Kabanata 2

“Anak, magkape ka muna.” 

Naibaba ni Olivia ang diyaryong binabasa, partikular iyon sa classified adds. Minsan tumitingin rin siya sa mga job sites tulad ng indeed at job street pero 'di niya feel iyon. Pakiramdam niya ay puro scammer ang mga naroon. Tulad ng magulang niya, naiscam siya. Hindi naman na masama ang loob niya. Kaunti lang. Natanggap na niya ang paliwanag ng mga magulang pero may parte pa rin sa loob niya ang nanghihinayang. 

“Pakilapag na lang po, nay.” Aniya. Ibinalik niya ang tuon sa ginagawang pagbabasa. Ginuguhitan niya ang mga kompanyang hindi pasok sa qualifications niya. 

Inilapag naman ng kanyang inay ang tasa ng kape sa lamesang yari sa kahoy. Kumpara sa mga kagamitan nila, ito lang ang masasabi niyang maayos at matibay. Ang iba ay puro mga nabubulok na. Mukhang magagamit niya ang natitirang savings para pagandahin ang bahay kahit paano. 

“Anak, ano ba ang tinitingnan mo diyan sa diyaryo at kanina ka pa abalang abala?” kuryosong tanong ng inay niya. Hinila nito ang bakanteng upuan at saka umupo roon. Wala ang tatay niya kasama ng kanyang kuya na pumasada ng jeep. Iyon ag kinabubuhay ng kapatid niya. 

“Naghahanap ho ako ng trabaho nay. Kailangan po eh. Hindi naman ganoon kalakihan ang naipon ko. Mga ilang buwan lang, mauubos rin iyon. Plano ko, magapply sa ibang kumpanya kung saan magagamit ko na ang natapos ko.” 

Nagtapos siya sa kursong Business Administration sa isang pampublikong paaralan. Iskokar siya ng bayan. Ngunit nang makatapos ay mas pinili niyang magpakaalila sa dayuhang bansa dahil mas malaki ang kita. She choose to be practical. Mas gusto niya ang dolyares kaysa sa peso. Ang tawag nga sa kanya ng mga nakakakilaka sa kanya, mukhang pera. Kahit naman sino, kung nakaranas ng paghihikahos sa buhay ganun rin ang magiging pananaw. Walang bagay sa mundong ito ang hindi sasayaw sa bawat numero ng pera. 

“Matagal mong hindi nagamit ang kurso mo iha. Kakayanin mo ba?” 

“Opo naman nay! Iskolar ata ako dati! Wala akong hindi kayang gawin.” Confident niyang tugon, bagamat naiisip niyang may punto ang ina. Mas kabisado niya ang magluto, maglaba at magkuskos ng inidoro kaysa ang tinapos mismo. Palibhasa ay wala siyang masiyadong experience maliban sa on the job training niya noon. Lihim siyang napabuntong hininga. Bahala na si Batman. Susubukan niya lahat ng uri ng trabaho basta legal. 

ALA-singko pa lamang ay nakagayak na si Olivia upang umpisahan ang pag-aapply. She wears a corporate attire. Black stocking with two inches heels. Nakalugay ang kanyang pinagmamalaking itim na buhok. Silky iyon at shining. Mabuti at nasa  baul pa niya ang damit na ito at itinagong mabuti ng ina. Nailigtas sa nga dumaang pagbaha. Huling suot niya nito ay noong final thesis defense pa niya. Kasyang kasya pa rin sa kanya. Slim at petite lamang siya so she preferred high heels to add up her height. Hindi siya masiyadong nag-lagay ng make-up. Nude make up look was refreshing. Pero naglagay siya ng lipstick to emphasize her kissable lips. 

Nang pumatak ang ala-sais ay lulan na siya ng taxi. Sa Eastwood ang patungo niya. Wala siyang nakita kahapon sa diyaryo kung kaya nagtiyaga na lamang siya sa mga job sites. Naintriga siya sa isang post roon ng isang kilalang kumpanya. Malaki ang offer income nila para sa normal na empleyado. Mas malaki pa sa sweldo niya sa ibang bansa. Kahit highschool graduate pasok basta willing to do anything ayon sa job description ng naturang kumpanya. Kinain siya ng curiousity so she decided to send her resume right away. Luckily, she got a quick responsed at ngayon ang interview niya. Sana lang talaga, hindi iyon scam. 

Narating niya ang eksaktong lugar sapagkat walang masiyadong trapik. Sa labas palang ng matayog na kumpanya ay nalula na siya sa laki niyon. 

Mukhang hindi nga scam!  Piping sigaw ng isip niya. Nang makapasok sa loob ay agad niyang tinungo ang receptionist. “Miss, I'm Olivia Cosme. I have a job interview for today.” 

“Can you show me the email confirmation from our company Ma'am? No email, no interview po ang rules ng kompanya.” magiliw namang sabi sa kanya nito. 

Ipinakita niya rito ang buong teksto ng email ng kumpanya sa kanya. Natuwa siya ng paakyatin siya ng receptionist sa 16th floor. Ibig sabihin nasa list nga siya ng isa sa mga iinterviewhin. Pinagiwan rin siya ng identification sa front desk. Nagpasalamat siya rito at agad na pumasok sa elevator. 

