All Chapters of jinxin-Multilingual : Chapter 21 - Chapter 30

Disclaimer: This novel's story and plotline is fictitious. Names and characters are inspired by certain people. Business, events, and incidents are wholly imaginary. This book involves of brutality, language, and violence-filled content that may not be suitable for a certain audience.October 2, 2025Nagising ako sa sigaw ng mga kaibigan ko,"AISHLEY NASAAN TOOTHBRUSH KO?!" sigaw ni Robyn"Ay aba! Bakit ako? Toothbrush mo yan eh" sagot naman ni Aishley, rinig hanggang sa kuwarto ko ang tunog ng kutsara't tinidor sa kanyang plato."UYY ASAN KASEE, importante 'tong araw na 'to uyyy! Final PT day na kaya!" Sabi ng maliit na boses ni Robyn"Tignan mo sa baba ng lababo jusko.""Aishleyy!!! FINAL PT DAY NA NGA EH!" Napa-isip ako bigla... Final PT day? Unti-unti kong idinilat ang mga mata ko para makatingin sa orasan... at biglang napalaki ang mga mata ko dahil..."HUTEK EIGHT NA?!?!?" Napabilis k

Disclaimer: This novel's story and plotline is fictitious. Names and characters are inspired by certain people. Business, events, and incidents are wholly imaginary. This book involves of brutality, language, and violence-filled content that may not be suitable for a certain audience. October 3, 2025 Nagising uli ako sa mga sigaw ng mga kaibigan ko, "OLIIIIIIVE! NAKITA MO BA YUNG BLUE T-SHIRT KO?!?" Sigaw ni Dylanne, "JUSKO OLIVE BILIS BILISAN MO NAMAN MALIGO"Naririnig ko hanggang dito ang tunog ng pagprito sa kusina, pati narin ang mga tumatalsik na mantika. Ngayon, alam ko na nagluluto palang sila ng almusal, alam ko na hindi ako malalate sa klase. Sinubukan ko ng itayo ang sarili ko ng dahan-dahan, sinuksok ko ang mga paa ko sa mga tsinelas na nasa baba ng lamesang tinulugan ko kahapon, itinabi ko yung kumot na nakapatong sa'kin at naglakad ako papunta sa kusina, dahil hindi ko matiis ang pag-iingay ni

Observo o bar luxuoso que estou! Ficar vazio aos poucos resta um grupo de jovens em uma mesa afastada na outra duas mulheres desabafando enquanto bebia e um outro jovem afogando as mágoas de um coração partido! Pelo jeito não é só eu que está tendo um dia difícil, soltei um suspiro e virei o copo de uísque só de uma vez, tentando aliviar minha culpa.Sabe quando sua vida se encontra em um verdadeiro inferno? E você não tem para onde correr ou como resolver toda bagunça que ela virou. Era dessa forma que eu me encontrava nesse momento sem ter certeza do que fazer com a minha vida, sempre me deixei ser manipulado pelo pai, mas uma hora toda a paciência acaba e você explode e vai se rebelando!Peço para o barman colocar mais uma dose Generosa de uísque no meu copo beber é a única solução que me resta para poder encarar as fatalidades que estão por vir! Sem falar nos escândalos sobre a família Scanner pois amanhã será manchete em todos os jornais, o jovem barman me olha preo

Ainda estou em choque com a revelação de meu pai ao me dizer que daqui há seis meses iria me casar e já estava tudo acertado com o meu futuro sogro, pai do meu noivo, e o pior não é nada! Ele me vendeu a esse homem como se eu fosse um simples objeto, ou melhor, uma mercadoria de muito valor sem me consultar ou pedir minha opinião sobre esse casamento.Me encontro completamente sem chão, minhas lágrimas não param de descer pelo meu rosto de tristeza por saber que em breve ficarei longe da minha mãe. Eu queria saber porquê? Ele me odeia tanto ao ponto de me vender a um desconhecido? Sem se importar com nada, meu pai sempre foi tão frio comigo que nunca demostrou uma forma de carinho ou amor de sua parte, às vezes sentia que ele me odiava e me desprezava. Pois, sempre foi muito mais atencioso com minha irmã Dalila. É horrível saber que vou me casar com um homem 15 anos mais, velho que eu, deve ser um, cara nojento e feio aposto que é isso, para ter que precisa com

