What if, I die? (Filipino)

—WARNING—

Please expect the sensitive content. The topic is more about Violence Against the Woman or so called (Marital Abuse). Physically and Emotionally abusive may destroy your self-worth and lead to anxiety/depression.

CHAPTER ONE

"T-tyron.. please, let me go!" Nahihirapan at naiiyak kong sambit sa asawa ko.

"Pwede ba? Manahimik ka! Alam mo bang dahil sa'yo, nasira ang gabi ko!" Sigaw nito sa akin, habang kinakaladkad ako papunta na naman sa madilim na kulungan.

"B-bitawan mo na 'ko, nasasaktan ako!" Pilit na pagpupimiglas ko, pero bumagsak na ang mga luha ko dahil mas lalo niya pang hinihigpitan ang pagkahawak sa buhok ko.

"Shut up!" Saad nito, kasabay ng malakas na pagsipa sa sikmura ko.

Napahiyaw na lamang ako sa sakit. 

Nanghihina na ako, hindi ko na kaya. 

Unti-onti na 'kong nawawalan ng lakas.

"Tayo!" He commanded. But, I didn't move. 

Sobrang sakit na ng katawan ko para tumayo, halos wala na akong makita.

Nagdidilim na ang paningin ko.

"Tumayo ka!" Sigaw nito.

Sinubukan kong gawin ang inutos niya, pero agad lang din akong natumba. 

Hindi ko na talaga kaya, hinang-hina na ang katawan ko.

"Wala ka talagang kwenta, hali ka nga rito!" Naramdaman ko na lang ang malakas na paghila nito sa braso ko.

"Stupid!" Kasabay no'n ang sobrang sakit na sampal.

A-ayoko na.. t-tama na, Tyron. Please.

"S-sorry—" Nagulat na lang ako nang hawakan niya ang panga ko ng mahigpit.

"You know what? You still have a chance to make me happy." Napatingin ako sa kanya nang sambitin niya 'yon, bigla akong nabuhayan ng loob.

"A-ano 'yon? Sabihin mo lang, gagawin ko, para naman mapasaya kita." Nakangiti, ngunit hindi ako makamulat ng maaayos dahil umiikot na ang paningin ko.

"Get lost. Just get lost!" Sigaw nito sa akin, kaya napapikit na lang ako ng madiin.

I'm sorry.

"You know what I hate the most? You! Your presence! I hate being with you! I hate seeing you! I hate you for being alive in this fucking world! Why don't you just die, huh? You don't have any sense, so you better die!"

Muli na naman akong naiyak, tama naman siya. Wala akong kwenta, kahit nga ang mga magulang ko ay kinamumuhian ako. 

Ano pa nga bang silbi ko?

Napangiti ako sa ideyang 'yon. Wala na talagang may gusto sa'kin, wala ng may gustong mabuhay ako.

Wala na.

Napahiyaw na lang ako sa sakit ng maramdaman kong tumama ang ulo ko sa pader. 

Itinulak pala niya ako papasok sa madilim na kulungan.

Napangiti ako ng mapait bago tuluyang mawalan ng malay.

I'm sorry, if I'm not worth having for.

KINABUKASAN 

Matapos kong magmakaawa na palabasin ako ng asawa ko mula sa madilim at masikip na kulungang iyon, ay agad akong dumiretso sa kwarto ko at humiga sa aking kama para magpahinga.

Tumitig lamang ako sa kisame at iniisip ang napaka-raming bagay. 

Minsan, napapatanong nalang ako sa sarili ko. What have I done to deserve this kind of life? 

Everyone is treating me as if I had been a burden in their lives.

Malas ba akong tao?

Napakarami kong katanungan, pero agad akong napabalikwas mula sa pagkakahiga nang marinig ko ang sigaw ng asawa ko mula sa ibaba. Kaya naman, dali-dali akong bumaba sa hagdanan.

Nakita ko itong bihis na bihis at mukhang mainit na naman ang ulo.

Saan na naman kaya siya pupunta?

"Ano 'yon? May kai-" Hindi ko na natapos ang sasabihin ko, dahil agad na lumapat ang napakabigat 

nitong palad sa mukha ko.

I sigh and tried to calm myself down. 

'It was just a slap, Cia. Don't cry.' I said to my mind.

Huminga muna ako ng malalim bago muling humarap at ngumiti sa kanya.

"Where's my breakfast? Damn, Aalis pa ako! hindi ka man lang nag-abala na paghandaan ako ng 

pagkain?" Naiiritang tanong nito sa'kin.

"Tss! Tabi nga!" Asik nito, kasabay ng pagtulak sa akin paupo sa sahig. Agad naman akong tumayo para sundan ito.

"Teka, Tyron! Magluluto na lang ako saglit-" Hindi ko na naman natapos ang sasabihin ko dahil sa 

napakasamang tingin na ibinaling nito sa akin.

"Really? Can't you see that I'm running out of time, and you want me to wait para lang sa walang 

kwentang luto mo?" 

Naiinis na sambit nito at ibinagsak ang pinto, agad ko naman itong hinabol.

"T-teka. Saan ka ba kasi pupunta? At saka, anong oras ka uuwi, para naman mapag-handaan kita ng pagkain mo." Nakayukong tanong ko sa kanya.

