Chapter 3a

O, heto na nga ang moment of truth. Nakaraos na naman ang gabi ni Randy. Kaya kailangan niyang tuparin ang napagkasunduan nila ni Amanda. Kaya naman kinaumagahan, sa dati nilang tagpuan - sa park, nauna ng dumating si Amanda at naupo roon. Hinihintay ang pagdating ni Randy. 30-minuto na ang nakalilipas at wala pa siya. Naiiyak na si Amanda sa naiisip niya na baka hindi na siya talaga sisiputin ni Randy. At hinding hindi na siya makikipagkita pa sa kaniya, kahit kailan. Napapaisip na rin siya sa mga sandaling iyon kung paano na lang sila ng kaniyang dinadala. Paano na lang ang kaniyang buhay pag-ibig. Ngunit ilang sandali pa ang lumipas at natanaw na niya sa malayo ang paparating na si Randy. Muling nagkaroon ng buhay sa puso si Amanda. Muli ay nakaramdam siya ng sigla. Nanumbalik ang kaniyang matamis na ngiti at ang pananabik na makita at mayakap muli ang kaniyang sinta. May dala-dalang dalawang siopao si Randy, para sa kaniya at para kay Amanda.

Papalapit na siya ng papalapit sa kinaroroonan ni Amanda. Kinakabahan siya, parang first time niya ulit, ‘Like a Virgin’ by Madonna. Nahumaling na nga si Amanda sa mukha at tindig ni Randy, apat na araw din niyang hindi ito nakikita, 'di ‘yon biro ah. Kaya naman miss na miss na niya si Randy. Hindi na namalayan ni Amanda ang paglapit ni Randy sa kaniyang kinaroroonan. “Oh, heto, para naman may merienda tayo habang nag-uusap. Ano bang pag-uusapan natin?” Tanong ni Randy. Noong nagsalita si Randy ay dun palang nanumbalik ang katauhan ni Amanda. Kinuha niya ang iniaabot na pagkain ni Randy. Ilang sandali pa ay nagsalita na siya. “Randy,salamat ha at dumating ka….uhm…..Randy……..May sasabihin sana ako sa’yo, pero huwag ka sanang mabibigla.”

Walang kaide-ideya si Randy sa kung ano ang sasabihin niya na huwag siyang mabibigla. Naglalaro sa kaniyang isipan na baka mangingibang-bansa na siya, which for him is good. O na baka uuwi na siya sa kanila o baka may taning na ang kaniyang buhay kaya ayaw niyang mabigla ito, pero either way matutuwa parin siya kasi nga ‘di ba, may iba na siya. “O sige, ano ‘yon?”

“Randy……..bunits ako.” Ang mahinahong waika ni Amanda habang ipinakikita niya ang PT result with two lines. Pagka rinig neto ni Randy ay nasamid siya sa kinakain niyang siopao at naubo-ubo pa. Wala sa mga naisip niya ang sasabihing balita ni Amanda, none of the above ang mga choices niya sa kaniyang isipan. “Ha?! Sinong ama?!”

“Randy naman eh. Ikaw ang ama.”

“Ha? Seryoso ka? Ako ba talaga ang ama ng dinadala mo? Baka naman nabuntis ka sa iba at ako ang ibinibentang mo na ama ng dinadala mo?”

“Ikaw ang ama ng dinadala ko at 100% sure ako dun, dahil ikaw lang naman ang naka siping ko this past few weeks at alalahanin mo wala tayong gamit na proteksyon 'pag nagsisiping tayo. Madalas ipinuputok mo pa nga sa loob eh. Bakit, hindi ka ba masaya?” pagaalinlangang tanong ni Amanda.

Napabuntong hininga si Randy. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin. Muli ay napabuntong-hininga siya, “Amanda….. sorry. Hindi ko mapaninindigan ‘yan. Wala ito sa plano ko, ang mag asawa ng maaga. Kailangan ako ng pamilya ko. At isa pa, prostitute ka, kaya dapat handa ka na sa mga ganitong pangyayari.”

