Chapter 4

Nakangiti akong pumasok sa campus ngunit naglaho 'yon ng bigla kong nakasalubong si Devon. Ayaw kong masira agad ang araw ko kaya pinili ko nalang na huwag siyang pansinin.

"Hey," rinig kong bati ni Devon.

Malaki ang ngisi niya habang nakatingin sa akin. Iniwas ko ang tingin ko sa kanya at tuloy-tuloy na lumakad. Alam kong nandito na naman siya para asarin ako.

Hindi ako huminto sa paglalakad hanggang sa malampasan ko na siya. Narinig kong tinawag niya pa ang pangalan ko pero hindi ko na siya nilingon. Iinisin lang naman niya ako kung papansinin ko siya.

Simula noong makilala ko siya hindi na ako tinigilan ni Devon. Mahigit isang buwan na rin ang lumipas simula noon ngunit hindi pa rin siya tumitigil na magpapansin sa akin.

Walang lumipas na araw na hindi niya ako kinukulit. Palagi nalang siyang sumusulpot sa harapan ko kahit saan ako magpunta pero hindi ko siya pinapansin. Hindi ko alam kung anong trip niya at natutuwa siya lagi kapag naiinis ako.

He hardly does anything. Ang marinig ko lang ang pangalan niya at makita ang ngisi niya ay naiinis na agad ako. Hindi ko alam kung paano niya ako nahahanap tuwing mag-isa ako. Nagugulat nalang ako nakaupo na siya sa tabi ko o kaya sa harapan ko para guluhin ako.

Wala pa ang professor namin kaya lumabas muna ako at nagtungo sa palikuran. I saw Maxine get out on one of the cubicles when I get inside.

"Oh my god, girl!" she said excitedly when she saw me.

"What?" my brows furrowed. I answered while looking at myself in the mirror and fixing my hair.

"Is it true that you're dating Devon?!" I saw her eyes sparkled.

What? My hands stopped combing my hair after I heard her question before I faced her.

"No!"

I don't know where did she get that idea but I don't like it. Sino ba ang nagpakalat ng tsismis na iyon? Mas may alam pa siya sa nangyayari sa buhay ko!

"He's not my boyfriend," I added.

"Oh, is that so?" she looked sad with my answer.

Hindi ko alam kung bakit siya nalulungkot na hindi iyon totoo. Narinig kong parang may binubulong siya pero hindi ko maintindihan kung ano iyon. Hindi ko nalang iyon pinansin.

Lumabas kami nang sabay ni Maxine at naghiwalay lang ng landas papunta sa sariling room. Hindi kami magkaka-klase ni Maxine dahil iba ang kurso niya sa akin. Pagbalik ko ay dumiretso ako papunta sa tabi ni Maisie. Nagbabasa na naman siya ng librong paborito niya.

Maisie Amarylis Eusebio is my cousin from my Mother's side. She's the complete opposite of myself. I enjoyed going to parties while she would rather sleep or read her books until dawn. 

Wala pa rin hanggang ngayon ang prof namin kaya maingay ang mga kaklase ko. Hinugot ko sa bulsa ng palda ko ang aking phone para tingnan ang oras. Kumunot ang noo ko nang mapagtanto kong late na ang prof namin.

An hour passed and yet, wala pang dumadating na professor. Napalingon kaming lahat nang bumukas ang pinto. Akala ko iyon na ang professor namin pero si Matthew lang pala iyon.

Pumunta siya sa gitna. He placed his hand on the table in front.

"I went to the Dean's office, and it turned out, our professor won't be coming today," he said. "But Mr. Orozco gave us something to do. It should be written in a yellow paper, a maximum of 500 words and to be passed today." he continued.

Matthew wrote the titles of the essay that we can choose from on the board. Nagsimula ng magsulat ang mga kaklase ko habang ako naghahanap ng yellow paper.

"Oh," I turned around and saw Maisie handing me sheets of yellow paper. She knows that I don't have any paper with me. I only brought a filler notebook and ballpen on my bag but I survived the first year in college!

Hindi ko naman pinapabayaan ang pag-aaral ko kahit ganoon. Mahilig ako sa parties pero hindi ko nakakalimutan ang priorities ko. Si Maisie lang naman ang sobrang subsob sa pag-aaral sa amin.

