CHAPTER 8

Sa back ride sana ako uupo pero inunahan na ako ni Xalent. 

"Just sit inside." Wala naman akong nagawa kundi ang pumasok sa loob.

This isn't my first time riding a tricycle. Madalas akong mag-tricycle dati sa tuwing wala ang sasakyan at dala ni dad. Isa lang kasi ang sasakyan na mayroon kami dati kaya nasanay na rin ako. Pero nagbago 'yon ng tumuntong ako ng high school dahil nga umangat ang business namin ay nakabili si dad na isa pang kotse. 'Yong luma niyang kotse ang ginagamit sa paghatid, sundo sa'kin. Sa kaniya naman 'yong BMW na nabili niya.  

"You... okay, there?" Napaangat ako ng tingin at nakitang nakasilip si Xalent sa'kin. May katabi rin naman ako pero ka-batch ata 'to ni Xalent base on her ID lace. Medyo na-insecure pa nga ako, eh. Slight lang naman.

"Y-yeah." 

Nag-umpisa nang umandar ang tricycle. Hindi naman lubak-lubak ang kalsada dito sa may school dahil pinaayos ng mayor ang kalsadang 'to last year. Pero pag-pasok sa baryo namin ay lubak-lubak na kaya nga naninibago ako ngayon. Kung dati ay sanay ako, ngayon hindi na. Hindi naman kasi gaanong ramdam ang kalubakan kapag nag-kotse. 

Pag-pasok namin sa bukana ng baryo namin ay agad pumara ang babaeng katabi ko kaya ako na lang ang mag-isa. Sa may dulo pa ng kalyeng 'to ang bahay ko, eh. 

"Kuya, dito lang po sa kanto," rinig kong sabi ni Xalent kaya napatingin ako sa kantong ito. Pangalawang kanto na 'to. May tatlo pa para tuluyan na akong makauwi.

"Dito na ako. Bye." Tinanguan ko lang siya at umandar na muli ang tricycle. 

Pahinto-hinto rin ang ticycle dahil may iilang mga sumasakay. Ito ang hassle, eh. Naalala ko dati... Papasok ako ng maaga dahil punuan ang tricycle 'pag gano'ng oras, lalo na at may pasok. Buti nga hindi ako na-lalate no'n. Kundi matagal na akong pinatalsik ng school.  

Nang tuluyang makarating ay agad akong nagbayad at pumasok na sa bahay. Sumalubong naman sa'kin ang ilan naming kasambahay at niyaya akong kumain. Tumango lang ako at umakyat na sa taas. Mamaya pa akong alas-otso kakain. Hihintayin ko ang demonyita kong pinsan. Kaya ayaw kong kasama 'yon, eh. Sakit sa ulo. 

Nang mag-alas otso na ay hindi pa rin umuuwi ang pinsan ko. Kaya bumaba muna ako para kuumain, gutom na rin naman ako. Nang makarating sa dining area ay mayroon ng mga nakahandang pagkain at pinggan. Umupo naman ako agad at nagsandok ng makakain. 

"Insannnn!" Muntik ko nang madura ang kinakain ko ng biglang hatakin ni Dey ang buhok ko.

"What the heck?!" Nilingon ko siya at muntik nang atakehin sa puso. 

Messy hair, ayos pa naman ang damit pero 'yong strap ay medyo bumaba na sa balikat niya, nagkalat din ang lipstick niya at higit sa lahat ay isang heels na lang ang suot niya't ang isa ay hawak niya. 

She's so wasted! Ewww.

"Yuck! Look at yourself, insan. Ang pangit mo. Pa-rape ka na doon sa kanto. Nahiya ka pa." Napairap naman siya at akmang uupo ng pigilan ko siya.

"Oppsss... Huwag kang uupo at kakain dito hangga't hindi pa maayos ang sarili mo. Nakakadiri kang bruha ka! May kasalanan ka pa sa'kin. Magtutuos pa tayo!" Agad naman siyang nagtatakbo papunta sa kuwarto ko. As if she's scared, eh sinasabunot-sabunotan nga lang ako no'n. 

Tsk! Parang bata talaga.

Nakabalik na si Dey at dali-daling umupo sa tabi ko. Kumuha siya ng marami na akala mo ay gutom na gutom. Hindi ba 'to kumain? Kaloka! Wala nga pala 'tong pera. Pero paano nakabili ng alak?

"Paano ka uminom?" Tanong ko habang pinapapak ang lumpia.