                Pagkatapos sabihin ito ni Randy ay nakaramdam si Amanda ng sakit at kirot sa puso niya. Na speechless siya sa mga oras na iyon. Nagmistulang estatwa. “Ang sakit palang ma reject ka ng pinakamamahal mo.” Wika sa isipan ni Amanda. Dahil sa sobrang sakit na nadarama niya ay napaluha siya at napahagulgol. Dahil sa ayaw ipakita ni Amanda ang kaniyang paghagulgol ay tinakpan niya ang kaniyang mukha ng dalawa niyang malalambot na mga palad. Mabilis ang pagdaloy ng kaniyang mga luha. Siguro nga ay ito ang pinakamainam na gawin para maibsan ang sakit na nadarama ng isang tao, ang umiyak. Ilang sandali ang nagdaan at walang anu-ano ay sinampal ni Amanda si Randy at sinabi habang umiiyak, “Akala ko mahal mo ako. Akala ko minahal mo ako. Akala ko mamahalin mo ako. Akala ko lang pala lahat ng ‘yon. Pero how dare you do that to me, how dare….”, itinapal ni Randy ang siopao sa bunganga ni Amanda at sinabing, “Hoy babae ka! Huwag na huwag mo akong ipinapahiya sa harap ng maraming tao!” Luminga-linga si Amanda sa paligid habang nakatapal sa kaniyang bibig ang siopao na kinakain ni Randy ngunit wala naman siyang nakitang ibang tao kundi sila lang naman ang tao sa park na iyon. “Dyan ka na nga!” Ang sigaw ni Randy. At umalis na nga siya. Kinagat ni Amanda ang siopao na nasa bunganga niya at nginuya-nguya niya ito at sinabing, “Tama nga si Edna…masarap ang siopao!” napaupo sa lupa at nagiiyak-iyak at humahagulgol sa sakit na nadarama. Sa ‘di kalayuan ay may naririnig siya na papalapit sa kaniyang kinaroroonan. Isang motor na malakas ang tugtog. At ang tugtog ay:

Napakasakit kuya Eddie, ang sinapit ng aking buhay!

Napakasakit kuya Eddie, ang sinapit ng aking buhay!

                Dahil sa narinig niyang kanta ay lalo pa siyang umiyak, humagulgol sa hinagpis at mas lumala pa ang kaniyang pagngangangawa. Para siyang isang bata na nagtatantrum na hindi nabilhan ng gusto niya. Hapon na rin nung nagdesisyon si Amanda na umuwi sa kanilang bahay. Lutang ito at wala sa sarili. Parang zombie kung maglakad. “O saan ka na naman galing at hapon ka na naman umuwi, may pasok ka pa mamayang gabi.” Ang paliwanag ng kaniyang ina. Pero hindi nasagot si Amanda dahil wala ito sa sarili. Pagkapasok na pagkapasok sa kwarto ay ibinagsak ang kaniyang katawan sa kaniyang kama at nag umpisa na namang umiyak. Ito na lang ang tangi nitong magagawa para maibsan ang labis nitong kalungkutan at sa sakit na nadarama. Ilang oras siyang patuloy sa pag-iyak. Namamaga na ang kaniyang mga mata sa kakaiyak, ngunit ano nga ba ang kaniyang magagawa? Tinalikuran na siya ng kaniyang kinikilalang prince charming ng kaniyang buhay. Ang kaniyang first love. Sa mga sandaling iyon ay napapaisip siya kung bakit nangyayari sa kaniyang buhay ang mga mapapait na karanasan. Nagtatanong siya sa kaniyang sarili kung hindi pa ba sapat ang mamuhay silang mahirap, isang kahig isang tuka. Ang iwanan sila ng kanilang ama at sumama sa ibang babae. Ang hindi makapagtapos ng pag-aaral. Ang pumasok sa isang bar at mamasukan bilang isang prostitute. Ang maging breadwinner sa pamilya at magkandakuba-kuba na siya sa pagkayod, para na siyang kayod-kalabaw kung tutuusin.

Nagtatanong din siya sa Diyos kung hindi pa ba sapat ang mga karanasang ito at ipinagkait pa sa kaniya ang taong minahal niya ng buong puso at kaluluwa at iniwan lang basta sa ere dahil hindi pa siya handa. Sa tuwing naiisip ito ni Amanda ay labis ang kaniyang hinagpis. May kaunting kirot sa kaniyang puso at kaunting paninisi sa Panginoon bakit ito nangyayari sa kaniyang buhay.

Siguro hindi lang si Amanda ang nakakaramdam ng ganitong pakiramdam, marami din siguro diyang iba na naranasan o nararanasan ang ganitong sitwasyon, ang sisihin ang sarili at minsan ay sinisisi ang Panginoon sa mga hindi magandang nangyayari sa kanilang buhay.

                Pero ganun pa man ang nangyari, nagpapasalamat parin sa Panginoon si Amanda at hanggang nagyon ay buhay sila, masigla at hindi dinadatnan ng sakit ang kaniyang pamilya. Kahit papaano ay nakakakain na rin sila ng mabuti at hindi pa rin nawawalan ng pag-asa na marerealize ni Randy na mahal pala talaga niya ito, babalikan ito at paninindigan ang dinadalang bata ni Amanda. At mamumuhay silang masayang pamilya. Lahat naman tayo ay pinapangarap ang magkaroon ng isang masayang pamilya, maliban na lang kung talagang takot kang magasawa.