Chapter 7

PARANG kailan lang no'ng nag-transfer ako sa Simpkins Academy. Ngunit tingnan mo nga naman, isang buwan na pala akong opisyal na estudyante ro'n.

Hindi ko rin akalain na sa loob ng isang buwan ay nagawa kong i-lugar ang aking sarili sa bago kong mga kaklase, maliban kay Lux. Maging ang aming mga guro'y mabilis ko lamang silang nakamabutihan sa hindi ko malaman na dahilan. 

Ngunit hanggang ngayon ay gumugulo pa rin sa 'king isipan ang lahat ng mga nalaman ko. Hindi ko alam pero, mahirap paniwalaan ang lahat ng mga 'yon. Mahirap itong intindihin dahil wala akong makitang patunay na totoo nga ang lahat ng aking mga nalaman. 

Kung bakit kasi tinanong ko pa't inalam ang lahat ng mga 'yon? Maaari naman na hinayaan ko na lang, at bahala na silang lahat sa kung ano ang gusto nilang isipin tungkol sa 'kin. Ngunit hindi ko naman maaatim na pinag-uusapan ako ng iba nang hindi ko alam kung bakit. Dahil ayoko sa lahat ay ang hinuhusgahan ako nang hindi man lang nila alam ang totoong mga nangyari. Tsaka curious talaga. Gan'yan naman talaga 'di ba? Kung matalino ka, ma ko-curious ka talaga sa lahat ng mga bagay. Pero hindi naman ako gano'n katalino. Slight lang.

"Greyn? Let's go now!" rinig kong sigaw ni Mom sa baba.

Mabilis kong kinuha ang aking mga gamit sa kama't lumabas sa 'king silid.

"Coming," Tumakbo ako nang matulin, hanggang sa makarating ako sa harap ng mga magulang ko.

"Mom," I look at my Mom, "Dad," next to my dad.

Ngumiti sila sa 'kin, at inabot nila ang dalawa kong mga kamay.

I smiled, "Let's go?" sabi ko't nagsimulang maglakad papunta sa'ming sasakyan.

WE'VE consumed fifteen minutes bago kami nakarating nila mom, and dad dito sa parking lot ng Simpkins Academy.

Inilibot ko ang aking paningin sa palagid. Parang bagong-bago ulit sa 'king paningin ang lugar, though ilang oras ko palang itong hindi nakikita.

But seriously, hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala na nakapasok ako rito. Being a student in this Academy is a pleasure for me. 

Hindi ko alam kung bakit ang gan'to ang nararamdaman ko rito, ngunit napakasaya ko dahil parang unti-unting nabubuo ang kasiyahan sa 'kin. Parang dito ko nahanap ang saya sa 'king buhay. Ang kapiraso ng aking buhay. Dito ko unti-unting nahanap ang saya na no'n pa man ay hinahanap-hanap ko pa. Pero hanggang ngayon ay pakiramdam ko may kulang pa rin.

"Sweetie? Hindi ka pa ba bababa?" Nakangiting tanong ni Dad na nakayakap kay Mom sa labas ng sasakyan.

Napakamot na lang ako ng ulo. Hindi ko sila napansin na bumaba ng sasakyan dahil sa lalim ng aking iniisip. 

"Bababa syempre, may pasok kaya ako." I laughed sarcastically as well as my parents.

"Kung gayon ay halika na, pupunta pa kasi kami ng Mom mo sa Ninong Israel mo," ani Dad, at inabot ang dala kong mga gamit.

"Bakit po kayo pupunta ro'n?" nagtatakang tanong ko kay Sad habang naglalakad kasama sila.

"Kakamustahin lamang namin ang Ninong Israel mo, tsaka ibinilin ko na sa Secretary ko ang lahat ng gawain sa opisina. Kaya ngayon ay magbo-bonding naman kami ngayon ng Mom mo kasama ang Ninong mo," nakangiting saad ni Dad.

"Good thing," I smiled also, "Ikamusta mo na lang ako kay Ninong." They gave me a nodded.

"But anyways, dito na pala ako Mom, Dad. I need to go," m ani ko kaya humalik na ako sa kanilang dalawa. "Bye," tuloy ko pa, at nagsimula nang maglakad palayo.

Napangiti na lang ako nang tuluyan na kaming makalayo sa isa't isa. Natutuwa ako na mayro'n akong mga magulang na gan'yan. Truly that God gave me a wonderful life with a wonderful parents.

"Sana lang ay 'wag kayong magba---"

Hindi ko na naituloy ang sasabihin nang may humila sa 'kin, at tinakpan pa ang aking bunganga upang hindi ako makagawa ng ingay.

Nagpumiglas ako upang makawala sa kung sinuman ang gumagawa nito sa 'kin, ngunit bigo ako dahil lubha siyang malakas.

"Tumahimik ka, wala akong gagawing masama sayo," boses ito ng isang lalaki na kilalang-kilala ko.

Pansin ko ang mabilis, at malakas na kaba sa'king puso. Para itong tumatalon dahil sa kagalakan nang marinig kung sino'ng lalaki ang gumawa nito sa 'kin.

"May gusto lang akong malaman tungkol sayo," tuloy pa nito bago ako bitawan.

Nang mabitawan niya ako ay mabilis kong iginala ang mga mata upang alamin kung nasa'n kami. Pansin ko naman na parang walang estudyanteng naglalakad sa paligid. Hindi rin pamilyar ang lugar sa 'kin, ngunit nakakasigurado akong nasa loob pa rin kami ng campus.

"Narito tayo ngayon sa likod ng bodega," bumaling ang aking tingin kay Luxurious na hindi man lang kinakabahan sa kanyang ginawa sa 'kin.