Wala man akong papel, mayroon naman akong sagot. Iyon naman ang mahalaga roon. May iba nga diyan na may papel pero walang sagot.

"Thank you!" I chuckled.

We have thirty minutes vacant after our first class. Lumabas kami ni Maisie para bumili ng meryenda sa cafeteria. Isang slice ng pizza ang binili ko at isang bote ng mineral water.

Mabilis namin kinain 'yon dahil baka kulangin kami sa oras na dalawa. Malapit na kami sa classroom nang biglang may tumawag sa pangalan ko.

Huminto ako sa paglakad at lumingon sa likod kung saan galing ang may ari ng boses. Tumigil din sa paghakbang ang pinsan ko.

Kumunot ang noo ko nang sumalubong sa aking paningin ang isang lalaking nakasuot ng basketball jersey. Nakatingin siya sa akin at may maliit na ngiting nakaukit sa kanyang labi.

"Hey," he shyly greeted.

Kinulbit ako ni Maisie sa braso dahilan ng pagbaling ng tingin ko sa kanya. Sumenyas siya na mauuna na siyang pumasok doon. I nod my head before I shifted my eyes back to Joseff.

My eyes scanned him and I noticed the beautiful bouquet that he was holding.

Is that for me? Why would he give me flowers though?

"Do you need something?" I raised my brow at him.

The smile on his face is gone now. Nagbibiro lang naman ako pero mukhang natakot siya. I think I really scared him because he slowly turned pale!

Oh my God!

"Hey, I'm just kidding!" I chuckled.

Narinig ko ang pagbuga niya ng hangin pagkatapos kong sabihin iyon. May kaba pa rin sa kaniyang mukha. I saw him gulped like he's afraid to say something. Mabilis niyang itinaas ang dalang bouquet at inabot sa akin.

"P-Pinabibigay ni Devon," nauutal na sabi niya. Namumula na rin ang kaniyang mga tainga.

Nawala ang ngiting nakaukit sa labi ko pagkatapos marinig ang pangalan na iyon. It's him again. When will he stop this game? Ano na naman ba 'tong trip niya?

"Ibalik mo 'yan sa kanya,"

"Kapag ayaw mo raw tanggapin hindi raw siya titigil magbigay hanggang sa kunin mo,"

I can feel the stares of the students nearby. We're in the middle of the hallway and that's why both of us attract too much attention.

"Busted yata," narinig kong bulong ng babaeng hindi kalayuan sa pwesto namin.

Nanlaki ang mata ng babae nang makita niyang nakatingin ako sa kanya. Tumungo siya bago mabilis na pumasok sa kanilang classroom.

Ibinalik ko ang tingin ko sa bouquet na nakaabot pa rin sa akin hanggang ngayon. Napansin kong medyo nanginginig na ang kamay niya.

Dumapo ang mga mata ko sa isang sticky note na nakasiksik sa ibabaw na bahagi ng iba't-ibang bulaklak. Kinuha ko iyon at binasa.

Let's be friends, please?

I closed my eyes and shook my head.

Why is he acting like this? Hindi ko naman siya boyfriend at wala rin akong plano maging girlfriend niya! Ayaw kong pati ako ay mapabilang sa koleksyon niya ng mga babae niya.

Magkakalat lang siya ng issue sa aming dalawa kahit wala naman namamagitan sa amin. Iba pa naman mag-isip ang mga tao ngayon. Nakita lang na may kasamang lalaki ang sasabihin boyfriend mo na. Ayaw kong ma-issue lalo na kung sa kanya lang din naman!

Paano nalang kung mayroon may gusto sa akin ngunit akala niya boyfriend ko si Devon? Paano kung umatras iyon? Nawalan naman ako ng pag-asa na magkaroon ng lovelife niyan!

Hindi naman sa nagmamadali ako na magkaroon ng relasyon. Ayaw ko lang na isipin ng iba na boyfriend ko si Devon!

Padabog kong kinuha ang bulaklak bago tumalikod at tuloy-tuloy na pumasok sa loob ng room. Narinig ko ang pag tawag niya ng pangalan ko pero hindi ko na siya pinansin.

