Kabanata 1

“Dito nalang ho, manong driver.” Saad ni Olivia sa tsuper ng taksing sinasakyan niya. Agad naman nitong itinabi ang sasakyan sa gilid ng kalsada.

Eksayted siyang bumaba para kuhanin na ang mga bagahe at mga mamahaling pasalubong sa loob compartment ng taxi. It‘s been what? It‘s been three years ng umalis siya rito sa pinas. At ngayon muli na siyang nakatapak sa inang sinilangan.

Nang masaid niya lahat ng gamit at siguradong walang naiwan, binayaran na niya ang driver at may kasama pang tsokolate. Tip niya rito.

Itinaas niya ang aviator na kasalukuyang suot. Naramdaman niya kaagad ang init sa balat galing sa sikat ng araw. Tunay ngang nasa pinas na siya. Malayo sa Europa. Malayo sa laming ng makakapal na niyebe. 

Kinalat niya ang tingin sa palagid. Napakalaki ng pinagbago ng mga tirahan rito. Ang dating slum area, ngayo‘y may mga ikatlo at ikalawang palapag na ang mga bawat bahay. 

Kampante siyang naglakad papasok sa pathway bitbit ang mga gamit. May mga pares agad ng mga mata ang napabaling sa kanya. Nakakunot at nagtataka. Naninibago sa dayuhang mukha. 

Narinig niya  ang malalakas nilang mga alingasngas na abot hanggang kanto. A typical neighborhood. Hindi parin pala kasamang nagbago ang mga kapitbahay na chismosa. Mukhang kakailanganin niya ulit magadjust. Sa Europe kasi, walang pakialaman ang mga tao roon. Kahit magpakita ka ng kuyukot, makakatanggap ka ng sulyap oo, pero hindi rin naman tatagal ng ilang segundo.

“Miss!” 

Napalingon siya sa pagtawag ng lalaking may bilugang tiyan. May subo pa itong toothpick sa bibig. Sa harapan niya pa talaga nag tinga ang hudas barabas.

“Bakit?” tanong niya.

“Balik-bayan ka, Miss? Tulungan na kita sa gamit mo. Bente pesos lang.” 

“Oh, sure!” natuwa siya sa alok nito kahit na may presyo. Beside twenty pesos won‘t be hurt her savings. Mabilis niyang ibinigay rito ang mga gamit. Nakakangalay rin pala ang magbitbit ng mabibigat na bagahe.

“Saan ba tayo, Miss?”

Napaisip siya. Nasaan nga ba ang dati nilang tirahan rito? Sa ilang taong wala rito ay talagang makakalimutan niya ang lugar na kinalakihan. 

“Iyong pinakamagandang bahay rito, kuya. Doon mo ako ihatid.” Mataas ang ere niyang sabi. Bakit hindi? Three years siyang nagpakaalila sa ibang bansa upang makapagpatayo sila ng kanyang itay at inay ng magandang bahay. Ang sabi nila tapos na daw iyon. Kaya naman sobra ang  pananabik niyang makita ang bahay na pinagpaguran. Magugulat sila sa biglaan niyang paguwi. Hindi kasi  alam ng pamilya  niya na tapos na ang kontrara niya sa employer. Sinadya niya talaga iyon para mas masurpresa ang pamilya.

Napakamot ng ulo ang lalaki. “Eh miss, isa lang naman ang may magandang bahay rito e.“

“Halika. Doon tayo pumunta.” Nauna na siya sa paglalakad, dumaan sila sa makipot na daan. 

Ilang minuto lang ay huminto sila sa tapat ng isang may up and down na bahay. 

“Nandito na tayo Miss...” bigay imporma ng lalaki sa kanya.

“Ito na ba iyon?” nakangiwi niyang tanong. 

“Oo. Ito na nga ang sinasabi ko'ng nagiisang  maganda dito sa lugar namin.”

“Mansiyon na ba ito sayo?” hindi niya naiwasang itanong dahil malayo ang itsura ng bahay na senend sa kanya ng pamilya sa chat. 

“Ang sabi ko kanina Miss, magandang bahay. Hindi ko sinabing mansiyon.” Pamimilosopo na nito sa kanya. 

Inis niyang naipaypay ang palad sa mukha. Di ata't uminit bigla ang ulo niya. Kung nagkataon na maldita siya ay baka natakong na niya ang damuhong lalaki na ito. 

Inis niyang dinukot ang bente pesos sa bulsa at ibinigay sa lalaki. “Oh, bayad ko sayo!” 

Inilapag nito ang mga bagahe niya sa lapag. “Maraming salamat Miss. Kung may kailangan ka pa, nandiyan lang ako sa tabi tabi. Handang paglingkuran ka.” Anito at saka parang palos na nawala sa paningin niya. 

Tanaw tanaw na niya itong bumibili ng tinapay sa tindahan. Bahagya naman siyang nahabag. Dapat pala ay dinagdagan man lang niya ang perang binigay. 

