Chapter 5

Tinitigan ko siya sa mata bago huminga nang malalim. "Bahala ka,"

Nagliwanag ang kanyang mukha nang marinig niya ang sagot ko.

"Avi, just accept the flowers, please?"

"Fine!"

I grab the bouquet on his hands before giving him a glare. Hindi ko na hinintay pa ang sasabihin niya. He's got an amused expression on his face when I get the flowers.

Tumalikod na ako at mabilis na lumakad para makalayo sa kanya. I can't stop him from always coming to me, anyway.

Si Devon iyong klase ng lalaki na hindi nagpapatalo kaya masasayang lang ang enerhiya ko kung patatagalin ko pa ang usapan namin dalawa. I'll let him do whatever he wants as long as he won't invade my privacy.

Maaga akong pumasok kinabukasan para maiwasan na makasalubong si Devon.

Pagliko ko sa building namin ay napasimangot agad ako. Tumama ang mata ko sa pamilyar na lalaki na preskong nakasandal sa tabi ng pinto ng room na papasukan ko ngayon.

Sumama agad ang timpla ng mood ko pagkakakita sa kanya. Huminto ako sa paglalakad at sumimangot. Tamad niyang tinitingnan ang phone na hawak.

Napansin ko ang ilang mga dumadaan na malagkit na nakatingin sa kanya. Babae man o lalaki ay nakuha niya ang atensyon.

Nagtataka siguro sila kung ano ang ginagawa ng isang senior student sa building ng sophomores. Malayo ang departamento ng mga Business Management sa amin kaya imposibleng tumatambay lang ito dito.

May nahuli pa nga akong isa na akala hindi makahinga dahil pinapaypayan niya ang sarili gamit ng kanyang dalawang kamay. Nakangiwing umiling nalang ako bago ipinagpatuloy ang paglalakad. Wala akong balak na pansinin siya. Kung ano man ang ginagawa niya dito, wala na ako roon.

Inangat niya ang ulo nang may bumati sa kanyang babae.

"Hi, Devon. Sinong hinihintay mo dito?" the girl asked.

"May gusto lang akong makita," tugon ni Devon.

"Oh, girlfriend?"

Ngisi lang ang tinugon ni Devon sa babae.

I resumed walking. He already felt my presence before I get near him. Umayos siya ng tayo at ngumisi pa sa akin.

"Hey, Avi," he showed me his signature smirk that I'm starting to find annoying.

Umirap lang ako sa kanya. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa makapasok na sa loob ng room. Narinig ko pa ang halakhak ni Devon bago ako makalayo ng tuluyan.

"Ayos na ako. Nakita ko na ang gusto kong makita." rinig kong sabi niya bago tumalikod at umalis.

Kumunot ang noo ko. Ang mga kaklase kong babae ay nakatayo at nakasilip sa pinto na parang may pinapanuod na palabas. I can feel their hot stares at me. Naglakad ako papunta sa upuan na sa likod kung saan lagi kaming umuupo ni Maisie pagkatapos ay nilapag ang bag sa armchair. 

My forehead creased when I noticed that my cousin is not here yet. Wala ang bag niya sa upuan kaya imposibleng lumabas siya. Hindi naman siya na-late kahit isang beses sa klase kaya nakakapagtaka na wala pa siya.

I pulled my phone out of my pocket to check if she sent me a text but I didn't see any. Siguro late lang talaga siya ngayon.

To: Maisie

Maisie, where are you?

I hit send after typing the message.

Umangat ang tingin ko ng may biglang umupo sa upuan sa harap ko.

"Avi," she paused.

"Yes?"

"Ikaw ba ang girlfriend ni Devon?"

Bakit naman nila naisip na girlfriend ako no'n? I frowned.

"No, I'm not. He just likes annoying me." I answered casually.

"Really?"

I nod my head. The gossip girl just shrugged her shoulder before she returned to her friends.

Dumating si Maisie kasunod ng professor namin. Napansin kong mukhang wala siya sa sarili nang pumasok siya. Malungkot din ang kanyang mga mata at walang gana maglakad. Tahimik lang siya na umupo sa sulok at malalim na tumingin sa labas ng bintana. Naririnig ko ang bawat buntong hininga niya kaya alam kong may bumabagabag sa kanya.

Hindi ko na siya nagawang tanungin dahil nagumpisa na ang klase. Ayaw din naman niya na tinatanong siya at minsan kusa na lang siyang nagkwekwento. Hihintayin ko na lang siyang mag open sa akin kaysa pilitin ko siyang magsalita.

