All Chapters of Lowkey (Filipino): Chapter 31 - Chapter 40

Chapter ThirtyDating someone"Dinner later?" Katatapos lang ng part time job ko sa CofffeeBay nang matanggap ko ang text ni Zephaniah.

Chapter Thirty OneTolerateUmahon ang kaba sa dibdib ko, sa paraan ng pagtitig ni Zephaniah at sa mga nagtatanong na mga mata ng mga kaibigan namin. Mariin akong napalunok.

Chapter Thirty TwoRun"Ano'ng pinag-usapan niyo nina Nathalie?"

Chapter Thirty ThreeTime"Ano ba'ng nangyari?" Paulit ulit ko na yatang tinanong iyan pero wala pa rin akong nakukuhang sagot. Zephaniah's stubborn ass won't spill any details.

Chapter Thirty FourSacrificePilit kong kinakalma ang sarili habang nasa bus. Nakakahiya dahil ilang pasahero ang napapatingin sa mga palihim kong pagluha. I never thought I'd be in a situation where I couldn't restrain myself from crying...even in pub

Chapter Thirty FiveBus rideRegular ang naging pasok ko kinaumagahan. Hindi ko na rin naman kailangang pumasok ng maaga dahil wala na akong iniiwasan at mas lalong wala na ring naghihintay sa akin. Kahit na inasaahan ko na, dumaan pa rin ang matinding lungkot sa akin nang makitang bakante

Chapter Thirty SixRooftopI was startled the next day to find Zephaniah waiting in the bus stop. I blinked to make sure my eyes weren't tricking on me. Hindi ako nagkakamali. Nakaupo siya roon, nakatingin sa kawalan habang may earphones sa tainga.

Chapter Thirty Sevenno reasonGraduation came by so fast. It was bittersweet for it is both ending and beginning. Gaya ng madalas, emosyonal ang iba ngunit mas nangibabaw ang saya. Mabilis ang lahat nang araw na iyon. Nagkaroon ng selebrasyon ang section namin pero hindi ako dumalo.

Chapter Thirty EighthappyZephaniah and Sage broke up. Sa kabila ng gulat ay hindi ko alam ang madarama. Ayokong pangunahan ng maling pag-asa. Hindi porket wala na sila ay pwede na ulit kami. He might have broken up with Sage but he might also be no lo

Chapter Thirty NineWorry NotGaya ng madalas ay gabi na ako natapos sa mga gawain sa school. Ngunit kahit late na ay natagpuan ko pa rin si Zephaniah sa waiting shed. He stood there, arrogantly-looking with his stern eyes directed at me.