Chapter 4

CHAPTER FOUR

Sa pagmulat ng aking mga mata ay kataka-takang puro puti ang bumungad sa akin.

Where am I?

Inilibot ko ang paningin ko para suriin ang paligid. Napansin ko naman ang lalaking natutulog sa gilid ng kinahihigaan ko ngayon.

Teka, hindi ba't si Manong Driver ito?

Napatingin ako sa suwero na naka-attach sa kamay ko, ngayon ko lang napagtanto, nasa hospital pala ako.

Agad naman akong napabangon mula sa pagkakahiga para gisingin si Manong Driver.

Kawawa naman siya, siguradong hindi siya nakapag-pasada nang dahil sa akin.

Tinapik-tapik ko naman ang likuran nito para gisingin.

"Manong, gising na po." Bahagya akong nagulat nang biglaan itong napatayo at nagpanik.

"B-bakit?! Asan, asan? Naasan ang sunog?!" Natatarantang tanong nito, kaya natawa ako.

"Wala hong sunog, Manong!" Natatawang sabi ko rito.

"Nako, pasensya na ho, Mam. Ay! Kumusta naman po pala ang pakiramdam ninyo?" Nagaalalang tanong sa akin ni manong, kaya napangiti ako.

"Ayos na ho ako, maraming salamat po. Saka, pasensya na po sa abala, dahil sa akin ay hindi po kayo nakapag-pasada ngayon, wala po tuloy kayong kinita." Paghingi ko ng paumanhin.

"Wala ho 'yon, Mam! Prioridad po naming mga driver na asikasuhin at tulungan ang mga pasahero namin." Saad ni kuya habang nakamot pa sa batok.

"Naku, Manong. Pasensya na po talaga at maraming salamat na din. Napaka laki ng utang na loob ko sa inyo. Kaya, hayaan niyo po akong bigyan ko kayo ng pabuya." Nakangiting sambit ko at agad na kinuha ang bag ko para kumuha ng pera.

"H'wag na po, mas kailangan niyo 'yan." Pagpigil niya.

"Anong hindi, Manong. Kailangan mo po ito. Wala kang kinita ngayon nang dahil sa akin, kaya tanggapin mo na po ito, bilang pasasalamat ko." Sambit ko at iniabot ang pera na nagkakahalaga ng limang libo. Ikinagulat niya naman ito.

"Ay, naku Mam! Sobra sobra po iyan." Nahihiyang sambit ni manong.

"Hindi po, sakto lang 'yan. Salamat po sa pagdadala sa akin dito, tapos binantayan niyo pa po ako, parang ama ko na rin po kayo." Nakangiting sambit ko na agad din namang napalitan ng lungkot, dahil naalala ko na naman ang mga magulang ko na ngayon ay kinamumuhian na ako.

kring.. kring..

Napalingon ako sa telepono ni Manong nang tumunog ito.

"Sa'yo po ata 'yon, Manong." Agad niya namang kinuha at sinagot ang tawag sa telepono niya.

"Hello?- A-ano?!- Nasaan kayo? Anong nangyare?- Bakit?- Sige, papunta na 'ko, hintayin niyo 'ko, papunta na ang tatay." Nakita ko kung paanong pigilan ni Manong ang kanyang mga luha.

Ano kayang nangyari? 

"Mam, pasensya na po. Kinakailangan ko na pong umalis, nadisgrasya po ang bunso ko."

"Hala, sige na po. Go ahead kuya, mag-iingat po kayo," nag-aalalang sambit ko.

"Maraming salamat po, Mam. Mauna na 'po ako." Paalam nito.

Pagkaalis ni Manong ay siya namang pasok ng doctor na babae sa kwarto ko.

"Kumusta ang pakiramdam mo, ija?" Tanong nito sa akin, ngumiti naman ako.

"Maayos naman po." Sagot ko, magaan na ang pakiramdam ko ngayon.

"Gano'n ba? It's Good to hear that. Pero, mukhang hindi maayos ang takbo ng puso mo, ija." Saad nito.

