Chapter 2

Chapter 2

"Tina, what's my sched for today?" agad kong tanong sa secretary ko when I entered to my office. 

"You have 3 board meetings for today ma'am. And one of those will start 20mins from now," I look at my watch. It's already 9:40am, so the meeting will start at exactly 10am. 

I used the remaining time checking some files and went to the board room for the meeting. Ako nalang ang hinihintay para makapagsimula na. The meeting was all about some interior designs. The company is planning to design one of the best hotels in the country and the company were the chosen one to design it's interior.

Lahat maganda at tugma sa gusto nang kliyente. The design were mixed with some ancestral and modernized one. Everyone in the meeting approved the design since it's very catchy and beautiful. The meeting were adjourned and I went back to my office for lunch. I still have two meetings to attend to.

This day were so tiring.

Nadatnan ko si Thalia sa bahay na nanunuod ng movie, may hawak pang pop corn sa kamay. Umupo ako sa tabi at sumandal sa kanya. 

"Oh, kumusta?" tanong niya habang nakatitig sa pinapanuod.

Bumuntong hininga ako sa pagod, "Pagod," iyon lang ang sinabi ko sakanya. Hinarap niya ako at hinawakan niya ang pisngi ko, 

"Oww, my Tala is tired," sabi niya na kunyaring malungkot pa pagkatapos ay  ibinaon niya ang kanyang mukha sa balikat ko. Natawa ako sa ginawa niya.

"Let's eat na. Nagugutom na ako," aya ko sa kanya. 

Sabay kaming naglakad papuntang dining table. Mabuti nalang at agad silang nag hain, sobrang gutom na talaga ako. Sobrang pagod narin ang isip ko dahil sa mga nangyayari sa kompanya.

Sabay din kaming umakyat nang kwarto pagkatapos kumain. Nasa iisang kwarto lang kami dahil ayaw niyang matulog sa guest room, gusto niyang tumabi sa akin. Bago kami nahiga ay naligo muna kami pareho. Habang naghahanda na ako sa pag higa ay narinig ko si Thalia na may kausap, iritado.

"Bakit ano bang problema mo, ha?" inis na sabi ni Thalia. "You want space right? Ay hindi, break na pala tayo." I heard her pause, "I gave you want you want tapos ako pa sinisiraan mo?!" rinig kong muli galing kay Thalia.

"You stupid asshole!" pagkatapos niyang sabihin iyon ay binaba na niya ang kanyang cellphone. Nagulat siya nung pagkalingon niya ay nakita niya ako. Ngayon, alam ko na kung bakit bigla nalang siyang umuwi. Hinarap niya ako ng nakangiti pero hindi ako kumbinsido doon.

Nasa kama na ako ngayon at nakaupo, I patted my left side para umupo siya sa tabi ko. Hindi na siya umapila pa, lumapit siya sa akin. Agad naman akong nagtanong.

"Anong nangyari?" tanong ko pagka-upo niya. Hindi siya sumagot agad, nakayuko siya habang nilalaro ang kanyang mga daliri.

"We broke up. Iyan ang rason kung bakit biglaan akong umuwi at hindi nag sabi sayong uuwi ako," malungkot niyang sagot. Hindi ako sumagot sa kanya o di kaya'y nagtanong, naghihintay lamang ako sa sasabihin niya. 

Umangat ang kanyang tingin sa akin at nakita ko ang kanyang namumuong luha, tsaka siya nagpatuloy.

"Alam mo yun? Masaya naman kami. Maraming nagsasabi na bagay kami at perfect match from heaven daw kami," pinahid niya ang mga luhang nagsipag-tuluan habang sinasabi niya iyon. "Pero hindi eh, match made from hell yata kami. Bwesit siya!" Pinigilan ko ang sarili kong huwag matawa sa idinugtong niya. Bumuntong hininga ako nang malalim para mawala ang kagustohan kong matawa. 

Patuloy parin siya sa pag-iyak habang nagkwe-kwento. "Pero bakit ganun? Gumawa parin siya ng bagay na ikasisira naming dalawa?" 

"We were supposed to celebrate our anniversary, I plan to go to his condo to surprise him that day, pero, ha! Hindi ko akalain na ako pala yung masusurprise!" mapait niyang sambit, patuloy naman akong nakinig sa mga hinaing niya.

"Akalain mo yun? A-anniversary nam-min, may k-kasiping s-siyang ibang b-babae! Hindi n-na man l-lang nahiya!" galit at utal-utal niyang sabi. Ako naman ay patuloy ang pag-alo sa kanya, hinahagod ang kanyang likod. Hindi parin ako nagsalita.

"Tapos siya pa may ganang humingi ng space, ano ako tanga? Space-space. Binigyan ko siya nang break up, hayup siya!"

"Tahan na," iyon ang bungad kong sagot sa kanya. Hindi ko alam kong ano ang dapat sabihin sa kanya. Ayokong mag bitiw nalang basta ng mga salita. Bumuntong hininga ako.

