All Chapters of The Jilted Bride (Completed): Chapter 11 - Chapter 20

Meron na naman kaming training. Oo, may panibago na namang kaechosan si Mark Dale. Sana, wala kaming pasok sa aming mga eskwelahan dahil nga may seminar ang mga gurong hapon sa Okayama City. Mga tatlong araw na seminar din yon. Inisip nga namin na talagang sadista lang itong Mark na to. Ayaw kaming pagpahingahin. Kaya heto, naisipan na magkakaroon ng panibagong training. Bale, tuturuan daw kami kung papano maging omoshiroi (interesting) para sa batang hapon ang aming mga klase. Kadalasan daw kasing feedback ng mga ito, tsumaranai (boring) ang eigo (English) class nila kung kaya di sila natututo.      Bukod kay Mark, tatlong senior NET ang piniling mag-train sa amin. Itong mga NET na to ang magdi-demonstrate kung papano maging kaaya-aya ang klase. Sila kasi ang may pinakamataas na marka noong nagdaan

 Sinadya kong magpaiwan sa meeting room nung magbreak time na. Kinuha ko ang IPAD sa bag at nagbukas ng email. Medyo kabado ako. Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon ko pag nakita na nga sina Laura at Anton. Sabi kasi ni Benz, ang kaibigan kong bading, padadalhan niya ako ng stolen pictures ng mga ito. Yan ay kung kaya ko na silang tingnan. Sabi ko naman, matagal na yon. Limot ko na si Anton. Wala na akong pakialam dun. Iba na ang nagpapagulo sa isipan ko gabi-gabi.        Nang buksan ko ang email, yong galing kay Benz ang unang bumulaga sa akin. Awtomatikong nagrigodon ang puso ko. Parang may pagka-suspense pa kasi ang tagal ma-d

Papasok na sana ako sa loob ng Cappriciosa nang bigla akong napaatras sabay kubli sa malapit na poste. Nakita ko kasing lumabas doon ang umiiyak na si Maiko. Nakabuntot ang naiiritang si Brian. Napakunot-noo ako. Tila may katotohanan ang tsinismis sa akin ni Rhea nang nagdaang gabi. Ayon daw kasi kay Gary medyo nagkakalabuan ang dalawa sa ngayon. Palagi daw silang nag-aaway. Nakaramdam ako ng kaunting pag-asa. At tuwa. I felt so bad. Nagbubunyi ang puso ko sa heartaches ng iba. Pero anong magagawa ko? Nagmamahal lang din.      Nakita kong nagpapaliwanag si Brian kay Maiko. Di ko lang marinig dahil may kalayuan sa kinaroroonan ko. Mayamaya pa'y sumama na si

 Kahit malayo pa ang Agosto, medyo in panic-mode na ang International Center ng Kurashiki dahil kakaunti pa lang daw na chugakusei (junior high school students) ang nag-sign up sa English Camp. Kailangan daw nilang makakuha ng kahit tatlong daang studyante man lang. Kaya ang mga nakatokang NET sa chugakkō (junior high school) ay puspusang nangangampanya sa kanilang mga estudyante na sumali. Dito rin nagkakaalaman kung sino ang popular na guro. Ang may pinakamaraming nahatak na estudyante siyempre ang siyang wagi.      Kahit di ako kabilang sa mga nagtuturo sa chugakkō kailangan ko ding lumahok dahil isa din akong NET. Bawat isa sa amin ay may naka-assign na grupo ng mga chugakusei na kailangan naming i-g

 Napalingon ako ng ilang beses. Parang di ako makapaniwala sa nakita. Si Liam at Maiko ay magkasamang lumabas ng Tratorria, isang Italian restaurant na malapit lang sa Kurashiki station. Imbes na tumuluy-tuloy ako sa istasyon, tumigil ako sandali at siniguradong sila nga ang nakita ko. Mukhang nagbibiruan pa ang dalawa. Nakita ko pang hinampas ni Maiko sa balikat si Liam. Ganun na sila ka close? Alam kaya ni Brian to?       Hindi ako nakatiis. Nagtext agad ako kay Rhea. Mayamaya ay narinig kong nagring ang cellphone ko. Si Rhea.       "For real?!" hindi makapaniwalang tanong nito agad nang sinagot ko ang tawag niya.