Pagkatapos namin mag lunch ni Maisie ay dumiretso kami sa likod ng department namin. Sa lugar na ito kami palagi tumatambay kung hindi sa library kapag wala pang klase. Wala masyadong tao nang dumating kami kaya mabilis kami nakahanap ng bakanteng upuan.

Mamaya pang alasdos ang sunod namin na klase sa Strategic Management kaya may time kami na ipahinga ang utak namin.

May recit pa kami mamaya roon pero nakapagbasa na naman ako kagabi kaya ipapahinga ko muna ang utak ko. Ayaw ko kasi basahin ulit baka mas maguluhan lang ako.

"I'll go shopping later. You wanna come?" I asked.

Kanina pa kasi siya hindi nagsasalita at nakikinig lang sa mga kwento ko.

"Okay," she replied without looking at me.

My eyes dropped on her phone when it rang.

"You're not gonna answer it?"

Maisie shook her head. She only stared at it until the call ended. I heard her exhale deeply.

Hinayaan ko nalang siya. I fiddle with my phone to kill time. I browsed my inbox and I saw five unread messages and a missed call from an unknown number. I curiously tapped in the number to open the conversation.

Unknown:

Hey, Avi...

Sino naman kaya ito?

Hindi na ako nag aksaya ng oras na magreply pa sa kanya. Hindi na naman bago sa akin ang ganitong bagay. Marami na ring hindi kilalang numero ang nagte-text sa akin ngunit hindi ko naman sinasagot. Magaling lang naman sila makipag-usap sa text pero sa personal ang hihina nila.

Hindi rin naman kasi ako mahilig mag text kaya hindi ako magaling makipag-usap at magpahaba ng usapan. Uso pa naman ngayon ang ma-ghost. Mga taong iiwan ka sa ere kapag ayaw na nila sa'yo o kaya naman may nahanap na silang bago na makaka-usap.

Mga manloloko!

Unknown:

Baby :(

My brows furrowed the moment I read the message. Isa lang naman ang tumatawag nito sa akin. 

Is this Devon? Where the hell did he get my number?! Wala na naman siguro 'tong magawa at gusto na naman akong inisin.

Sino pa ba ang pwede magbigay sa kanya? Si Maxine lang naman!

Me:

What do you want?

Ilang minuto pa lang ang nakakalipas ay nakapagreply na siya agad.

Devon:

You

I want your attention, baby

Devon was so annoying, what the heck.

Me:

I'm not your baby, Devon.

Devon:

You're my baby.

Hindi talaga siya titigil. Nakaka frustrate na siya! Napa-irap nalang ako sa kawalan.

Me:

Stop texting me!

Devon:

But I wanna text you :(

Hindi ko na siya ni-replyan pa dahil hahaba lang ang usapan namin dalawa.

I was browsing my phone when a tall guy suddenly appeared in front of us. He stared at Maisie with desperation in his eyes while my cousin just stared at him coldly. I can feel the tension rising between them. No one dared to talk. They're just gawking at each other's eyes.

I'm not sure but I think I've seen him before. Maisie shifted her eyes from him to me before she stood up from her seat.

"Let's go," she exclaimed.

Hindi pa ako nakakatayo sa upuan nang biglang naglakad iyong lalaki palapit sa pinsan ko. He took a step near Maisie and grasp her hand before he hauled her with him.

"Let me go!"

Nakita kong sinubukan magpumiglas ni Maisie sa lalaki pero mahigpit ang pagkakahawak nito sa kamay niya.

"Bitawan mo ako, Denver!" my cousin shouted in distress.

Tatawagin ko na sana ang pangalan ng pinsan ko nang biglang may nagsalita galing sa likod ko.

"Avi,"

Napasapo ako sa aking dibdib dahil sa sobrang gulat. Bago pa ako makalingon sa kanya ay naramdaman ko na siya sa aking tabi.

"Let them go,"

Bigla-bigla nalang talagang sumusulpot itong lalaking ito! May lahi talaga yata siyang kabote dahil kung saan-saan nalang bigla lumilitaw. Umakbay pa ito sa akin.

"I know the guy, baby. He's harmless,"

"Stop calling me that!" bwisit na sabi ko at inalis ang braso niyang nakaakbay sa akin.

"Ayoko nga. I'll call you whatever I want," he grinned.

"You really like annoying me,"

"I like..." he grinned. "annoying you."

I glared at him. He really won't stop. Devon stared at my face like he's memorizing every contour of it. He bowed his head and I saw him bit his lip before he faced me. My eyes dropped on his lips.

"It's because I want you to notice me, baby."