Download the book for free
SPANISH-2-MI INFIERNO PERSONAL.
Author: jinxin212
Narra Bruno.
Pensé que lo peor que me podría suceder era tener que quedarme en este lugar porque mi vida únicamente sería trabajar y compartir con los niñatos que tengo como amigos, pero ahora sí quiero profundizar esa amistad.
La madrastra de Jeremías es hermosa, justo como me gustan, una mujer llena de curvas, de pelo negro largo y muy lacio, de piel blanca como la porcelana, tan delicada como una flor, sus grandes ojos negros van a juego con sus pestañas risadas y sus cejas son tan definidas sin necesidad de maquillaje. Parecía una diosa divina con esos labios rosados que me dieron ganas de chuparlos hasta dejarlos inflamados, su cuerpo voluptuoso invita a pecar, pero ya estoy podrido, mi alma no necesita de más pecado, pues uno más y uno menos no hará la diferencia porque ya no tengo salvación.
Adoro ser como soy sin necesidad de querer cambiar por nada ni por nadie, yo Bruno Lambert he nacido para obtener del mundo todo a lo que las personas puritanas le llaman malo que al final no saben lo que se pierden por qué el verdadero disfrute está en lo morboso e imposible.
Según recuerdo Jeremías me comentó alguna vez que ella tiene unos treinta y un años; me gustan así mujeres maduras que no se enamoran a la primera, pues me fastidia tener que lidiar con mujeres que piensan que desde que se acuestan con un hombre este debe pedirle que sea su esposa. Por tal razón me agradan más las mujeres casadas, y Abigaíl será mi próxima conquista, la tendré entre mis brazos, o puedo jurar que dejaré de llamarme “Bruno Lambert”
Durante el trayecto a casa no dejaba de pensar en la belleza de esa mujer imaginando cuántas cosas podría hacerle, y como puedo doblegarla a que le sea infiel a su esposo únicamente conmigo.
La palabra amor no entra en mi vocabulario, creo que eso no existe, para mí el amor es un acuerdo conveniente entre dos personas y desde que ese acuerdo se rompe ya supuestamente se acaba la estupidez que llaman amor.
—Señor ya hemos llegado—, me indica el chofer que ha contratado mi fastidiosa tía.
—Mira qué cosa ni lo había notado—, le respondí con evidente sarcasmo, no me gusta que me crean estúpido.
—lo siento no...— no lo dejé terminar y salí del coche.
Mi mal humor empeoró en cuanto entré a la mansión Lambert observando la antigua amante de mi padre “mi tía” sonreír fingiendo darme una bienvenida que ambos sabemos que es un show barato mal elaborado para asegurar seguir viviendo en mi casa junto a sus hijos.
—Bruno hijo, pero no me deje con los brazos abiertos, que frío te has vuelto—, reclamo la vieja, cuando pasé de ella y de sus dos hijos los cuales son mis primos, Luz y Fabián, dos mantenidos que no saben hacer más nada que gastar una herencia que no le pertenece.
Fui directo a mi nueva habitación y me dejé caer sobre la cama, con la intención de descansar, pero a mi mente volvió nuevamente la linda imagen de Abigaíl; mi nueva obsesión, la que no dejaré escapar a si tenga que darlo todo.
—Abigaíl... Abigaíl la tierna y dulce señora Abigaíl que hermosa te verás gritando mi nombre— pensando en ella mis ojos se fueron cerrando por sí solos.
—¡Mamá, papá! Por favor deben pararse vamos a jugar dejen de dormir ya es muy tarde, además hay personas aquí observándolos dormir. — observaba a ese niño inocente gritar a medida que repetía una y otra vez las mismas palabras a medida que su voz se iba apagando, sonando más rota mientras pasaban los minutos, pero sus padres no estaban dormidos, sino, que se encontraban muertos, pero ¿por qué me veía a mí mismo llorando?, si, ese niño era yo y dolía más verme a mí así de vulnerable y destruido. Sentí pena de mí mismo, eso no es normal, yo no siento pena por nadie, no soy ese tipo de persona, la vida me ha hecho ser quién soy.
Seguí caminando por un sendero observando como a ese pequeño niño lo maltrataban. —tía tengo sed— pidió y la tía; mi tía agarró con violencia al niño del pequeño suéter azul metiendo su cabecita en el lavabo lleno de agua helada.
—Solo me estorbas, no me gustan los niños— le gritaba al pequeño.
Seguí mi recorrido y me detuve frente al niño que tal parece no podía verme y lo escuché llorar.
—¡Mamita! Mi estómago duele. Parece que estoy hambriento— se agarraba a sí mismo y su entrecejo arrugado refleja que verdaderamente le dolía mucho.