"Kung gayon ay bakit mo 'ko dinala rito?" Pinilit kong maging mataray sa kaniya, ngunit bigo ako. Nanlalambot ako sa kaniya. Parang 'pag tumagal pa kami rito ay baka magahasa ko siya.

Fvck! Bakit kasi gan'to ang nararamdaman ko sayo, Lux?

"Upang walang makarinig sa 'ting pag-uusapan," wika nito na ipinagtaka ko. Gaan ba 'to ka-importante?

Pero sa halip na matakot ako sa kaniya'y naging kalmado lang ako because I know that I'm safe with him.

Marupok ka self?

"Gano'n ba ka-bribado ang pag-uusapan natin kaya dinala mo pa ako rito? O baka naman gusto mo lang akong ma-solo?" Napatakip ako ng bunganga dahil sa sinabi. Hindi ko akalain na 'yon ang lalabas sa'king bunganga.

"Both," aniya sa baritonong boses dahilan upang mapapikit ako nang mariin dahil sa kilig.

So, I'm right, may gusto sa 'kin ang tukmol na'to?

"But I'm serious here, nagkakilala na ba tayo rati? I mean kilala ba kita, at kilala mo 'ko bago pa tayo maging magkaklase?" seryosong tanong niya dahilan upang mapatigil ako.

'Yan din ang gusto kong malaman sa kaniya pero naunahan niya ako. Pero hindi rin pala ako ang nakakaramdam, at nakakapansin nito? Maging siya rin pala?

Gosh! What the hell is happening?

"N-nakakasigurado akong h-hindi p-pa." I chuckled. Bakit ba ako na-uutal?

"Pero gan'yan din ang katanungan ko sa 'king sarili kasi parang kilala kita. I mean parang magkakilala na tayo rati pero hindi ko alam kung paano," nagtataka kong turan, hanggang sa maramdaman ko ang napakalambot niyang labi sa 'kin.

Napapikit ako dahil sa hindi malaman na dahilan, at tumugon sa kaniyang nakakabaliw na halik.

Hindi ko alam pero nagustuhan ko ang kaniyang ginawa. Parang dati na namin itong ginagawang dalawa, kung kaya't kumportableng-kumportable kaming ginagawa ito.

Para akong naglalakabay sa langit dahil sa sensasyon, at sarap na aking nararamdaman. Hindi rin magkamayaw sa pagtalon ng aking puso dahil sa galak.

Unti-unti kong minulat ang aking mga mata, at makita ang na mata ni Lux. Parang sa kaniya ko nahanap ang saya na tuluyang bumuo sa 'king pagkatao.

Mahirap paniwalaan ngunit parang kilalang-kilala ko na siya noon pa man. Parang minsan ko na siyang minahal nang lubusan, at nagbigay sa 'kin ng isang hindi matutumbasang pagmamahal.

Parang sa muling pagkakataon ay maisusulat muli ang aming pag-iibigan.

Lux, sana'y gan'to na lang tayo parati.

Muli'y ipinikit ko ang aking mga mata, at dinama ang sarap na dulot ng aming ginagawa.

"Mahal na mahal kita," rinig kong wika niya.

"Mahal na mahal din kita," wika ko rin bago ko maramdaman na binuhat niya ako, at pumasok sa isang madilim na silid.

HINDI ko alam kung anong tumakbo sa'king isipan kung bakit ko nagawa 'yon kanina. Nagmumukha tuloy akong lumilipad na balloon ngayon dito sa loob ng klase dahil pilitin ko mang umayon sa klase ay hindi ko magawa. Hanggang ngayon kasi ay hindi pa rin mawala sa 'king isipan ang nangyari sa'min ni Lux. Tapos dito pa talaga sa School huh? I can't imagine that.

Nawala ako sa pag-iisip nang malalim nang may tumapik sa 'kin. 

"Anong drama 'yan, huh?" masungit na tanong ni Dwight.

"H-huh?" Balisa kong tanong.

"Really? Ngumi-ngiti ka kaya nang walang dahilan diyan sa upuan mo. Mabuti na lang at hindi ko napansin ng Prof, dahil kung oo, siguradong madadala ka sa Chairperson Office nang wala sa oras," aniya na nakakunot ang noo.

"S-sorry, may i-iniisip lang." Ngumiti ako nang pilit sa kaniya. "Pero p'wede ba kitang maka-usap mamaya?" I asked.

He nodded, "Yeah! Tungkol saan ba 'yan?"

"P'wedeng mamaya ko na lang sabihin sayo? Tsaka maaaring ikaw lang, I mean 'wag nating isama si Jonel?" I requested.

Hindi ko na kasi masyadong pinagkakatiwalaan ang baklang 'yon. Parang namamlastic lang siya sa 'kin, hindi siya tunay na kaibigan. Hindi ako sigurado.

"Sige ba, pero may kapalit huh?" makulit niyang sabi.

I arched my right brow, "Okay. Any payment will do."

He grinned, "Sabi mo, huh? Wala na pang bawian," aniya habang nakangiti nang nakakaloko.

"Gusto mo ba bawiin ko?" pang-iinsulto ko sa kaniya.

Sumigaw siya, "No!" 

Dahil sa lakas ng sigaw niya'y bumaling sa 'ming dalawa ang mata ng lahat ng kaklase namin. Maging si Luxurious din ay seryosong nakatingin sa gawi namin ni Dwight. Ngunit mabilis din siyang umiwas ng tingin nang magtama ang may kasingkitan naming mga mata 

Hell! Bakit gan'to ako karupok?

Napatakip na lang ako dahil sa kilig, kaya isang tapik ulit ang inabot ko kay Dwight.

"Napapansin na kita, huh?" malungkot niyang wika, but I just smiled at him.

~ginisamyxx