Chapter 10

ANG pag-uusap namin ni Dwight sa kaniyang kotse ay nauwi sa k'wentuhan. After kasi ng aming kissing scene kuno ay nagtanong-tanong pa 'ko tungkol sa buhay ni Kolyn, at Shunter. Kailangan ko pang makakalap ng ibang impormasyon na maaari kong maitugma sa 'king sarili't mga iniisip.

Kasi ang buhay ng tao ay parang isang riddle lang 'yan. It has a lot of questions, and mysteries running out if it, and It might be hard to think the answer. But when you try to search about it or excavate the inner meaning of it, there's no possibilities that you won't answer the questions, and resolve the mysteries.

Moreover, my heart knows things that my mind can't explain. I know that there's something wrong happening, and it might that there's an obstacle trying to block my mind. Parang may pumipigil dito sa pag-alala sa 'king mga nakaraan.

To be honest, wala talaga akong maalala sa 'king mga nakaraan. Ang aking alaala'y nagsisimula sa naging buhay ko, I mean ang buhay namin ng pamilya ko sa States, at wala na pang iba. Kaya malaki talaga ang posibilidad na ako si Kolyn, and maybe, si Lux ay si Shunter din. Magulo. 

But I need to search more occurrences na magsasabing ako nga si siya. That's why I'm doing this. Gusto kong malaman ang lahat ng nakaraan ng dalawang 'yon. In that, magiging okay lang ang lahat, siguro?

Hindi ko rin kasi alam kung paniniwalaan ko ba ang mga magulang ko sa kanilang mga sinabi sa sa 'kin, na na-comatose ako nang ilang taon kaya marahil ay wala akong maala. Pero posibleng nangyari nga 'yan. Gan'yan naman talaga 'pag na-comatose ka, right? Wala kang maalala after mong magising lalo na kung matagal kang nakaratay, at walang malay.

But how 'bout this? Itong sitwasyon namin ni Lux, paano nila ito maipapaliwanag? 'Yong mga alaala namin ni Lux na hindi namin alam kung paano nangyari 'yon? Bakit malakas ang kutob ko na posible ang lahat? Na kami nga.

Argh! Bakit kasi kailangang mangyari ang lahat ng ito? 

Kung alam kong gan'to lang din naman ang mangyayari, mas pipiliin ko na lang na 'wag na akong lumipat dito sa Simpkins Academy.

Pero ano'ng magagawa ko? This situation was destined to be happened. And what we can do only is to deal with it, and surpass the trials that destined to come.

"Hey! Baka makatulog ka huh!" It's Dwight with his persuasive voice.

"Whatever!" I glared to him.

"Pero masarap ako humalik no?" Ngumiti siya ng nakakaloko.

"Hindi!" I sighed.

"Ba't mo tinugunan kung hindi masarap, huh?" Inilapit niya ang mukha sa 'kin dahilan upang mapa-atras ako.

"Ano 'yan?" I pushed him.

"Hahalikan ka ulit, maaari pa ba?" Sa ikalawang pagkakataon ay inilapit niyang muli ang mukha sa 'kin.

Pero dahil makulit siya't nagustuhan ko naman ang halik niya kanina'y walang pag-aalinlangang hinalikan ko siya.

Mabilis naman siyang tumugon sa halik ko. He entered his tongue in my mouth. We're fighting now. Hanggang sa mag-slide ang katawan ko't nakahiga na ngayon. Habang siya naman ay nakapatong na sa 'kin. This time I can feel his warmth. Bahagya ko ring naramdaman na tumigas ang kanyang alaga kahit pa makapal ang suot nitong white pants.

Pero wala sa isip ko ang pakikipagtalik sa kaniya. Sobrang sarap lang ng labi niya, I mean on how he kiss, and when you tasted it already ay hahanap-hanapin mo na 'to.

While our tongues are fighting, Dwight unzip his polo shirt pero pinigilan ko siya.

Ano'ng akala niya sa 'kin? Hahayaan kong humantong kami sa isang bagay na katulad ng ginawa namin ni Lux kaninang umaga? No!

Nakikipaghalikan lang ako pero hindi naman ako makati para isuko lang sa kahit kanino 'tong kaselan ko. Hell no!

