Chapter 5

CHAPTER FIVE

[ Tryon's pov ]

Palubog na ang araw, kaya kina-kailangan ko ng ihatid pauwi si Hannah.

"Hony, umuwi ka na rin sa inyo, paniguradong naghihintay sa'yo ang asawa mo." Nakangiting sambit ni Hannah.

"Ayaw mo bang mag-stay muna ako dito ngayon gabi sa bahay mo?" Tanong ko sa kanya.

"Of course, gusto ko. Kung maaari nga lang sana ay dito ka na lang at huwag ng umalis pa. Ang kaso ay hindi pwede, 

Someone is waiting for you to come home, Tyron. Nag-iintay sa'yo ang asawa mo." Sabi nito, napa buntung-hininga naman ako.

"Fine, I'll go home. But, please. Stop calling her 'asawa ko', dahil ikaw ang magiging asawa ko, para namang pinagmumukha mo na ikaw ang kabit sa inyong dal-" Napatigil ako mula sa pagsasalita nang samaan niya ako ng tingin.

"What?" Inosenteng tanong ko.

"Asawa mo siya! Kahit pa-paano ay may obligasyon ka pa rin siyang alagaan, kahit sa papel lang! At saka, pwede ba? Huwag mo ngang tinatawag-tawag na kabit ang asawa mo!" Inis na sermon nito sa akin.

"Oo na nga, Sige na. Sorry na." Pag-hingi ko ng tawad sa kanya.

"You shouldn't apologize to me. Sabihin mo 'yan kay Ciara, dahil siya ang nasaktan mo." Pagpapaliwanag nito, napatango naman ako.

"Sige na, umuwi ka na." Nakangiting saad nito.

"I love you," nakasimangot na lambing ko, natawa naman ito.

"I love you too," she responded at saglit na humalik sa pisngi ko bago bumaba sa kotse.

"Mag-iingat ka." Kumakaway na paalam nito, nginitian ko naman siya bago pinaandar ang kotse ko.

Parati talaga akong talo pag-dating sa kanya, hays!

KINABUKASAN

[ Ciara's pov ]

"Mam, mag-iingat po kayo, aalagaan niyo po ang sarili ninyo." Paalala ng nurse habang hinahatid ako palabas ng hospital, pwede na daw kasi ako umuwi ngayon.

"Oo naman." Nakangiting tugon ko dito.

"Ayan na po pala ang taxi, Mam." Pagturo nito sa sasakyan at agad na pinara para makasakay ako.

"Ingat po ulit!" Paalam nito at kumaway. Nginitian ko naman siya bago umandar ang sasakyan.

Nagpakawala muna ako ng isang mabigat na paghinga nang maalala na uuwi na naman ako sa bahay.

"Nakauwi na kaya siya?" Nagaalalang tanong ko sa sarili. 

Paniguradong nakauwi na siya ngayon, dahil hindi siya umuwi kahapon.

"Saan po tayo, Miss?" Tanong ni Manong Driver. Naka-mask siya na itim at mata lang ang nakikita.

"Sa Hilvano's Village ho, kuya." Tugon ko. Tumango naman ito.

Habang na sa byahe ay hindi ko mapigilang mailang, paano ba naman kasi aykanina pang pasimpleng sumusulyap sa gawi ko si Manong.

Hindi maganda ang pakiramdam ko sa lalaking ito.

"Manong, bakit po pala kayo may mask?" Tanong ko sa kanya.

Sana lang ay hindi ito kidnap.

"May ubo po kase ako, Mam. Kaya gumamit po ako nito, baka ho kase mahawa ang mga pasahero ko. Pasensya na po." Pagpapaliwanag nito, napatango naman ako at nakahinga ng maluwag, dahil mali ang iniisip ko na kikidnapin ako nito.

Ilang minuto pa ang lumipas ng pag b-byahe ay nakarating na ako sa paroroonan ko.

"Salamat ho manong, ito po ang bayad ko." Inabot ko na ang bayad sa kanya. Ngunit, ang weird talaga, dahil tinignan niya muna ako sa mata bago tukuyabg tanggapin ang bayad ko.

Ang creepy naman nito!

Kanina pa siya! Buong byahe na lang akong sinusulyapan sa salamin ng taxi nita.

Sinimulan ko ng maglakad patungo sa bahay at isinawalang bahala na lang ang isiping iyon.

Sa hindi kalayuan ay agad ko namang natanaw na may nakatayong lalaki sa harap ng bahay namin.

Mukhang may inaantay, kaya mas binilisan ko pa ang lakad ko  para malaman kung sino ang lalaking ito.