            Uneori mă întreb dacă iau decizii bune care mă vor ajuta în viitorul apropiat. De fiecare dată simt cum greșesc, oricât de mult timp mă gândesc la ele. Mă înșel de fiecare dată că totul va fi bine și că nimic rău nu se va întâmpla. De cele mai multe ori simt că sunt o persoană oarbă, care nu vede dincolo de pupila unui ochi, care ascunde atât de multe lucruri, emoții...Deși încerc să-mi ascund emoțiile de fiecare dată când o persoană mă minte în față, simt cum sufletul meu se destramă, încetul cu încetul, rămânând doar un fir de lumină sufletească. Știu că nu am pe nimeni care se poate numi “ prieten”, dar încerc în fiecare zi să-mi spun că nimeni nu mă merită. Decât să sufăr, trec mai departe ca o fantomă pe lângă persoanele care nu mă plac și mă bârfesc pe la spate .Încerc să mă ascund prin umbre, în așa f

Nu-mi dau seama când a trecut vacanța de vară atât de repede. Îmi aduc aminte de primele săptămâni pe care le-am petrecut împreună cu cea mai bună prietena mea, Marie. Întotdeauna am admirat-o deoarece era genul de fată populară printre cei din liceu. În schimb eu eram fata care nu era în lumina bârfelor, ci în umbra oricărui boboc timid.Eram pe hol, în timp ce Mar se aproprie de mine cu pași mari și apăsați, ca și când ar fi distrus școala ca să ajungă la mine. Vedeam cât de bucuroasă era să mă vadă după atâta timp. Părul ei blod și cârlionțat și ochii de un albastru superb o transformau într-o regină a frumuseții.-Hei! spune ea în timp ce mă strânge în brațe. Doamne, cât de mult timp a trecut.-Hei! Ieri ne-am văzut ultima dată și-mi spui că ți-a fost dor de mine. Mă desprind din îmbrățișare pentru ai vedea mai bin

ในคืนวันแต่งงาน ณ ห้องที่เต็มไปด้วยดอกกุหลาบ ชาร์ล็อตนั่งลงตรงข้างเตียง ขณะที่เธอจ้องมองรูปแต่งงานของเธอกับไบรสัน คืนนี้ควรจะเป็นคืนแต่งงานของพวกเขา แต่เธอกลับไม่ได้นอนกับไบรสัน มีคนสับสวิตช์ไฟ และไฟก็ดับลงในทันที ในห้องมืดไปหมด ปัง! ประตูถูกเตะเปิดออก ชาร์ล็อตมองเห็นร่างสูงดำพุ่งเข้าหาเธออย่างคลุมเครือ ในขณะนั้น ชาร์ล็อตรู้สึกราวกับว่าเธอถูกภูเขาน้ำแข็งกดทับเธอ แรงกดอันทรงพลังของร่างนั้น ทำให้เธอหายใจไม่ออก "อ๊ะ!" มืออันแข็งแรงคู่หนึ่งกดไหล่ของชาร์ล็อตไว้ และเธอก็ถูกผลักลงกับพื้นด้วยพลังอันแข็งแกร่ง... ใบหน้าของชาร์ล็อตเต็มไปด้วยน้ำตา เธอกัดริมฝีปากแน่น เธอเต็มใจทำสิ่งนี้เพื่อไบรสัน! มันเป็นเพียงครั้งเดียว แต่ก็ทำให้ชาร์ล็อตตั้งครรภ์ได้สำเร็จ 9 เดือนต่อมา เธอพบว่าตัวเองอยู่ในห้องทำคลอดของโรงพยาบาล นี่คือวันครบกำหนดคลอดของชาร์ล็อต&nb

