PROLOGUE

Pinagtinginan ako ng mga tao nang umibis sa bridal car. Dapat lang, ano? This is my day. Alam kong ako ang pinakamagandang babae sa simbahan nang mga oras na iyon.

Agad na lumapit sa akin si Benz, ang best friend kong bading na siyang wedding planner namin ni Anton. Mukhang worried na worried ito.

"Lexy babe," salubong nito sa akin at nagbeso-beso kami. "Huwag kang mabibigla ha? N-nawawala si Anton," bulong nito sa akin.

Kumunot ang noo ko. "Anong nawawala?"

"Nawawala. As in, nag-disappear. Nandito na siya kanina, e."

Kampante pa rin ako. Alam kong nasa tabi-tabi lang ang nobyo ko.

"Nandiyan lang ‘yan. Baka nag-CR. Puntahan mo doon."

"Hinanap ko na kung saan-saan. Hindi ko siya makita. Kanina ko pa siya tinatawagan. He is not answering his phone. At pati si Laurie, nawawala rin!"

Si Laurie? Ang maid of honor ko? Ang alam ko nauna na ito sa simbahan. Kanina pa ito tumawag sa akin at sinabing dito na lang kami magkikita. Kinabahan na ako. Pero hindi ko muna pinahalata kay Benz.

Nang makita ako, lumapit sa amin si Papa. May bahid ng pag-aalala ang mukha. Something's not right.

"Anak," tanging nasabi nito sa akin at niyakap ako nang mahigpit.

Habang kayakap ang ama, sinenyasan ko si Benz na tawagan uli si Anton. Kaagad naman siyang tumalima. Pero bago pa niya mai-connect ang tawag, nag-ring ang phone ko sa bag na hawak-hawak ng Yaya Merced ko. Napatingin kami doon. Kaagad namang binigay sa akin ni Yaya ang cell phone.

Si Anton!

Parang bulkang sumabog sa pandinig ko ang sinabi niya. He's calling off the wedding! Hindi raw niya kaya. At humihingi siya ng dispensa.

Namutla ako at pinagpawisan nang malamig. Nagdilim ang aking paningin. Ang huli kong narinig ay, "Ay! Hinimatay ang bride!"