 Nalungkot kaming lahat nang malaman namin na aalis na sa Kurashiki si James. Babalik na raw ito ng Amerika dahil magpapakasal na sila ng nobya. Ayaw daw kasi ng magiging asawa nito na tumira sa Japan. Maganda kasi ang trabaho nito bilang nurse sa US. Siyempre, ang ikinalulungkot ko ay tungkol kay Rhea. Alam ko kasing gustung-gusto nito si James. Tapos hindi lang basta aalis ang binata sa program kundi'y mag-aasawa pa.      "Hey, how are you holding up?" tanong ko dito nang masolo ko siya sa corner. Nakita ko nga na matamlay ito. Hindi gaya ng dati na tawa ng tawa. "I'm fine, sweetie," at ngumiti ito ng pilit sa akin.

 Matagal na tinitigan ni Brian ang larawan sa IPAD ko. Nakita ko ang lungkot sa kanyang mga mata. Matagal itong hindi nakapagsalita. May nagbabadyang luha sa kanyang mga mata.  At panay ang galaw ng kanyang Adam's apple. Halatang pinaglalabanan niya ang damdamin. Kakaibang Brian yon. Hindi ako sanay sa ganung Brian. Hindi ko na tuloy alam ang gagawin.Mayamaya pa ay tiniklop niya ang IPAD at inabot sa akin. Tsaka uminom ng isang basong tubig. Inisang tungga lang niya yon. Tapos kinuha ang pitsel na may lamang tubig at naglagay uli sa baso.  Hindi pa rin ito nagsasalita. Kaya di ko alam kung ano ang sasabihin ko.  Hindi na ako komportable sa katahimikang na

Hilung-hilo ako. Grabe. Hindi ako sanay gumising nang ganito ka aga. Alas kuwatro pa lang naligo na ako dahil alas sais impunto daw ang call time sa city hall. Ngayon ang unang araw ng English Camp. Instant miso soup, fried egg. toasted bread at isang pirasong hot dog ang almusal ko. Medyo heavy para sa isang katulad ko na halos walang kinakain sa umaga. Papano kasi, natakot ako sa narinig kong mga kuwento na tanghali na ang lunch dahil sa dami ng activities. Kaya kailangang busog. Ayaw ko namang mag-collapse dun.      Pagdating ko ng city hall ng mga five minutes before six, naispatan ko agad ang mga kasamahan ko. Kakaunti pa lang kami. Mabuti at di ako late.

 Hindi na ako bumaba nang gabing yon para magdinner. Medyo mahirap kasing maglakad. Pero nag-subside ang swelling ng paa ko dahil sa ice pack na nilagay ni Brian doon. Laking pasasalamat ko sa tulong niya.       Dahil hindi nga ako bumaba, dinalhan na lang ako ni Rhea nang pagkain. Pagkahatid ay bumaba naman ito para makipaghuntahan sa iba pang NET. Kampante naman siyang iwan ako kasi pagkatapos ng dinner, binisita ako ng mga kaibigan ko. Nauna si Macky. Hindi naman siya nagtagal. Nangumusta lang. Naintindihan ko naman kung bakit. Palagay ko, nagmamadali itong bumalik sa tabi ng haponesang guro na nililigawan. Sumunod na bumisita ay sina David at Ricardo.

 Medyo nagkahiyaan kami ni Brian nang sumunod na mga araw. Hindi nga ako makatingin sa kanya ng deretso. Ganun din siya. Pero alam ko na pag di ako natingin ay nakatitig siya sa akin. Andami kayang nagmamasid para sa akin. Kaya nga natutuwa ako sa mga kaibigan ko.      Pati mga bata, ang mga chugakusei (junior high school students) na kasama namin sa grupo, ay nanunukso din sa amin. Nase-sense din siguro nila na may something between us. Although hindi ko pa inaamin sa kanya. Siyempre, dalagang Pilipina. Hangga't hindi malinaw sa akin ang lahat, wala akong aaminin. Bibitinin ko siya.      Tuwan