Cada paso que doy voy observando escenas dolorosas y desagradables, hasta que llego a ese día, en donde la vi a ella siendo torturada por un hombre de aspecto raro que cubría su rostro tras un antifaz. La azotaba con un látigo una y otra vez gritándole que se había portado mal. Quise correr, no deseaba ayudarle, ella no lo merecía.
Pero todo eso cambió repentinamente y de un momento a otro me encontraba en su lugar, sin embargo, aquello no era tan doloroso como así lo creía, sino que era placentero y en el lugar del hombre con el antifaz estaba Abigaíl acariciando todo mi cuerpo y a medida que me montaba, su interior estaba suave, muy suave y húmedo, era placentero.
Pero qué significa esto, yo estaba dormido, pensé dentro de mi propia fantasía.
—¿Qué significa esto? — grité jadeante sentándome de golpe en la cama con el rostro empapado de sudor y con el corazón acelerado.
—Es mi manera de darte la bienvenida, primo— me dice Luz con mi hombría entre sus manos.
—¿Quién te ha permitido entrar a mi recámara?, eres una insolente, lárgate ahora mismo— me aleje de su lado volviendo a organizar mi ropa debidamente.
— Pero lo estabas disfrutando— dijo a medida que se acercaba a mí.
—Lo estaba, bien lo has dicho, pero en el momento que vi tu rostro deje de hacerlo— escupí furioso, indicándole con mi mano derecha que salga.
—Bruno, ¿qué cambió está vez?, fuiste el primero en mi vida, lo recuerdas—, qué pereza me produce ver a una mujer llorar.
—Cambio que no estoy ebrio, como lo estaba ese día que cometí ese gran error—, se quedó callada algo nuevo en mi querida prima que parlotea más que vieja de vecindario.
Narrador omnisciente.
Abigaíl estaba elaborando la cena y de su mente no había salido aquel muchacho que la dejó tan impresionada, le seguía pasando esos escalofríos en cuanto lo recordaba.
<> se decía a sí misma a medida que picaba los vegetales.
—¡Oh Dios que torpe! — chilló en cuanto se hirió con el cuchillo. Corrió al grifo mojando la herida para que la sangre dejara de salir.
— ¿Qué te sucede cariño? — preguntó su esposo quién estaba sentado en la sala de estar junto a su hijo y sus dos amigos, cuando escuchó el clamor de su esposa y se levantó a verificar si se encontraba bien.
— Es una pequeña herida— levantó ella el dedo mostrando que no era nada grave.
—Déjame ayudarte con eso, ya vuelvo— le propuso él y salió en busca de un botiquín médico que tienen en el cuarto de baño.
Ella se recostó en la encimera esperando a que él volviera, pero tras sentir que se había tardado mucho fue a buscarlo y cuando entró al baño él estaba hablando por teléfono con alguien que parecían íntimos.
Él sintió su preferencia y dejó de hablar con dulzura cambiando radicalmente de tono.
—Amor perdóname cariño, es que han llamado de la empresa, ya sabes cómo son los accionistas que llevan está compañía… me tienen estresado con eso de que el heredero irá a tomar la presidencia, estoy agobiado porque se dice que es un hombre joven y alocado que apenas sabe del negocio. — ella le creyó a su marido pues no tenía por qué mentirle, ella es su secretaria y sabe bien que en parte es cierto lo que él dice, pero aun así se sintió un poco enfadada.
—Pero por qué te llaman a esta hora y en un día festivo, que tanta necesidad tienen para molestarte, por qué no me han llamado a mí que soy tu secretaria—, ella arrugó el entrecejo.
—Acaso estás dudando de mi Abigaíl— le reclamó.
—No amor, no tengo por qué hacerlo lo que me molesta es que deje que ellos te manejen a su antojo, tienes una vida y una familia, —él sonrió complacido con la respuesta de su esposa. Caminó a su lado y dejó un beso en su frente.
—Cada día te amo más mi pequeña Abigaíl—, ella sonrió enamorada, pues su esposo siempre la sorprende con palabras y gestos bonitos. Recuerda cómo su familia se opuso a esa relación por qué Rogelio es un hombre muy adulto para ella, le lleva veinte y cuatro años de diferencia, sin embargo, eso no fue obstáculo para ella quererlo y ponerse en contra de su familia.
Rogelio agarró el rostro de ella entre sus manos y unió sus labios por varios segundos, luego le ayudó a desinfectar la herida y por último colocó un parche.
Por otro lado, Bruno ya había tomado una ducha para quitarse cualquier rastro de lo que había sucedido con Luz.
Es un enfermo del control y odia que le lleven la contraria, Luz había pasado los límites al invadir su espacio.
<> pensó observando todo a través de la ventana de cristal. Se debatía entre salir a tomarse unos tragos o en ir a casa de Jeremías, pero se decía a sí mismo que se notaba desesperado.
—Que le den a lo desesperado— bufó tomando su móvil, buscando en su agenda el número de su amigo.
