Chapter 2b

Kinagabihan sa bar, bumisita ulit si Randy, as expected. Syempre, galit si Amanda kaya naman hindi siya pinapansin. Kaya si Randy naman ay todo lambing sa kaniya. “Oh, nap’ano ka? ‘Di mo ako pinapansin.”

“Ewan ko sayo.” Pagmamaktol na sagot ni Amanda. “Bakit nga? ‘Di ko naman malalaman kung ‘di mo sasabihin, ‘di ba?” pagpupumilit ni Randy. Hindi parin nasagot si Amanda, pero dahil sa hindi niya matiis si Randy ay nagsabi din ito ng kaniyang hinanakit. “Tinatawagan kita kagabi. May sumagot, babae at pa-ingles-ingles pa, akala mo naman sino magaling mag ingles. Sino ba yun? Babae mo?” ang panguusisa niya kay Randy. “Ha? Anong babae ko?” Idinial ulit ni Amanda ang kaniyang phone, “Ayan pakinggan mo.” Ibinigay niya ang kaniyang phone at pinakinggan naman ito ni Randy. “You don’t have enough balance to make this call. Mag load at magregister para makatawag ulit.” Ang dinig niya sa kabilang linya. Tumawa lang ng napakalakas, halos dina makahinga sa kakatawa si Randy. “Oh, bakit ka tumatawa? May nakakatawa ba?”

“Eh kasi naman, operator yung nagsasalita. Wala ka na daw kasi load kaya hindi ka na makatawag.” Ang natatawang sagot niya. “Ay ganun ba?” ang nahihiyang sagot ni Amanda habang namumula siya sa hiya na nadarama. Itiniklup niya ang kaniyang mukha pero iniangat ito ni Randy, “Okay lang ‘yan. Nobody is perfect naman.” Wika niya habang nakangiti ito at nakatitig sa maamong mukha ni Amanda.

So ayon na nga, okay na naman ang lahat. Okay na naman sila ulit. Kaso hindi parin sinasabi ni Amanda ang kaniyang tungkol sa kaniyang pagbubuntis. Para sa kaniya hindi iyon ang tamang oras o lugar para pagusapan nila iyon kaya naman ipinagpabukas na niya ito. Nagsi-uwian na sila, nagpaalam na rin sa isa’t-isa sina Amanda at Randy. The following day, pagkagising sa umaga at pagkatapos magmuni-muni ni Amanda ay nagtimpla na siya ng kape at umupo sa may balkonahe nila. Habang nagkakape ay nagtatalo ang kaniyang isipan kung sasabihin na ba niya ang kaniyang balita o 'saka na lang muna. “Sasabihin ko na ba kay Randy na buntis ako?” Wika niya sa kaniyang isipan. Napagpasiyahan niyang huwag na lang muna sabihin. Magtatatlong araw na rin ng hindi nagpaparamdam sa kaniya si Randy ni text na ‘good morning’ o kaya tawag man lang para mag ‘hi’ or ‘hello’ ay wala. Kinabahan na si Amanda sa kaganapang ito. Text ng text si Amanda at tawag ng tawag pero walang sagot, walang kahit ni isang sagot. Nagkaroon na siya ng feelings na baka niloloko na siya ni Randy. Sa ikaapat na araw, tinawagan ulit ni Amanda si Randy para ihayag ang mabuting balita ngunit gamit ang phone ng kawork niya, si Ritchie. Ibang number ang ginamit niya this time. Nag ri-ring naman ito. (Ring! Ring!) Ilang segundo ang nakalipas at sinagot naman ito agad ni Randy, “hello?” sagot niya. “Randy? Si Amanda ‘to, bakit ‘di mo sinasagot mga text at tawag ko?” naiiyak na sambit niya. “Ah, eh…….kasi……naging busy ako sa trabaho eh. Kaya madalang ko na lang mahawakan itong phone ko.”

“Akala ko kung napa’no ka na?”