ชาร์ล็อตเริ่มตัวสั่น เธอยังคงจำได้ว่าไบรสันขอความช่วยเหลือจากเธอในคืนวันแต่งงาน “ไบรสัน บอกฉันที... บอกฉันทีว่าที่เธอพูดมันไม่จริง...” ชาร์ล็อตมองตาของไบรสันราวกับผู้หญิงที่กำลังจะจมน้ำ และพยายามตะเกียกตะกาย ไบรสันพยักหน้าและพูดว่า “ชาร์ล็อต ฉันขอโทษนะ” ชาร์ล็อตน้ำตาไหลอาบลงบนใบหน้าของเธอ มันไหลไม่ยอมหยุด ไบรสันเป็นคนถือตัวและทะนงตน ชาร์ล็อตไม่เคยเห็นเขาละทิ้งความหยิ่งจองหองและร้องขอสิ่งใด ๆ นั่นเป็นครั้งเดียวที่ไบรสันเคยขอร้องเธอ แต่มันกลับเป็นเพราะ เขาทำเพื่อทิฟฟานี่... "ไบรซ์ ฉันหนาว" เสียงของทิฟฟานี่เรียบง่ายและไพเราะ ในขณะนั้น ชาร์ล็อตก็ร้องไห้ออกมา แม้ว่าไบรสันจะรู้สึกแย่ แต่เห็นได้ชัดว่าเขาสนใจทิฟฟ์มากกว่า เขาไม่ได้มองชาร์ล็อตเลย ในขณะที่เขาโอบแขนทิฟฟานี่ไว้ "ทิฟฟ์ ขึ้นรถกันเถอะ" ชาร์ล็อตคงเป็นคนโง่เง่าถ้าเธอยังไม่เข้าใจว่า ความสัมพันธ์ระหว่างไบรสันกับ

Восточные сладостиПрологИтак, начнем как в старой доброй сказке – жил был на свете добрый юноша. Отец его, оставив, сей грешный мир, завещал сыну беречь мать и сестер, умножать семейное состояние и исполнить свое предназначение.Юноша этот, строго следуя родительскому совету, выдал сестер замуж, нашел матери компаньонку и весьма успешно занялся семейным бизнесом.Жизнь его текла, как драгоценное каратское вино в чашу верунского стекла. Однако вскоре все переменилось, и струя вина хлынула через край, заполняя все вокруг пенным потоком.  Вот как это все начиналось: в одну из теплых ночей, когда людям, собравшимся во дворе с пиалой чая или чашей вина, не хочется расходиться, несмотря на приближение рассвета, в ворота постучали. Сам хозяин дома, обеспокоенный столь поздним визитом, поспешил к двери вместе с привратником. Тревога неуловимо разливалась в воздухе. Уже давно судьба не испытывала их дом внезапными нападен

Мужской голос зазвучал над головой Ангелины. Он был удивительно проникновенным и чарующим. Тонкий слух девушки мгновенно отреагировал на него - он обострился так, будто раздавалась прекрасная, любимая песня. Ангелина, отложив вилку, сглотнула. А потом осмелилась поднять голову.  На неё смотрели серо-голубые глаза, заключенные в оправу золотисто-рыжих ресниц. Взгляд незнакомца был сдержанно-приветливым. Такой же казалась и улыбка, покоящаяся на его губах. - Не пугайтесь, - мужчина улыбнулся чуть шире, и Ангелина поймала себя на мысли, что его улыбка удивительным образом располагала к общению. - Я - хозяин этого центра, - добавил незнакомец. - Мне хотелось бы с вами кое-что обсудить. Так вы не против? “Ну вот, - зажгло в груди Ангелины, - сейчас он скажет, что я поела на те деньги, которые должна была получить. Или сообщит, что моя кровь какая-то не такая, и оплачивать мне её они не будут”. - Не против, - понимая, что ей