Chapter 5

HABANG nasa café shop kami kanina'y biglang tumawag si Mom, and said na hindi nila ako masusundo ni Dad. And since I was with Dwight, and Jonel ay hindi na pa ako umangal sa sinabi ni Mom bagkus ay sumang-ayon ako sa kanya, at sinabing mag-co-commute na lang ako pauwi.

Pero hindi rin nangyari ang pag-co-commute ko. Because here we are, kasama ko ngayon si Dwight inside his car. Siya 'yong driver, at nasa tabi niya akong nakatunganga dahil sa malalim na pag-iisip.

So, namatay ang magkasintahang Kolyn, and Shunter because of a car accident? Pero bakit? Saan ba sila papunta sa panahong 'yon?

"May I ask Dwight?" I said without looking at him.

"About what?" instead of answering me yes, he also asked me in return.

"About Kolyn, and Shunter. Kasi sabi niyo kamukha ko si Kolyn. So kailan nangyari ang aksidente?" I asked in confusion.

"Three years ago, when Kolyn, and Shunter found out the plans of their family with their baby na nasa sinapupunan palang ni Kolyn no'n. And in order for them to save their baby ay napagplanuhan nilang lumayas, at magtago sa malayong lugar. But sadly, na-aksidente sila when they are heading on their way." Malungkot na sagot ni Dwight.

"So nabuntis si Kolyn?" I asked exaggeratedly.

"Exactly! Kaya malaki ang naging suliranin nilang dalawa, kasi imagine that, grade nine students palang sila para maging parents," kalmadong turan niya.

"One last question. May mga na-recover bang bangkay nila?" seryosong tanong ko.

Hindi ko alam kung ano'ng pumasok sa utak ko, at ito ang lumabas sa 'king bibig. I just want to make sure that my instincts are wrong. And I hope so.

"Yes they recovered their corpses. Actually, naro'n ako sa imbestigasyon no'n. Kasi kaibigan ko sila, kaya kahit nasa malayo pa ako't malalim na ang gabi'y minabuti kong puntahan sila. But..." Dwight chuckled, "I'm not pretty, and I'm not sure kung sila nga 'yong mga bangkay na natagpuan sa car na gamit nila."

Nagtataka akong napatingin sa kaniya. "What do you mean?

Bumilis ang pintig ng aking puso dahil baka tama nga ang instincts ko. Pero 'wag naman sana.

"Kasi halos hindi na makilala kung sino ang mga bangkay. Nabura ang kanilang mga mukha, kaya hindi ako naniniwala na patay sila. But three long years na ang nakalipas matapos ang aksidente. Kaya unti-unti ko na ring natanggap na wala na nga ang mga kaibigan ko." Pinukulan niya ako ng nagtatakang tingin.

"Not until I see you, and Luxurious. Parang bigla akong nabuhayan ng pag-asa na buhay nga sila. Kasi magkamukhang-magkamukha talaga kayo ni Kolyn, gayundin si Lux kay Shunter. Pero sabi mo nga, hindi ikaw si Kolyn." He said with a shrug. May bahid ng kalungkutan sa tinig nito.

"Yeah, hindi ko nga sila kilala't malayong maging ako si Kolyn," I said while thinking a lot of things.

"Ngunit maaari ring wala talaga kayong maalala. At maaaring kaya talaga ang mga kaibigan ko." He said without looking at me, again. At hindi ko maiwasang kabahan sa narinig. Maari nga ba?

"Pero kung hindi man kayo'y magiging kaibigan ko pa rin naman kayo, right?" He said in his very calm voice.

"Of course, kung 'yan ang makapag-papasaya sa iyo. Because to be honest, I really love your attitude, and Jonel. You're too good, and friendly. And in fact, magaan ang loob ko sa inyo." Nakangiti kong turan sa kaniya.

"Totoo?" He asked with an amusement in his face. "But wait, saan ka ba nakatira, huh?" he asked with a shrug.

I grinned, "Ang buong akala ko pa naman alam mo kung saan ako nakatira. Kasi naman kung makapag-maneho ka'y parang alam mo na kung saan ako ihahatid." I frowned.

Napakamot siya sa ulo, "Sorry, nadala lang. I just miss my best friend, and I just want to spend my time with you even if you're not really her." aniya habang nakangiti, ngunit ramdam ko ang lungkot sa kanyang tinig.

"Kung gusto mo mamasyal muna tayo. Total maaga pa naman." A smile flashed on his lips. "I'll text my parents na ma-le-late akong umuwi."

"Are you sure with that?" He asked.

I nodded, "Yes! Gusto ko rin kasing makilala pa nang husto ang bago kong kaibigan." I gave him a smile. Ngunit sa halip na maging masaya siya'y lalo pa itong nalungkot.

"Ba't gan'yan ang mukha mo? Hindi ka naman yata masaya na kasama ako?" Dwight eyes widened as if he heard something that makes him shocked.

"Hey! What are you talking about?" He arched his right brow. Bahagya ring kumunot ang kanyang noo. "Hindi 'yan. Mali ka nang iniisip, okay? I'm just worried kasi gumagabi na, kaya bukas na lang siguro." He said with a shrug. Gabi na rin kasi.