“Huwag kang magalala, okay naman ako. Oh, napatawag ka?”

“Uhm,  Randy, pwede ba tayong magkita bukas? May importante lang akong sasabihin.” Total Saturday at alam naman niya na off niya ang Saturday at Sunday, kaya hindi na siya makakatanggi pa, ”Ah, sige, saan tayo magkikita?” Tanong ni Randy.

“Kita na lang tayo sa park, sa dati nating pinupuntahan.”

“O sige.” Sagot niya.

Nasa boardinghouse that time si Randy nung tumawag si Amanda. Nakatayo siya sa may malapit sa bintana. Wala siyang pang-itaas at ang saplot lang niya ay ang tuwalya na ipinalibot niya sa kaniyang baywang. Halatang katatapos pa lang niyang maligo nun, ang ganda ng kaniyang katawan in fairness. Ang ganda ng hubog ng kaniyang mga abs. At ang mga bukol ng kaniyang mga muscle sa kaniyang mga braso, grabe, isang salita lamang ang makakapaglarawan sa kaniya, iyon ay “perfect!” Pagkababa ni Randy ng kaniyang phone ay agad niyang tinanggal ang tuwalya sa kaniyang baywang. Pagkatanggal niya ay makikita ang mahaba at mataba niyang ari na tirik na tirk. Para bang libog na libog na siya that time. Dahan-dahan siyang lumapag sa kama. Paglapag niya sa kama, ayun may ibang babae na pala siyang kinahuhumalingan. Well, kung titignan ay maganda din naman ang babae. Maputi at matangkad, nasa 5’7. Malaki ang hinaharap at mabibilog na puwet. Sarap na sarap si Randy sa paghimas sa malalaki nitong hinaharap at mabibilog nitong puwet habang hinahalik-halikan ng paulit-ulit ang mapupulang labi ng kaniyang bagong babae. Kung tutuusin di hamak na mas maganda naman si Amanda kesa sa bago nitong babae. Malaki lang ang kaniyang hinaharap, iyon lang ang kanilang pinagkaiba. Malaki din naman ang hinaharap ni Amanda, kaso mas malaki nga lang iyong sa bagong babae niya ngayon. “Aaahhh!” Ungol ng babae. Sanay na sanay na ang kaniyang mga kapitbahay sa mga ganitong eksena sa boardinghouse nila. Hindi naman nagrereklamo ang kaniyang mga kapitbahay kasi kahit sila nag-eenjoy pakinggan ang masasarap nilang ungol.

Sabi nila, trust your instinct lalong-lalo na sa mga kababaihan. Kasi, ‘pag ang babae daw ang nagduda, 90% totoo daw ang kanilang hinala. Naniniwala ba kayo dun? Kagaya na lamang sa sitwasyon ni Amanda, ‘yan din ang kaniyang hinala, na may babae na nga si Randy. Kung hindi pa niya ginamit ang phone ni Ritchie sa pagtawag ay hindi na sasagutin ni Randy ang kaniyang text at mga tawag. Nagsilbing babala na pala ang operator machine sa ginagawang kalokohan ni Randy. Kung iisipin masakit sa kalooban ang ginagawa ni Randy kasi in the first place nagbigay siya ng motibo kay Amanda na gusto ito, hindi naman kasi mag-aasume ang babae kung hindi nagbibigay ng sign ang lalaki. So ibig sabihin, pagkatapos ng lahat ng nangyari sa kanila ay wala lang, ‘yon na lang ‘yon? Hindi dapat ganun. Mga lalaki talaga oo. Oooops, huwag muna kayo mag-react mga kalalakihan hindi pa tapos ang aking sentence, pero syempre isipin din natin na hindi lahat ng mga kalalakihan ay ganun ang pag-uugali.  O diba? Wait lang muna kasi bago kayo mag react. Swertehan lang din siguro minsan ang makahanap ng isang lalaking ituturing kang prinsesa.