo.      "Oy, bakla!" masigla kong bati sa kaibigan ko. Grabe ang excitement ko. Namiss ko ang baklita. Patay ako nito. Nakalimutan ko siayng tawagan agad. Nawala sa isipan ko.  Sobra akong abala sa mga alalahanin ni Brian.      "Bruha ka! Kung di pa ako tumawag, ni hindi mo naalala na may isang baklang naghihintay sa yo sa Pilipinas," kunwari'y galit na sagot nito sa akin.

 Parang piniga ang puso ko nang masilayang muli ang hitsura ng aking ama. Ang tagal din naming di nagkita. Simula kasi nung mangyari ang drama sa buhay ko, nilisan ko kaagad ang Cebu. Nakitira ako kay Benz sa Manila. Umuwi lamang ako panandalian nang inatake ito sa puso.       Lumapit ako at lumuhod sa harap ni Papa. Kinuha ko ang kanyang kamay at nagmano. Parang nabigla pa ito nang makita ako sa kanyang harapan. Sa paputul-putol na salita ay sinabi nitong natutuwa siya sa muli kong pag-uwi.

 Tinulungan ko si Yaya sa pagpaligo kay Papa. Nun ko na-realize na sobrang mahirap pala ang mag-alaga ng isang paralisado. Kahit na sabihing partial lang ang paralysis. Na-appreciate ko tuloy ng sobra ang sakripisyo ni Yaya. Nang matapos kami sa ginagawa, hinalikan ko sila pareho. Nangilid ang luha ni Papa. May binulong ito sa akin. Sa paputul-putol na salita naunawaan kong gusto na niya akong pumirme na lang sa bahay.      "Hindi pa ho pupuwede, Pa. Kasi hindi pa natin nababayaran ang mga utang natin," pagpapaliwanag ko sa kanya at hinalikan uli siya sa noo.

 Nakahain na ang almusal pagkagising ko nang umagang yon. Nakaalis na sina Tita at Tito. Maaga kasi ang pasok nila sa kani-kanilang upisina. Kaya tanging si Papa at Yaya lang ang nakasalo ko sa almusal.      Shocked ako nang pagkaupo ko ay tanungin agad ako ni Papa kung kelan babalik si Brian. Ba't hindi ko na lang daw sinabihan na sa amin na tumuloy? Total naman ay iilang araw lang naman daw siya dito sa Cebu. Dapat nga daw ipasyal ko siya sa mga scenic spots sa aming lugar nang masiyahan naman kahit papano.

 Kami ni Brian ang pinakahuling pumasok ng restaurant. Nauna na ang mga pamilya namin. Natuwa naman ako at for the first time sumamang lumabas ni Papa. At nakikita ko sa kanyang mukha ang kasiyahan. Perpekto na sana ang gabi ko kung hindi namin nakasalubong si Jacob. May kasama itong babae. At inaakbayan pa niya. Nang makita niya ako ay parang gulat na gulat ito. Inalis niya ang kamay sa pagkakaakbay sa kasama at nakangiting lumapit sa akin.      "Well, well, well. Look who's back," bati nito. Nag-iba ang ekspresyon nang makita niya si Brian na napaakbay sa akin. At tinititigan siyan

       Medyo naging mahirap ang pag-alis ko ng Cebu this time. Sa maikling sandaling nakapiling ko uli ang pamilya ko lalung-lalo na ang dalawang pinakaimportanteng tao sa buhay ko, ang Papa at si Yaya, nahirapan akong iwan silang muli. Pero inisip ko na lang na kailangan ko pang mag-ipon para sa pampagamot sa aking ama at sa naisangla naming bahay at lupa.  At naisip ko rin na sa pupuntahan ko naghihintay ang lalaking pinakamamahal ko. Kaya kahit papano'y nagkaroon din ako ng lakas ng loob na bumalik.      Pagkababa ko ng Kansai Airport, tinurn-on ko na