Napatango-tango na lang ako, "Okay."

LUMIPAS ng ilang sandali'y nakarating na rin kami sa harap ng not so big, and not so small mansion namin dito sa Pilipinas. 

When the engine of the car stops, Dwight quickly went out to open me a door.

I smiled because of his sweetness, "Thank you." 

Dwight nodded, "Anything for you."

Napahagalpak na lang ako dahil sa ka-kornihan niya. But he's so nice. Wala pang isang araw na magkakilala kami'y gan'to na kami ka-close. I just hope na gan'to kami until our friendship end.

He chuckled, "So, paano ba 'yan mauna na rin ako," aniya na parang nag-aalinlangan.

"Yes, baka malayo pa ang iuwian mo. Kaya sige na, dito muna ako hanggang sa makalayo ka nang tuluyan," wika ko habang naka-ngiti. "Anyways, thank you and goodbye." I swayed my hands hanggang sa tuluyan ko nang hindi makita ang sasakyan niya.

I took a hard breathe before I enter our gate. Sobrang daming nangyari ngayong araw. Gonna ask Mom, and Dad about Kolyn later. Siguradong kilala nila ang babaeng sinasabi nila na kamukha ko.

Nang makapasok ako'y bumungad agad sa 'kin ang nag-aalalang mukha ng mga magulang mo.

"Sweetie, mabuti't naka-uwi ka na," my mom said worriedly.

"Saan ba kayo pumunta ng mga friends mo? Tsaka sino 'tong mga kaibigan mo? May sinabi ba sila? I mean okay lang ba sila?" balisang tanong ni Dad.

Anong nangyayari sa kanila? Bakit gan'yan sila kung mag-alala?

"Absolutely okay Dad. Actually 'yong isa kanila ang naghatid sa 'kin dito." Proud kong wika sa kanila. "And don't you worry, okay? Narito na 'ko, tsaka anong oras palang," Tinignan ko ang wrist watch ko na regalo ni Dad sa'kin bago kami umuwi rito sa Pilipinas.

"7:00 o'clock palang Mom, Dad," sabi ko, at napakamot na lang sa ulo.

Napaka-malalahanin naman nilang dalawa. Hindi na sila nasanay sa 'kin. Dati naman no'ng nasa Texas kami'y kahit umuwi pa ako ng 12 midnight ay okay lang sa kanila. Tapos ngayon na 7:00 P.M. palang ay gan'yan na sila kung mag-alala, really?

"Back to my question, may sinabi ba sila sa 'yo? I mean may na-k'wento ba sila?" my Dad asked again.

Naglakad ako papunta sa sofa't umupo, "Yes! About Kolyn, and Shunter." Pinukulan ko sila ng nagtatakang tingin dahil sa naging reaksyon nila.

Shocked registered on their faces.

"What's wrong?" I asked in confusion.

"Nothing," ani Dad, ngunit kitang-kita ko sa kaniyang mukha na balisa siya, gayundin si Mom.

"May kailangan ba akong malaman?" I asked.

My mother shrugged, "Wala. Baka gusto mong ipaghain na kita ng pagkain?" My mom trying to divert our topic.

"No need mom," I smiled, "Kumain na ako," tuloy ko pa.

"Okay," kibit-balikat na wika ni mom.

"But who's Kolyn? My classmates told me na kamukhang-kamukha ko siya. They also asked who are my parents, and they shocked when I told them that you both are my parents." I said with a shrug.

Nagkatinginan silang dalawa. May nalalaman nga sila. Ngunit parang nagdadalawang isip sila kung sabihin ba nila ang kanilang nalalaman sa 'kin.

"So," I arched my right brow.

"S-she's y-your---" my mom stops when dad retorted.

"She's your s-sister. K-kakambal mo siya," nag-aalilangang turan ni dad.

"Kambal? May kakambal ako?" I said in monotonous voice.

I can't believe it. May kapatid pala ako, ngunit hindi ko man lang siya nakilala. Paano nangyari 'yon? May hindi ba ako nalalaman?

"Yes, you have. Ngunit matagal na itong pumanaw," ani Mom na mangiyak-ngiyak na.

"Ngunit bakit hindi ko siya nakilala? Kung tatlong taon palang ang nakalilipas no'ng namatay siya, bakit hindi ko siya kilala? Ngayon paano niyo maipapaliwanag sa 'kin ang lahat?" nagtataka kong mga tanong sa kanila.

"C-omatose! Comatose ka ng halos limang taon sa Texas International Medical Homes. Pero kilala mo siya, Greyn. Kilalang-kilala mo siya, but because of what happened to you, maaaring nakalimutan mo na nga siya." Lumapit sa 'kin si Dad, at niyakap ako ng mahigpit.

"Hindi na namin ito sinabi sa 'yo kasi ayaw naming malungkot ka, at mangulila," aniya pa.

"Ngunit hindi ba't mas mainam kung malaman ko ang lahat ng ito?" Hindi ko na maiwasang maging emosyonal dahil sa mga nalaman.

"Sorry," my Mom asked for apology, but I just shook my head. "Let us explain," aniya pa.

"Then go!" I exclaimed.

~ginisamyxx