All Chapters of Lowkey (Filipino): Chapter 11 - Chapter 20

Chapter TenWhyI paid for all the mischief I've done. Pinatawag si Mama sa school at kinausap ng head ng Discipline Office.  Pinaliwanag ko ang sarili ko at tinanggap ang galit nila. I even did one day of community service. It's the consequence of my actions anyway.

Chapter ElevenSinundanNakabibinging ingay ang bumalot sa gymnasium nang tumapak si Zephaniah at ang ibang miyembro ng Paradox sa gitna ng stage. Halos mabakante ang bleachers dahil lahat ay pumunta sa harapan para mapanood sila. Maging si Nathalie ay hindi magkamayaw sa paghila sa akin patungo sa pinakaharap ng entablado.

Chapter TwelveWorryThe music inside the bar was clearly heard from the outside. Kakaunti lang ang tao rito sa labas maliban sa mangilan ngilang naninigarilyo. The air was a mixed smell of vape and cigar.

Chapter ThirteenNgitiMuli akong inaya ni Nathalie na panuorin ang practice ng banda. Weekend at wala akong gagawin kaya pumayag na rin ako. Ang akala ko ay kila Varen ulit kami ngunit hindi ko inaasahan na sa bahay nila Zephaniah ang ensayo nila ngayon.

Chapter FourteenPalawanNaging abala ako sa mga sumunod na linggo.  Kabi kabilang projects at requirements ang inasikaso namin sa pagtatapos ng semester.

Chapter FifteenIllegal A tall and well built silhoutte was taking huge footsteps on the sand. Nang tuluyan itong makalapit ay saka ko lamang nasilayan ang kaniyang mukha.

Chapter Sixteenend thingsI woke up  the next morning with the sound of the waves softly crashing through the shore. Our room was empty. It was already late so I assume Nathalie was out for breakfast. Katatapos ko lang maligo nang tumunog ang cellphone ko.

Chapter SeventeenSorryHope. Hope can be both blissful and painful. Kahit hindi ko gustuhin, umasa pa rin ako sa mga sinabi ni Zephaniah.

Chapter Eighteen Secret"You should take off your shirt after the performance Kyovee, para bida bida ka." Nathalie said after we watched Paradox's band practice. Nakatambay kami sa music room habang hindi pa nagsisimula ang klase namin.

Chapter NineteenLowkeyNanatili kaming magkalapit ni Zephaniah sa isa't isa sa loob ng ilan pang minuto. His harsh breaths are loud against my ears and warm against my face.