Binalingan niyang muli ang bahay na nasa harapan niya. Napailing siya. Hindi talaga ito ang bahay na nasa larawan na ipinadala sa kanya ng kapatid niya. Marahil ay nagkamali lang ng pagbigay ng address ang inang niya at sa isang  subdivision dapat pala siya pumaroon. 

Agad niyang dinial ang numero ng ina upang makumpirma ang tamang address nang bigla nalang ay binangga siya ng kung sino. Dali dali niyang pinulot ang nalaglag na cellphone. 

“Olivia?” 

Natigil siya sa pagcheck up sa cellphone nang marinig ang pamilyar na boses na iyon. Sinulyapan niya ito. Walang iba kundi ang inang niya.

“Ikaw nga anak!” pagtititili nito habang masayang masayang makita siya. 

“Nay!” sinalubong niya ng yakap ang inang. “Kamusta na po kayo?” 

“Maayos naman ako.” Anito, hindi mapalis ang ngiti. “Ano ka ba namang bata ka. Bakit hindi na nagpasabi na uuwi ka na? Sana ay nasundo ka man lang namin sa airport.” 

“Balak ko kasing surpresahin kayo kaya nilihim ko ang paguwi, nay.” Aniya habang nakatingin sa mapuputing buhok ng inang. Tumanda ito ng ilang dekada sa paningin niya. Simpleng duster ang suot at de gomang tsinelas ang pansapin. 

Anong nangyari? Nagpapadala naman siya ng pera buwan buwan ah. Bakit ganito ang itsura ng inang? 

“Mabuti naman at hindi ka naligaw rito sa lugar natin. Ang ganda ganda mo na iha. Ang kinis kinis. Halika at tayo na sa bahay. Tiyak matutuwa ang tatay mo.” Hinila siya nito. Panadaliang nawala ang mga tanong sa isipan. 

Karay karay nila pareho ang mga bagahe. Sa wakas, makikita niya na rin ang pinaghirapan niya ng ilang taong pagkukumayod sa ibang bansa. Ang katas ng dugo, pawis at sakripisyo ay malalasap na niya. 

Subalit gayon na lamang ang paglalag ng panga niya sa nakita. Tagpi tagping gawa sa flywood ang bahay na ang nabungaran niya. May trapal pang nakasabit at mistulang alulod para ulan. Nabubulok na yero. Kung inaanay nga lamang ito ay baka may naninirahan na rin dito. 

Parang sumisikip ata ang dibdib niya ah. “N-nay...” sa wakas ay usal niya. “Anong nangyari sa bahay?”

“A-anak, pumasok ka muna. Doon natin pagusapan.” 

Nagpatianod siya sa loob kahit na parang maiiyak siya sa itsura noon. Mas malala pa ang loob niyon kaysa sa labas. Hindi tapos ang finishing ng pader. Lupa pa rin ang sahig. Butas butas ang bubong. Nadidismaya siya sa totoo lang. 

“Olivia, anak!”

Naroon ang ama niya sa kusina. Nagluluto ito ngunit nang makita siya ay tinigil nito ang ginagawa. 

“Kumusta na po kayo, tay.” Nagmano siya rito at niyakap pagkuwan.

“Kaawaan ka ng Diyos.” Ani ng tatay. “Ginulat mo naman ako anak. Uuwi ka pala pero hindi ka man lang nagpasabi.” 

“Surpresa po itay.” Matabang niyang sabi. 

“Ganoon ba? Magpahinga ka muna at siguradong pagod ka.” Ani tatay. 

“Tay, ano po ba ang nangyari sa bahay? Bakit ganito? Bakit walang nagbago?” hindi na niya natiis ang sarili at nagtanong muli sa pangalawang beses. Hindi niya nais magtunog na nanunumbat pero hindi niya maiwasang bahiran ang tinig. 

Bumuntong hininga ang itay niya. “Patawarin mo kami anak. Nagsinungaling kami. Ang totoo ay ginamit namin ang perang pinadadala mo pang-areglo sa taong nasagasaan ng kuya mo. Inipon namin iyon at ipinagbayad namin para hindi makulong ang kuya mo.” Paliwanag nito. 

Napapikit na lamang siya. Imbis na siya ang susurpresa sa pamilya niya ay siya pa ata itong nasurpresa. Hindi naman niya maaring tanungin ang magulang na prank ba ito? Dahil alam niyang totoo ang sinasabi ng mga ito. At saka masiyado ng matatanda ang mga ito para magawa ang magbiro. Hindi niya magawang sumbatan ang mga ito. She will just keep the disapointment to herself. 

“Nasaan po ba ang higaan? Magpapahinga na po ako.” . 

Agad siyang nagtungo sa kwarto nang ituro iyon ng ina. Doon ay tahimik siyang umiyak. Akala niya,  konting kembot nalang sa trabaho ay makakaahon na sila. Pero mukhang magsisimula na naman ata siyang magkuskos ng inidoro.