"Duh! Of course, gamit ang bibig."

"Bruha!" Sinabunotan ko siya "I mean... Paano ka nakainom ng alak, eh wala kang pera. Hindi ka binigyan ni tita, right?"

"Nangharot ako, sis. Ayun! Binigyan ako." Umakto pa siyang dinidilaan ang lumpia. 

Ewww! Parang nawalan tuloy ako ng gana.

Tatayo na sana ako ng may maalala kaya bigla ko siyang kinotongan ng malakas. Muntik na niyang mangudngod ang mukha niya sa plato niya. Sayang.

"Ano ba?!"

"Aba! Angal ka diyan? Hoi! Bakit mo dinala ang sasakyan ng walang paalam? Kapag ito nalaman ni daddy, uuwi ka talaga sa Manila. Today. Now na. Walang palugit." Nanlaki naman ang mga mata niya. Uto-uto.

"Hala! Don't! Huwag mong sabihin kay tito, please... Sorry na. Akala ko kasi maaga akong makakauwi pero... Hindi pala. Sorry na. Ayaw ko pang umuwi sa Manila. I find happiness here, in your arms." Ma-drama niyang sabi at hinimas-himas pa ang braso ko. Kaloka!

"Sa susunod. Kapag inulit mo 'yan ate. Naku! Sinasabi ko sa'yo."

"Sorry. And please, don't call me ate," iritado niyang sabi at saka nagpatuloy na sa pag-kain.

Nagkibit-balikat na lang ako't nilagay na sa lababo ang pinagkainan ko at saka dumiretso na sa kuwarto. Maya-maya pa aakyat 'yong isang 'yon dahil for sure may ka-late night talks nanaman 'yon. Mukhang nakabingwit kanina kaya gano'n. Well, as if I care. 

Naligo muna ako saglit at saka ni-blower ang buhok para madaling matuyo. Napatitig ako sa salamin at medyo gumilid para makita ang kulot kong buhok na namana ko kay mommy. Some of my friends like my hair so much. Minsan pa nga hiniling nila na sana sila na lang biniyayaan ng ganitong buhok. Perpekto kasi ang pagkakakulot. 

Some called me 'Nazarene' minsan naman niloloko ako na mukha raw pancit canton. Well, I don't care naman kasi proud akong may ganito kagandang buhok ako. Kaso ayaw ko nang paggupitan na hanggang balikat, hindi bagay sa'kin. Ni-try ko paggupitan 'to dati noong nasa grade 7 ako at sobrang nagsisi ako dahil nag-mukha akong si Peppa pig. Kaya ayoko na. Gupitin na lahat huwag lang ang buhok ko.

Napaupo ako sa kama at tinitigan ang family picture na nakalagay sa side table. Ang saya namin dati. Tipong mahal na mahal namin ang isa't-isa at walang problema ang hindi nasosolusyunan. Pero sadyang mapaglaro ang buhay... Gagawa at gagawa ng paraan para magkaroon ng problema, ng challenges. Pero sobra ata ang binigay sa'min kaya nasira ang pamilya namin. Pero ito yata talaga ang nakatadhana. Nakatadhana nang masaktan ako. Ang sakit na. Hindi ko lang alam kung paano ko ilalabas. 

Sa tuwing nakikita ko si daddy na seryosong nakatitig sa laptop niya ay wala na akong ibang ginawa kundi ang humiling na sana bumalik na lang sa dati. Iyong buo pa kami para kahit papaano ay nabibigyan ako ng atensyon. Sa totoo lang hindi ko alam kung nasaang lupalop ang mommy ko at ang kinakasama niya. Hindi na rin ako nag-effort na hanapin siya. 

Pasasaan pa diba? 

Humiga ako sa kama at tumitig sa kisame. Pumikit ako at dinama ang lamig at tunog na nagmumula sa aircon. By this time, all I can hear is the soft touch of my mother and my giggles when I was so young. I can also hear my father's voice saying 'I love you' to the both of us. Unti-unti kong idinilat ang mga mata at naramdamang pumatak ang luha sa aking mata 

Bigla namang tumunog ang cellphone ko kaya agad kong pinunasan ang mga luha ko.

"H-hello."

"Are you okay?" Napapikit naman ako. Bakit ba sa tuwing nasasaktan ko ay parang alam niya? 

"Actually... I'm not."

Sana sa pagkakataong 'to... Sa pagkakataong 'to ay masabi ko na ang nararamdaman kong sakit na nakatarak na sa puso ko.