Hindi ko alam, pero bigla akong kinabahan. May halong lungkot ang mga mata ng doktora, nakikita ko 'yun. 

"A-ano po bang ibig ninyong sabihin?" Kinakabahan na tanong ko. Nagtaka pa ako ng hinawakan nito ang magkabilang kamay ko at ngumiti ng mapait.

Ano bang nangyayari?

"Ciara, pina-ecg ka namin kanina at nung lumabas ang result, napag-alaman namin na.." tumingin ito sa ibaba, tila ayaw niya ng sabihin ang kasunod.

"A-ano pong result?" Kinakabahang tanong ko.

Matiim ako nitong pinaka-titigan sa mata.

"You have a heart disease." Sambit nito. At tila saglit na huminto ang pag-ikot ng mundo ko.

"Heart disease?" Hindi makapaniwalang tanong ko. Dahan-dahan namang tumango ito.

"Masyadong mahina ang tibok ng puso mo, kaya hindi malabong magkasakit ka sa puso." Paliwanag nito, napailing ako dahil sa kaba at takot na nararamdaman ko.

Sinubukan kong pigilan ang mga luha kong nagbabadyang bumagsak, ngunit sadyang pasaway ang mga luuha ko, kaya tuloy-tuloy na nagsi-bagsakan ito.

"Minu-minuto ka bang nakakaramdam ng pangingirot sa dibdib?" Seryosong tanong nito na ikinatango ko.

"Hindi normal ang takbo ng puso mo. Hindi ka pwedeng mapagod at ma-stress. Tell me, Ciara. May nanakit ba sa iyo?" Tanong nito, agad naman akong napaiwas ng tingin. 

Ayokong sabihin na meron nga, ayokong sabihin na sinasaktan ako ng asawa ko.

"Ciara, meron ba?" Muling tanong nito, agad naman akong umiling.

"W-wala po." Mabilis kong tugon sa kanyang tanong.

"Sigurado ka ba?" Paninigurado pa nito.

"Wala po, Doc." Sagot ko habang nakayuko.

"Siguraduhin mong wala, Ciara. Dahil hindi laro ito. Kaya kung maari lamang, nakikiusap ako sa iyo. Kung sakaling meron mang nanakit sa'yo ay layuan mo na." Saad nito at tila binibigyan ako ng babala.

Tinutukoy ba nito ang asawa ko? 

"Ciara, makinig ka ng mabuti. Ang sakit mong ito ay hindi biro. Ang ibig sabihin ay kahit anong oras o minuto, pwede mo itong ikamatay." Sambit niya na nagpakabog sa dibdib ko.

Ikamatay? 

"Kaya, hangga't maari, iwasan mo ang dapat iwasan. You have a choice, Ciara. Leave or Die." Seryosong saad nito at tinapik ang balikat ko bago tumayo.

Taka akong napatingin sa kanya dahil sa sinabi niya. Tila may pinahihiwatig siya sa huli niyang sinabi.

"Maaring makapag-sinungaling ka sa akin, pero hindi mo maitatago ang katotohanan sa sarili mo, Ciara." 

Saad nito.

"Mauuna na ako, magpahinga ka muna at pwede ka ng umuwi bukas din." 

Tumango naman ako at ngumiti ng mapait.

Napaisip naman ako sa sinabi niya. 

Tama siya. Alam ko sa sarili ko ang totoo. Kaya na sa akin ang desisyon kung pababayaan ko na lang ba na ipahamak ang sarili ko sa kanya o lumayo para mabuhay ng mapayapa.

Pero, hindi ko kayang iwanan si Tyron.

Mamatay naman ako kung mananatili ako. 

What if, I die?

Matutuwa kaya sila? Ganito na ba ako kawalang kwentang tao, kaya dapat ay mamatay na lang ako?

Siguro nga ay mas matutuwa pa sila kung mawawala ako. Lahat ng tao ay kinamumuhian ako, lalong-lalo na ng sarili kong magulang, hindi ko alam kung bakit galit na galit sila.

Ginagawa ko naman lahat ng gusto nila, pero bakit parang ako pa rin ang mali?