📞 He, ¿en qué están? — preguntó seguido Jeremías respondió.
📞 Estamos a punto de cenar, bienes, así le digo a mi madre que ponga otro puesto para ti.
📞 Te acostumbraste rápido a llamarla mamá, tu madre estará muy triste— respondió burlón.
Share the book to
Facebook
Twitter
Whatsapp
Reddit
Copy Link
Latest chapter
jinxin-Multilingual t**t-3-qq-1
##I did not dare to believe my ears! Liu Longting wanted to sacrifice me to the Mountain God?!“Doesn’t this god want girls who have not reached 13? I’m way past that age. He wouldn’t want me,” I told Liu Longting.“It’s fine. To any being that has lived past a few hundred to a thousand years, age is just an approximation. Thirteen and twenty looks pretty much the same outwardly. The main differentiators are bodily attributes. A child below thirteen years of age would have a smooth, clean body. As long as you shave all the hair below your neck clean and dress up like a child, you can definitely pass off as the real thing.”The hair below my neck, other than armpit hair there was still that area. Having a man like Liu Longting standing in front of me and saying all those things made me feel awkward.“Other than this, is there any other way?” I asked Liu Longting, embarrassed.Liu Longting pro
jinxin-Multilingual RUSSIAN-2- ГЛАВА ДЕСЯТАЯ
Мужской голос зазвучал над головой Ангелины. Он был удивительно проникновенным и чарующим. Тонкий слух девушки мгновенно отреагировал на него - он обострился так, будто раздавалась прекрасная, любимая песня. Ангелина, отложив вилку, сглотнула. А потом осмелилась поднять голову. На неё смотрели серо-голубые глаза, заключенные в оправу золотисто-рыжих ресниц. Взгляд незнакомца был сдержанно-приветливым. Такой же казалась и улыбка, покоящаяся на его губах. - Не пугайтесь, - мужчина улыбнулся чуть шире, и Ангелина поймала себя на мысли, что его улыбка удивительным образом располагала к общению. - Я - хозяин этого центра, - добавил незнакомец. - Мне хотелось бы с вами кое-что обсудить. Так вы не против? “Ну вот, - зажгло в груди Ангелины, - сейчас он скажет, что я поела на те деньги, которые должна была получить. Или сообщит, что моя кровь какая-то не такая, и оплачивать мне её они не будут”. - Не против, - понимая, что ей
jinxin-Multilingual RUSSIAN-1- Юлия Ляпина
Восточные сладостиПрологИтак, начнем как в старой доброй сказке – жил был на свете добрый юноша. Отец его, оставив, сей грешный мир, завещал сыну беречь мать и сестер, умножать семейное состояние и исполнить свое предназначение.Юноша этот, строго следуя родительскому совету, выдал сестер замуж, нашел матери компаньонку и весьма успешно занялся семейным бизнесом.Жизнь его текла, как драгоценное каратское вино в чашу верунского стекла. Однако вскоре все переменилось, и струя вина хлынула через край, заполняя все вокруг пенным потоком. Вот как это все начиналось: в одну из теплых ночей, когда людям, собравшимся во дворе с пиалой чая или чашей вина, не хочется расходиться, несмотря на приближение рассвета, в ворота постучали. Сам хозяин дома, обеспокоенный столь поздним визитом, поспешил к двери вместе с привратником. Тревога неуловимо разливалась в воздухе. Уже давно судьба не испытывала их дом внезапными нападен
jinxin-Multilingual THAI-2- คอนเนอร์ผู้โด่งดัง