Niyakap ko siya, hoping that it might help to ease the pain she's feeling. Seeing her like this, hurt me too. Thal, not every man is worth crying for... Don't waste your tears for people who don't even appreciate your worth. Iyon dapat ang sasabihin ko sa kanya pero parang wala akong lakas nang loob na sabihin sa kanya, ayokong magkamali sa mga salitang bibitawan ko.

"Thal, I can't totally find the words to say about what you feel right now. But I want you to always remember that you can always count on me like 4,3,2 I'll be there," malumanay kong sabi kay Thalia at kinanta ang huling mga salita. Tinampal niya naman ang braso ko sabay natawa.

Aray ha.

"Pero seryoso, Nandito ako palagi para sayo," dugtong ko. Hinarap niya ako at nakita ko ang mukha niyang balot na nang luha. 

"Thank you, Tala," sabi niya habang dahan-dahan niyang pinapahid ang kanyang mga luha.

Sobrang himbing na nang tulog ni Thalia, nakayakap pa sa akin. Haay, kawawang Thalia. Iyan ang rason kong bakit ayoko pang pumasok sa isang relasyon, because things were covered with uncertainties. Oo alam ko, once you commit, you always need to take risk to see if those uncertainties will be worth it in the end. Pero ayoko ng ganun, I need assurance. I want everything to be certain. Because I can't stand being hurt much.

Nagising ako kinabukasan na wala na si Thalia sa tabi ko. Bumaba ako at naabutan ko siyang nasa kitchen nagluluto. 

"Goodmorning Tala!" masiglang bati niya sa akin. 

"Goodmorning," bati ko pabalik sa kanya. Nilapag niya iyong mga niluto niya sa mesa. She cooked fried rice, bacon, egg, hotdog and she also make coffee for the two of us. 

"Pwede ba akong sumama sayo sa opisina?" tanong niya sa gitna nang kainan. Tinitigan ko siya, sinusuri ang itsura. 

"Sigurado ka? Wala kang ibang gagawin?" 

Well, hindi naman sa ayaw ko siyang isama, baka kasi mabored lang siya doon at baka bigla nalang mag-iiyak. 

"Oo naman, gusto ko lang may gawin ngayon. Please?" sambit niya habang magkasalikop ang kanyang mga daliri.

"Okay okay, aalis tayo by 8am," sabi ko sa kanya. Ngumiti naman siya. Tinapos namin agad ang pagkain at umalis na papuntang opisina.

Pagkarating ko ng opisina ay agad kong tinanong si Tina about my sched, mabuti nalang at wala gaanong meeting. The whole day I stayed at my office checking files while Thalia's with me. Mabuti nalang at pumunta ang pinsan ko dito sa office at nag-usap silang dalawa. Can't totally accomodate Thalia because of my work. I don't know if she got bored, wala siyang ibang ginawa kundi ang tingnan ang mga gamit ko dito sa office, natigil lamang iyon no'ng dumating ang pinsan ko. 

Bago kami umuwi sa bahay ay kumain muna kami sa labas kaya't heto at nakahiga na kami sa kama. Nilingon ko ang aking cellphone sa tabi nang kama nang marinig ko itong mag-ring. Agad kong sinagot nang makita ko ang pangalan ng tumatawag.

"Mommy!" kumaway ako pagka-sagot sa tawag sa facetime, parang bata kong bati sa kanya. Natawa naman siya.

"Kumusta na anak?"

"Ito my, napapagod sa kompanya pero kaya naman," natatawa kong sagot kay mommy.

"Don't stress yourself too much in working iha. Have some fun din para di ka ma-stress," 

Hindi ako nakasagot agad dahil narinig ko ang sigaw ni Thalia.

"Talaaa? Si tita ba 'yan?" Tanong niya habang papalapit sa akin. "Hi, tita! It looks like your doing good?" Dugtong niya. Natawa naman si mommy.

"Yeah, i'm really doing good," nangiti si mommy pagkasabi niya noon. "But wait, Tala didn't told me you're there," tumingin si mommy sa akin.

"Sasabihin ko palang po kaya lang nagsalita siya eh," sagot ko sabay turo sa katabi ko. Ngumiti naman si mommy. I can say that mommy is really doing so good. She often smile now, hindi katulad nung dati.

"Hindi tita, wala talaga siyang balak na sabihin sa inyo," inirapan pa ako.

"Woy, hindi kaya! Sumabat ka kasi agad kaya hindi ko nasabi," angil ko. 

"Tumigil na nga kayo para kayong mga bata," saway ni mommy sa amin.

"Siya kasi mommy!"

"Siya kasi tita!"

Sabay pa naming sabi ni Thalia na parang nagsusumbong habang tinuturo ang isa't isa. Nagkatinginan naman kami ni Thalia at pagkatapos ay humagalpak kami ng tawa. Natawa rin si mommy sa aming dalawa.

Pagkatapos namin makipag-usap at kamustahan ni Thalia kay mommy ay natulog na kami.

to be continued...