Lahat ng Kabanata ng Lowkey (Filipino): Kabanata 21 - Kabanata 30

Chapter TwentyBorrowedAlas sais pa lang ng umaga at marahan pa ang sinag ng araw sa aking balat. I sat beside the bus window and the soft sun rays kissed my skin.

Chapter Twenty OneContractNatapos ang concert bandang 11 ng gabi. Nag-aya pa sila Kyovee na kumain sa Mcdo kaya hindi pa kami nakadiretso ng uwi.

Chapter Twenty TwoPartyZephaniah held the paper a little longer. His face was void of emotions. Ang masayang ere ay nabahiran ng tensyon sa paraan ng pagtitig niya roon, halos panggigilan niya ang paghawak sa papel. Ngunit hindi iyon alintana nila Kyovee, masyado silang masaya para mapansin ang kung ano mang iniisip ni Zephan

Chapter Twenty ThreeRebelsNanuyo ang lalamunan ko habang pinapanood siyang tumayo mula sa kinauupuan. He shot me dagger looks which sent my heart racing. Halos hindi ako makahinga habang hinihintay kung saan siya patungo.

Chapter Twenty FourScared"I'll just face whoever it is. Paaalisin ko." Kalmadong saad ni Zephaniah. Walang bahid ng kaba o ano mang emosyon sa mukha.

Chapter Twenty FiveRosesWala kaming pasok kinaumagahan ngunit gumising ako ng maaga upang maghanap ng part-time job. I just really needed extra income to provide for my expenses.

Chapter Twenty SixDrunkSinorpresa ako nila Nathalie pagkarating ko sa unit ni Kyovee. May mga balloon ng numerong 18 at ng pangalan ko. May banner rin. Sinalubong ako ni Nathalie bitbit ang isang cake.

Chapter Twenty SevenClair de lune"Jung Jaewon, i'll kill you right now if you don't stop playing that shit!" Iritadong sigaw ni Kyovee. Binato niya ng drum stick si Jaewon na mabilis namang naka-iwas.

Chapter Twenty EightGo to himDinampot ko ang cellphone ko gamit ang nanginginig na mga kamay. Hindi ko magawang tignan ng diretso si Varen kahit na ramdam ko ang panonood niya sa akin. Tinitigan ko ang cellphone, hindi alam kung sasagutin ba o ibaba ang tawag.

Chapter Twenty NineSiblingsThe last thing I would want is to hurt someone. Especially the people who are dear to me. Hindi ko maatim na makita ang sakit sa mga mata ni Varen. I could only hope he gets back the love that he gives because I couldn't give him that.