ชาร์ล็อตเริ่มตัวสั่น เธอยังคงจำได้ว่าไบรสันขอความช่วยเหลือจากเธอในคืนวันแต่งงาน “ไบรสัน บอกฉันที... บอกฉันทีว่าที่เธอพูดมันไม่จริง...” ชาร์ล็อตมองตาของไบรสันราวกับผู้หญิงที่กำลังจะจมน้ำ และพยายามตะเกียกตะกาย ไบรสันพยักหน้าและพูดว่า “ชาร์ล็อต ฉันขอโทษนะ” ชาร์ล็อตน้ำตาไหลอาบลงบนใบหน้าของเธอ มันไหลไม่ยอมหยุด ไบรสันเป็นคนถือตัวและทะนงตน ชาร์ล็อตไม่เคยเห็นเขาละทิ้งความหยิ่งจองหองและร้องขอสิ่งใด ๆ นั่นเป็นครั้งเดียวที่ไบรสันเคยขอร้องเธอ แต่มันกลับเป็นเพราะ เขาทำเพื่อทิฟฟานี่... "ไบรซ์ ฉันหนาว" เสียงของทิฟฟานี่เรียบง่ายและไพเราะ ในขณะนั้น ชาร์ล็อตก็ร้องไห้ออกมา แม้ว่าไบรสันจะรู้สึกแย่ แต่เห็นได้ชัดว่าเขาสนใจทิฟฟ์มากกว่า เขาไม่ได้มองชาร์ล็อตเลย ในขณะที่เขาโอบแขนทิฟฟานี่ไว้ "ทิฟฟ์ ขึ้นรถกันเถอะ" ชาร์ล็อตคงเป็นคนโง่เง่าถ้าเธอยังไม่เข้าใจว่า ความสัมพันธ์ระหว่างไบรสันกับ
jinxin-Multilingual THAI-1- ชายคนนั้นเป็นใครกัน
ในคืนวันแต่งงาน ณ ห้องที่เต็มไปด้วยดอกกุหลาบ ชาร์ล็อตนั่งลงตรงข้างเตียง ขณะที่เธอจ้องมองรูปแต่งงานของเธอกับไบรสัน คืนนี้ควรจะเป็นคืนแต่งงานของพวกเขา แต่เธอกลับไม่ได้นอนกับไบรสัน มีคนสับสวิตช์ไฟ และไฟก็ดับลงในทันที ในห้องมืดไปหมด ปัง! ประตูถูกเตะเปิดออก ชาร์ล็อตมองเห็นร่างสูงดำพุ่งเข้าหาเธออย่างคลุมเครือ ในขณะนั้น ชาร์ล็อตรู้สึกราวกับว่าเธอถูกภูเขาน้ำแข็งกดทับเธอ แรงกดอันทรงพลังของร่างนั้น ทำให้เธอหายใจไม่ออก "อ๊ะ!" มืออันแข็งแรงคู่หนึ่งกดไหล่ของชาร์ล็อตไว้ และเธอก็ถูกผลักลงกับพื้นด้วยพลังอันแข็งแกร่ง... ใบหน้าของชาร์ล็อตเต็มไปด้วยน้ำตา เธอกัดริมฝีปากแน่น เธอเต็มใจทำสิ่งนี้เพื่อไบรสัน! มันเป็นเพียงครั้งเดียว แต่ก็ทำให้ชาร์ล็อตตั้งครรภ์ได้สำเร็จ 9 เดือนต่อมา เธอพบว่าตัวเองอยู่ในห้องทำคลอดของโรงพยาบาล นี่คือวันครบกำหนดคลอดของชาร์ล็อต&nb
jinxin-Multilingual ROMANIA -2- Capitolul I
Nu-mi dau seama când a trecut vacanța de vară atât de repede. Îmi aduc aminte de primele săptămâni pe care le-am petrecut împreună cu cea mai bună prietena mea, Marie. Întotdeauna am admirat-o deoarece era genul de fată populară printre cei din liceu. În schimb eu eram fata care nu era în lumina bârfelor, ci în umbra oricărui boboc timid.Eram pe hol, în timp ce Mar se aproprie de mine cu pași mari și apăsați, ca și când ar fi distrus școala ca să ajungă la mine. Vedeam cât de bucuroasă era să mă vadă după atâta timp. Părul ei blod și cârlionțat și ochii de un albastru superb o transformau într-o regină a frumuseții.-Hei! spune ea în timp ce mă strânge în brațe. Doamne, cât de mult timp a trecut.-Hei! Ieri ne-am văzut ultima dată și-mi spui că ți-a fost dor de mine. Mă desprind din îmbrățișare pentru ai vedea mai bin
jinxin-Multilingual ROMANIA -1- Prolog
Uneori mă întreb dacă iau decizii bune care mă vor ajuta în viitorul apropiat. De fiecare dată simt cum greșesc, oricât de mult timp mă gândesc la ele. Mă înșel de fiecare dată că totul va fi bine și că nimic ră
jinxin-Multilingual INDONESIA -2-Pria Mata Elang
Ketika sosok itu sampai di depan bilik penjara milik Mentari, degup jantung gadis belia itu semakin tak terkendali. Dadanya sesak, seolah pasokan oksigen di dalam ruangan semakin menipis karena tersedot sepenuhnya. Maxime D'alterio, begitu nama ketua dari orang-orang yang semp
jinxin-Multilingual INDONESIA -1-Bilik Penjara
Semuanya nampak baik-baik saja ketika seorang gadis berjalan di tengah teriknya matahari. Senyum mengembang, wajah ceria, dan bibirnya yang lumayan tebal menyenandungkan lirik lagu yang sudah ada di luar kepala.Hingga sebuah mobil Jeep hitam menepi di pinggir jalan dan menyita perh
jinxin-Multilingual chpat2
“Doesn’t this god want girls who have not reached 13? I’m way past that age. He wouldn’t want me,” I told Liu Longting. “It’s fine. To any being that has lived past a few hundred to a thousand years, age is just an application roximation. Thirteen and twenty looks pretty much the same out