At kung anuman ang nangyari sa 'min ni Lux kaninang umaga'y hindi ko rin ang kung bakit nangyari 'yon. Basta ang alam ko lang ay nasa tama akong landas. Na walang mali sa ginawa namin.

"Ayaw mo ba?" Dwight asked in confusion.

I shook my head, "Hindi. Saka ba't mo ba ito ginagawa sa 'kin?"

"Because I love you so much." He teased me.

"Ako ba talaga? O si Kolyn?" Napatigil siya dahil sa 'king tinanong.

Panandalian siyang tumitig sa 'kin, hanggang sa halikan niya muli ako't bumaba ang halik niya sa 'king leeg.

I tried to push him, but I failed to do it. Masyado siyang malakas kaya nagpumiglas ako. Hindi ko alam na magagawa niya ito sa 'kin. Parang gusto na niya kasi akong gahasahin dahil sa p'wersahan niyang ginagawa sa 'kin.

"Dwight!" I exclaimed, "Please!"

Pero hindi siya natinag sa nga sigaw ko, at itinuloy lamang ang ginagawa sa 'kin. Kaya hindi ko na mapigilang umiyak. Hindi gan'to ang pagkakakilala ko sa kaniya. Wala sa isip ko na kaya niyang gawin ito sa babae. Sa 'kin na kaibigan niya mismo.

Nang mapansing tumatangis na ako'y agad siyang umalis mula sa pagkakapatong sa 'kin.

"Sorry," agad niya akong inalalayang umupo't niyakap nang mahigpit.

"Sorry. Okay?" He wiped my tears, "Hindi ko 'yon sinasadya, Greyn."

Niyakap niya ako nang mahigpit, at hinaplos ang aking likod.

"Okay lang sa 'kin na magalit ka. Isumbong mo ako if you want. But please, accept my apologies. Hindi ko ibig na gawin 'yon sa 'yo." 

Hinawakan niya ang aking pisngi, at tinangka pa niyang halikan ako ngunit umiwas ako.

Hindi ko lang kasi lubos maisip na kaya niyang gawin 'yon sa 'kin. I can't believe it. Sobrang sakit lang isipin na tinangka niya akong gahasahin. Kaibigan ko siya, right? Pero ano'ng ginawa niya? Damn!

"Greyn please. Hindi ko kayang mawala ka sa 'kin. If you just let me---"

Hindi ko na pinatapos pa sa kanyang sasabihin nang dumapo sa pisngi niya ang kaliwang kamay mo.

Hinawakan niya ang kaniyang kanang pisngi. "Sige, sampalin mo pa 'ko! Basta 'wag ka lang mawawala sa 'kin, okay?" He held my hands.

"Nagsusumamo ako sa 'yo, Greyn. Hindi ko ibig gawin 'yon sayo." He begged.

Hindi ibig? What a pathetic words! Sa puntong 'yon? Hell!

But I just nodded to him. Wala e, kaibigan ko siya't 'di ko magawang magalit. "Pero sana'y hindi mo ginawa 'yon," wika ko sa garalgal na boses.

"Sorry talaga Greyn, hindi---"

Hindi na niya naituloy ang sasabihin nang tumunog ng aking cellphone. 

Agad ko itong inabot, at mabilis na sinagot ang tawag kahit hindi ko pa man nakikita kung sino ang tumatawag.

"Greyn?" sa boses pa lang niyang alto, at may kasingkitan ay nakilala ko na agad kung sino ang nasa kabilang linya.

Tiningnan ko si Dwight na parang kinakabahan. Marahil ang alam niya'y isusumbong ko siya sa kaniyang ginawa sa 'kin, but I won't. After all, kaibigan ko pa rin siya. At naniniwala akong hindi rin niya ginusto ang ginawa niya sa 'kin.

"Bakit Klein?" kalmado kong tanong.

"Anong bakit ka riyan? Hindi mo ba alam na time na for our second period? Saka si Dwight kasama mo ba? Kasi ang sabi-sabi'y magkasama raw kayo kanina? Nasa'n na ba kayo?" mabilis niyang mga tanong.

