PROLOGUE

MUNTIK nang mapatili si Jercelle ng mula sa likuran ay may yumakap sa kanya. Mahigpit. Nilingon niya ito at nasambit ang pangalan ng malaman kung sino.

"Nakakainis ka. Ginulat mo ako..."

Tumawa ang asawa niya at hinalikan siya sa pisngi. A sweet smack kiss, na nagpalambot ng husto sa pagkatao niya.

"Rexter, naman, e..."

"Sorry, mahal, kung nagulat ka. Na-miss kasi kita."

"Na-miss?" Humahagikhik na ini-off niya ang stove at binitiwan sa ibabaw ng nilulutong fried rice ang sandok. Humarap siya rito. Lumuwag ang pagkakayakap nito pero nanatiling nakakulong siya sa mga braso nito.

"Mister Frias," Pinisil niya ang ilong nito. "Magkasama tayo sa buong magdamag. At dahil tayo lang dalawa ang nasa ating room ay nilingkis mo ako ng todo."

Napakamot sa batok si Rexter. "Para naman akong ahas na nanglilingkis..."

"Eh, totoo naman po. At gustung-gusto ko po 'yon, my dear husband."

Tinitigan siya nito ng tuwid sa mga mata. Halos mapunit ang labi nito sa luwang ng pagkakangiti.

"Kaya nami-miss kita, e, kahit buong magdamag tayong magkasama lalo na paggising ko sa umaga ay wala ka na sa tabi ko."

"Taong 'to..."

Yumakap siya rito at inilapat ang pisngi sa dibdib nito. She really loves her husband... she truly loves this man. Sobra. Sobrang minahal niya si Rexter sa kabila ng kakulangan nito. Hindi kalabisang sabihin na wagas ang pag-ibig niya rito. Maging sino o ano pa ito ay pinahalagahan niya at inirerespeto.

"Jercelle, mahal, thank you so much for loving me. For accepting me. Ang totoo, hindi sapat ang word na salamat sa pagtanggap mo sa akin as your husband. Sana... sana'y totoong masaya ka sa piling ko."

"Oo, naman."

Bumitiw siya sa pagkakayakap dito. Tiningala niya ito.

"I'm so happy and contented as your wife. Wala akong masasabi o mairireklamo sa pagmamahal mo sa akin. Bigay ka sa akin ni God. You're from heaven and a big and a great blessing in my life. Tandaan mo 'yan. Okay?"

Tumango ito. "Opo." Masuyo siyang hinalikan sa noo. "I love you."

Muli siyang yumakap dito. Mahigpit. Mahigpit na mahigpit. Ewan ba. Bigla ay parang na-miss din niya ito ng todo kahit magdamag silang magkasama kagabi at mahigpit na magkayakap.

Ang totoo'y ayaw pa niyang bumangon kanina para magluto ng breakfast. Kasi naman, halos hindi niya matanggal ang pagkakayakap nito sa kanya.

"Si baby?"

Napatingala siya ng marinig ang tanong nitong iyon. "Sinilip ko siya kanina bago ako magluto. Mahimbing pang matutulog sa tabi ni yaya Sally."

"Buti naman." Kinalas nito ang pagkakayakap niya.
"Puntahan ko muna si Rexcelle. Miss ko na din ang baby natin, e."

Hinalikan niya ito sa pisngi. She really blessed for having a lovable husband. Araw-araw siyang maligaya sa piling nito. Napaka-suwerte nila ni Rexcelle sa asawa niya.

Sana... sana'y mahabang panahon pa silang magkasama nito. Kung may forever, sana'y mangyari iyon sa kanila ni Rexter.

Pero ang hinahangad niyang iyon at pinapangarap ay hindi natupad. Sobrang sakit. A, walang kasing sakit! Walang-wala sa isip niya na iyon na pala ang huling araw na kasama itong buhay.

Kung alam lang sana niya na nang umagang iyon ang huling sandali na magkakasama sila ay hindi na niya ito pinaalis para pumasok sa trabaho.

Halos mawalan na rin siya ng buhay nang mabatid niyang namatay na ito ng araw na iyon dahil sa car accident.