Nagulat siya sa namataang pila ng mga kababaihan pagbukas ng elevator. Kapareha niya ay mga naka corporate attire rin ang mga ito. Ganito ba ka-indemand ang kompanyang ito at ang daming nag-aapply? Lahat ba ito ay prospect competitors niya sa posiyong aapplayan? Aba kung gano'n kailangan niya ng matinding strategy para matandaan ng panel at makamit ang inaasam na job offer. 

Tumikhim siya nang dumako ang mga mata sa kanya ng lahat. Naglakad siya sa pinakadulo ng pila. 

“Miss, ikaw na ba ng last sa pila?” agaw tanong niya sa babeng pinakahuli sa linya. Nagbabasa ito nang istorbohin niya. Tumango lamang ito at muli na namang nagbasa. 

“Mag-aapply ka rin ba Miss?” pangungulit niya ulit rito. “Sobrang daming aplikante noh. Matatanggap kaya tayo?” She was trying to have a conversation para naman hindi mapanis ang laway niya. Wala pa naman siyang almusal kaya kapag nagutom siya babaho ang bibig niya. 

“Obvious ba? Pwede bang wag mo ko istorbohin. Nakita mo namang nagbabasa iyong tao eh.” Mataray na asik nito sa kanya. 

Napanguso nalang siya at napipil ang bibig. Parang nagtatanong lang eh. Umayos siya ng tayo at palihim itong inungusan. Napansin niya ang isang vendo machine malapit sa kanya. Naisip niyang magkape muna para naman magkalaman ang sikmura niya. Naghulog siya roon ng limang piso at agad kinuha ang mainit init pa na kape sa styro cup. Umuusok na inihipan niya iyon at saka sumimsim.

Tumunog ang elevator na ikinalingon ng lahat. Lumabas ang grupo ng mga unipormadong lalaki. Sumibol ang bulungan nang magbigay daan ang mga ito sa lalaking naka three piece suit. Mas lumakas ang bulungan nang magsimulang maglakad ang lalaki. Majority noon ang mga nakapila sa bandang unahan. Tindig at tikas pa lamang kasi nito ay umaapaw na ang pagiging dominante. Iyong tipong hindi papahuli ng buhay. At kapag nagkamali ay hindi marunong magpatawad. Ganoon ang impresyon niya rito. 

Tinanggal nito ang suot na shades. Ikinalundag ng puso niya ang kulay ng mga mata nito. Kulay abo iyon, nababagay sa makapal nitong kilay. Masasabi niyang may lahi ang lalaki dahil ang feautures ng mukha nito ay natutulad sa mga banyaga ang dugo. Noong nasa ibang bansa pa siya ay paborito niyang panoorin ang mga turkish drama kaya masasabi niyang natutulad ang feautures nito sa mga aktor ng naturang drama. 

Nakatingin ito ngayon sa kahabaan ng pila. Inisa-isang tingnan lahat. He doesn't show any emotion. He's like a maniquin na nakadisplay sa department store. Hindi maaring hawakan bagamat pwedeng pagmasdan. Hanggang sa napako ang mata nito sa pinakadulo. 

Shit!  Saka niya napagtanto na siya pala ang pinakadulo sa pila. Para atang maiihi siya sa intense ng mga tingin nito. 

“Dianna...” kapagkuwan ay barotinong tawag nito sa pangalan at may sumulpot kaagad na isang babae na may hawak na ipad. 

Hindi  ito napansin ni Olivia dahil ang buong atensyon niya lang ay nasa lalaki. Kung paano ito kumurap at lumunok. 

“Yes sir,” Ani babae. Marahil ay sekretarya nito.

Swabeng bumulong ang lalaki sa tainga ng sekretarya bago naglakad papasok ng opisina. Naiwan sa labas ang mga bodyguard.  

Tumango-tango ang sekretarya bilang pag-sangayon. “Everyone listen. Magsisimula na ang interview. Pero gusto ni Mr. Del Fredo na sa huli magsimula ang unang iinterviehin. If you have any violent reaction, you are free to leave right now.” Anunsyo nito sa kanila bago nakangiting bumaling sa kanya. Ikinagulat niya iyon. “Follow me.” Utos nito at nauna ng maglakad. 

Halos mayupi niya ang styro cup na hawak sa sama ng tingin sa kanya ng mga kasamahan sa pila. She just shrugged and followed the secretary. Minsan talaga, kapag hindi mo inaasahan nangyayari. 

Bumukas ang pinto ng opisina at niluwa roon ang lalaking pinangalanan kanina ng sekretarya na Mr. Del Fredo. Nakaabang ito roon habang naiinip sa pagiintay. 

Ngunit bago pa siya makalapit sa pintuan ay may pumatid sa kanya. Nawalan siya ng balanse at nabitawan ang mainit init na  kape. Lumipad iyon sa ere. Tila tumigil ang oras nang makitang tumapon iyon sa lalaking naka three piece suit. Nagmantsa roon ang kulay ng kape. Napayuko siya. Parang gusto nalang niyang maglaho sa kawalan dahil ang sama ng titig nito sa kanya. Animoy papatay ng isang lampang tulad niya.