Dinig ko sa kabilang linya ang ingay ng paligid. Kung hindi ako maaaring magkamali ay nasa klase siya kasi rinig na rinig ko rin ang tinig ni Prof. Jorge na nag le-lecture.

"Fvck!" Napamura ako dahil hindi ko na namalayan ang oras, tapos second period na rin pala? God! For pete's sake!

"A-a m-may p-pinuntahan lang k-kami. Don't you worry okay? We're h-ere on our way already," nauutal kong wika.

Hindi ko na hinayaang sumagot pa si Klein, at agad kong pinatay ang kaniyang tawag.

"Let's go," sabi ko kay Dwight.

Mabilis akong lumabas mula sa kaniyang sasakyan. Habang siya'y pinatay pa ang makina, kaya hinintay ko na lang siya rito sa labas.

Nang mapatay niya ang engine ng sasakyan ay agad na rin siyang lumabas, at sabay kaming umalis sa parking lot na parang walang nangyari. Parang nawala na lang ang galit ko sa kaniya.

"Galit ka pa ba sa'kin?" may alinlangang tanong niya.

Tumigil ako sa paglalakad, gayundin siya, at nagkatinginan kami.

"Kung anuman ang nangyari ay kalimutan mo na, okay?" I smiled to him na agad niya naman itong ginantihan.

"Thank you!" He hugged me tight.

"Hey!" Kumalas siya sa pagkakayakap sa 'kin dahil sa narinig naming sigaw.

Fvck! Ito na nga ang sinasabi ko. Siguradong sa Guidance ang bagsak namin ngayon!

"Takbo?" aniya na nakahanda na ang sarili sa gagawin. But I shook my head.

"No! Let's face this, okay?" He pouted because of what I've said.

"Anong ginagawa niyo rito sa labas? Oras ng klase right?" istriktong tinig ng lalaki na pamilyar sa 'kin.

Ninong? Argh! Patay ako ngayon!

"Humarap nga kayo sa 'kin!" aniya pa dahilan upang manginig ang aking mga tuhod.

Mariin akong pumikit bago humarap kay Ninong na siyang ginawa rin ni Dwight.

"Greyn?" Ninong Isreal said na gulat na gulat.

Ngunit sa halip na magalit siya dahil sa ginawa kong pag-ka-cutting ay pinukulan pa niya ako ng nakakalokong ngiti.

"Siya na ba Greyn? Siya ba ang nobyo mo?" Ninong Israel teased.

"Ninong hindi. Kung ano'ng iniisip mo hindi 'yan totoo, okay? Wala kaming ginagawang masama," hindi ko na napigilang magdaldal.

"Best friend niya lang po ako," ramdam ko ang lungkot sa tinig ni Dwight nang sabihin niya ito.

"If you say so. Pero ano'ng ginagawa niyo rito? Oras ng klase, right?" Pinukulan niya kami ng nagtatakang tingin.

"Alam ba nito ng inyong guro?" he added.

Bahagya akong yumuko bilang tanda na mali ako sa 'king ginawa.

"Kung gano'n ay bakit 'di pa kayo umalis, at magtungo sa inyong klase. Don't worry, ako na ang bahala na magsabi sa guro niyo kung ano'ng dahilan ninyo, okay?" Lumapit sa 'min si Ninong.

"Sino ba 'yang mga guro niyo?" He asked, and we gave it to him bago kami umalis.

"Thanks God!" Bumuntong hininga ako dahil mabuti na lang ay si Ninong ang nakakita sa 'min. Dahil kung hindi ay marahil nasa Guidance na kami ngayong dalawa.

Mabuti na lang din ay malakas ako sa kaniya, tapos ligtas na rin kami ngayon sa mga Prof. namin. Lalo na't istrikto 'tong second period Prof. namin. He hates students na late comers sa klase niya.

Hindi ko lang alam kung ano'ng dinahilan o idadahilan ni Ninong kung bakit kami na-late. Pero bahala na!

Sa muling pagkakataon ay huminga ulit ako nang malalim bago higitin ni Dwight ang aking kamay, at hilain sa pagtakbo. Hanggang sa marating na namin ang harap ng pinto ng aming classroom.

~ginisamyxx