Nasa akin ang mga mata ng mga block mates ko pagpasok ko sa loob. I walked straight to my seat without being bothered by their stares.

My cousin gaped at me with a questioning look.

"Is he courting you?" tanong ni Maisie sa akin.

"What? No!" I denied. "This is not from him."

Her forehead creased in confusion. "Who gave it to you?"

Ngumisi ako sa kanya at umiling. "Just an annoying stalker."

Hindi na nagtanong pa si Maisie at nanahimik nalang. I didn't allow myself to even entertain the thought of him. Sapat na ang panggugulo niya sa akin nung mga nakaraan na araw.

Nauna nang umalis si Maisie sa akin dahil may pupuntahan raw siya ngayon. I decided to go to Devon to return the flowers after my last subject before I go home.

Pagkalabas ng room ay hindi ko inaasahan ang panibagong surpresa sa araw na ito. Sumimangot ako agad nang natanaw ko siya.

It wasn't the freshmen I saw earlier, it was now him standing outside. He's leaning on the wall of our classroom like a Calvin Klein model. Hindi ko na pala siya kailangan na puntahan dahil siya mismo ang pumunta sa akin.

He handsomely smirked when he saw me. Hindi ko na napigilan ang sarili sa pag-irap. Naglakad siya papunta sa akin hanggang tumigil siya sa harapan ko.

"Hey, baby," mapangasar na tawag nito. His voice was loud when he said that's why he catches the attention of the students around us.

I'm sure that it's not the reason why they are looking through. It's his mere presence that caught all of the girl's attention – even guys too.

Hinampas ko sa kanyang dibdib ang bouquet na binigay niya sa akin bago ako tumalikod at umalis sa harap niya. Binilisan ko ang aking lakad.

"Avi!" malakas na sigaw niya. His voice echoed in the hallway. Damn it!

"Shit!" he cursed.

Pauli-ulit niyang sinigaw ang pangalan ko. Halos nakatingin na sa amin lahat hindi lang dahil sa pagsigaw niya kundi dahil sikat siya. Tumigil na ako sa paglalakad at inis na humarap sa kanya.

"What do you want?" I asked him with irritation etched on my face. My forehead creased when he showed me his annoying smirk.

"I want to be your friend," he answered with an innocent look on his face. It was like seeing a devil pretending to be a sweet angel when two obvious pointy horns were poking on top of his forehead.

What the hell! Iyon lang ang dahilan niya? Hindi na ako magtataka kung may kumalat na issue tungkol sa amin dalawa.

"No," I replied.

"Why?"

I turned my back at him and started walking again. Nakakailang hakbang pa lang ako nang biglang may sumabay sa paglalakad sa gilid ko.

"No, Devon,"

"Super friend?" he asked while marching beside me. The bouquet that I returned to him was still on his hand.

I ignored him and continued walking. I saw some students watching us–gawking at him like we are in a romantic movie. Napairap na lang ako sa kanila.

"Special friend?" tuloy niya.

"No."

"Bestfriend?" he annoyingly asked.

"No."

Kumunot ang noo ko sa kakulitan niya.

"Boyfriend?" he insinuated. He doesn't know how to stop!

"No!" I firmly said.

"F-Friends with benefits?" he whispered but enough for me to hear.

Tumigil ako sa paglalakad nang hindi pa rin siya tumigil. My attempt to ignore him quickly turned into a failure. I looked at him and made a face. My disgusted reaction made him laugh.

He's spitting nonsense! I shook my head and looked at him.

"Ayaw mo ng friends?" he halted. "Pwede rin naman na husband kung gusto mo." he suggested.

My mouth went agape. He's so confident when he blurted it out! I gazed at him with an annoyed expression on my face.

"Are you crazy?!"

He laughed. I saw his perfectly white teeth when he smiled.

"Bakit ba kasi ayaw mo kong maging kaibigan?"

"Ayaw ko lang,"

"Why? I'm a good friend, Avianna," he countered.

"So?"

"Sasamahan kita mag shopping sa mall,"

"Huh?

"I'll carry your paper bags when you go shopping,"

Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. Anong kinalaman niyon sa alok niya?

"Come on, Avi. Let's be friends," he paused.

"Kahit iyon nalang muna." bulong niya sapat lang para marinig ko.