"Pupunta ako sa asawa ko. At hindi ako uuwi dito para lang kainin 'yang luto mo." Malamig na saad nito bago tuluyang mawala sa paningin ko.

Napako ako sa kinatatayuan ko ng mag paulit-ulit sa utak ko ang sinabi niya.

Asawa? May isa pa siyang asawa? 

Napangiti na lang ako sa katotohanan na sapilitan niya nga lang pala akong pinakasalan, dahil sa kagustuhan ng magulang naming dalawa.

Hanggang ngayon ay hindi niya pa rin ako magawang mahalin.

Kahit minsan ay hindi niya nagawang iparamdam sa akin na asawa niya ako.

Ano pa nga ba inaasahan ko.

[ Tyron's pov ]

A genuine smile plastered on my lips, when I see my girl running towards me. She hugs me tight as if she hadn't seen me for a long time.

"Hony, I miss you!" She said happily.

"I miss you too." I responded while smiling.

"Anyway, I have something for you." Saad ko, dahilan para magningning ang mata niya. 

I gently laugh as I felt her soft lips touched my cheeks.

"Thank you, hony!" Naiiyak nitong sambit habang isinusuot ko sa kanya ang pendant na necklace. 

"Pero, bakit ang tagal mong umuwi? Nakakatampo!" Nakasimangot na saad nito kasabay ng pagtalikod.

Agad ko naman itong niyakap habang nakatalikod sa akin.

"I'm sorry, okay? 'Yung maid ko kasi sa bahay, hindi maasahan." Pagrereklamo ko. Si Ciara ang tinutukoy ko. 

I treated her like a trash, 'coz why not? She deserve it. The word trash really suits her.

"But, hony." Sambit nito pagkaharap sa akin. I saw the pain on her eye. 

I gave her a fake smile, alam kong alam niya ang ginagawa kong pananakit kay Ciara at ayaw na ayaw niya 'yon.

"Eh, kase.." Nakatingin lamang ako sa kanya habang hinihintay ang sasabihin niya.

"Wife?" Tawag ko sakanya, dahil parang nag-aaalinlangan siyang sabihin ito, pero agad akong napangiti nang mapansin na namula ang pisngi nito.

Natawa ako dahil sa itsura niya.

She's cute.

I pulled her close to mine and kissed her forehead. I don't want to loose her again, just because of that stupid woman.

"Wife, you're blushing." Mapang-asar kong sabi. Pero hampas sa dibdib ang inabot ko mula sa kanya.

"Ay!" Pag-iinarte ko na kunyare ay masakit ang pagka-hampas niya.

"Hala, sorry!" She apologized. 

"Aylabyu!" Agad na banat ko, pero nakatanggap na naman ako ng hampas sa kanya. 

Walangya! ang sakit ah.

"Pero, kase hony! Alam niya na ba?" Napatigil ako bigla dahil sa sinabi niya.

"Hindi ba mali ang ginagawa natin-" Inilapat ko ang isang daliri ko sa labi nito upang pigilan siya sa pagsasalita.

"Shh. Tandaan mo, walang mali sa ginagawa natin. Mahal natin ang isa't-isa at ikakasal na tayo. Just wait for that moment, okay?" Nakangiting saad ko.

"Pero, alam niya na nga ba?" Nakangusong tanong nito, napa buntung-hininga nalang ako.

"Oo, alam niya na."

Kanina ko lang sinabi at mukhang nagulat siya. Pero, At least, alam niya na ang dahilan ko kung bakit ako parating umaalis.

"Pero kase, nag-guilty ako. Asawa mo siya tapos.. hays!" 

"You're my wife and she's just a trash. Bakit mo ba ako pinag-pipilitan sa babae na 'yon?" Nagtatampong tanong ko sa kanya at agad na tumalikod, pretending that I'm angry.

"I'm sorry." Paghingi ng tawad nito. Agad naman akong nagpangiti, pero hindi 'ko pa rin siya pinansin.

"Hony namin eh! Sorry na nga!" Saad nito habang nakanguso.

Aish, stop pouting, Hannah. You're teasing me!

"Hoy! sorry na nga!" Nakasimangot pa rin ito.

I want to hug her, right now. Pero, hindi pwede. Nagpapalambing lang naman ako eh.

"Hmp!" Napaharap na lang ako ng marinig ko ito.

"Ayaw mo na sa'kin. I hate you na din!" Pagtatampo niya habang nagpupunas ng luha.

Teka, ako dapat 'yung lalabingin 'di ba?

Napasapo na lang ako sa noo ko, mukhang ako pa ngayon ang susuyo.

"Hey, I'm sorry. Nagpapalambing lang naman ako." Panunuyo ko sa kanya.

"No, you hate me and I hate you more!" Pagtatampo nito sabay hampas na naman sa dibdib ko.

"Hays, magbihis ka." Saglit siyang napatigil nang marinig ang sinabi ko. 

I knew it.

"At bakit?!" Mataray na tanong nito.

"I'll take you out." Sagot ko ng nakangiti.

"No, ayoko!" Saad niya sabay lakad.

"I will date you." Saad ko muli na nakapag-pahinto muli sa kanya.

"Waaah! Really? Pero, I still hate you, hmp! Hintayin mo 'ko diyan." Saad nito habang tumatakbo paakyat.

Pft, childish. But, I love her.

I love all her flaws.