Nang makalapit ako ay agad na sumilay ang ngiti sa aking labi nang makilala ko ito. Si Tyron pala, kahit pala papaano may care siya sa'kin. 

Kita mo na, hinihintay niya ako.

"Tyron!" Masayang tawag ko rito at aktong yayakapin na sana siya, ngunit nauna na nitong nailapat ang mabigat niyang palad sa mukha ko.

A-ang sakit. Bakit niya naman ginawa 'yon?

Hindi pa 'ko nakakaharap sa kanya ng hilain niya na ang buhok ko papasok sa loob ng bahay.

"T-tyron, masakit! Bitawan mo ako!" Daing ko habang pilit na nagpupumiglas ko sa pagkakahawak niya sa buhok ko.

"Masakit? Ha! Kulang pa 'yan! Maharot ka talaga, hindi ka marunong makuntento sa iisang lugar. Sinong nagsabi sa'yong umalis ka, ha!" Asik nito habang kinakaladkad ako.

"Bakit hindi ka umuwi kagabi? Tell me! Saan ka nanggaling?" Nakakatakot na sigaw nito, kasabay ng pagtulak sa akin papaupo sa sahig.

"Ano! Saan!" Malakas na sigaw nitong muli sa akin, dahilan para mapapikit ako.

"Sa h-ho-" Hindi pa ako natatapos magsalita ngunit laking gulat ko nang sunggaban ako nito ng sakal sa leeg.

"Siguro, galing ka sa lalaki mo! Kaya ba hindi ka umuwi kagabi, dahil doon ka nagpalipas at nakipag-landian buong mag-damag, ha! Ano! Hindi ba tama ako! Bakit! Masarap ba ang lalaki mo!" Tila pumantig ang tainga ko at wala sa wisyong nagbago ang tingin ko sa kanya nang marinig ko ang sinabi niya.

Hindi ko na napigilan pa ang sarili ko at agad itong tinadyakan para makaalis sa pagkakasal niya.

"Ang kapal ng mukha mo! Paano mo nasasabing may lalaki ako!" Galit na saad ko dito at agad na inilapat ang palad ko sa mukha niya.

Halatang nagulat ito sa panlalaban na ginawa ko.

Ngunit mabilis na nagbago ang reaksyon ko nang makitang hawak-hawak nito ang pisngi niya.

Ngayon ko lang napagtanto na napalakas pala ang pagkaka-sampal ko sa kanya.

Agad naman akong nagalala at nagpanik, dahil baka masyado ko itong nasaktan.

"Sorry, Tyron! M-masakit ba? S-sorry, hindi ko sinasadya—"

Hindi ko na natapos ang sinasabi ko ng tignan ako nito ng napakasama at hinila ang damit ko ng mahigpit papalapit sa kanya. 

"Marunong ka na pala manlaban," nakangising saad nito.

Tinitigan ko ito sa mata at wala akong ibang makitang emosyon, kundi ay puro galit, kaya naman natakot ako.

Napadaing na lang ako sa sakit nang maramdaman kong itinulak ako nito papalayo sa kanya, dahilan para masalampak akong muli sa sahig at tumama ang ulo ko sa pader. 

"Bakit ba napakatigas ng mo ulo mo, ha?" Tanong nito, ngunit hindi ko siya nasagot. Dahil tila namanhid ang buong katawan ko nang pakiramdam ko ay may nabaling buto ko sa likuran.

"Ah!" Hindi pa ako nakakagalaw dahil sa sakit ng katawan ko nang muli na naman nitong hinila ang damit ko para kaladkarin ako.

Sinubukan kong mag pumiglas pero, sadyang wala na akong lakas at hinang hina na ako.

Naradaman ko na lang na itinulak na ako nito sa isang masikip, madilim at mabahong kukungan.

"Diyan! Diyan ka nararapat, dahil mukha kang basura!" Singhal nito at agad na kinandado ang pinto ng kwarto, kung saan niya ako parati kinukulong.

"T-tyron, palabasin mo ako dito!  Ayoko dito, palabasin mo ako, please!" Pagmamakaawa ko, pero hindi niya ako pinansin at tuluyan ng umalis.

Napa-upo na lang ako at humagulgol.

Bakit niya ba ginagawa ito! Bakit kailangan kong maranasan ang ganitong paghihirap!

Napahawak na lang ako sa dibdib ko at mapait na ngumiti nang maramdaman na kumikirot na naman ito.

Ito na naman siya. 

Naramdaman ko na lang ang paninilim ng paningin ko,