Chapter 8 Payback Time!

( Missamy Charm POV)

Maraming tao ang naghihintay sa labas ng simbahan. Naglakad kami ni Kuya with escort ng mga security.

Sana maglaho na lamang ako bigla! Yung tipo na para kang bula. Wala na. Disappear na.

Pero… NO! I must do this!

Wag kang duwag Charm! Di ko tatalikuran ang kapatid ko.

Ano'to? Yung balita na Run Away Bride?

Si Jeff tinakbuhan ng Bride niya at sa tingin ko te-trending yan kapag nagkataon.

Namalayan ko na lamang ang sarili ko dahil napamangha ako sa ganda ng pagka-ayos ng simbahan. Labas pa lang ang ganda na! Paano pa kaya sa loob? Nagliliparang white feathers at petals ng rosas. Parang umuulan nang ganoon sa simbahan. Ay wow!

Sarado yung pinto ng simbahan at lahat ng mga tao na nasa labas ang mga mata nila'y sa akin nakatuon. Ngayon lang ba sila nakakita ng ikakasal? Tsk. Matutunaw po ako! Please lang…

“Charm?.”

“I'm fine Kuya.”

“Huh?” Halatang di nakumbinsi sa sinabi ko.

“Whooo! Ang totoo niyan

sobra na akong kinakabahan at parang namamanhid na ako Kuya.”

“Halata. Your hands was cold as an Ice lalo na kung alisin natin ang gwantes na ito! You're trembling too.” Napilitin ako ngumiti.

“Siguro Kuya nanninibago lang ako sa dami ng tao. Di ako sanay na madaming tao ang nakatingin sa akin. At feeling ko din Kuya bigla tayo nagteleport sa Alaska.”

Kahit Ten pa lang nang umaga at tirik na tirik ang araw, feeling ko nasa Alaska talaga ako eh.Ganoon ang nararamdaman ko saka parang may drummer na nagcoconcert sa puso ko.

“Can I leave you here… Kaya mo ba maglakad mag-isa? Don't worry aantayin kita sa gitna.”

“Kuya.”

“Kaya mo yan Charm.” saka niya binitiwan yung kamay ko. Then, tinalikuran ako.

Binitiwan ni Kuya ang kamay ko? Lalo nga akong natakot.

Parang lalamunin na ako sa kaba. Yung bulaklak na hawak ko parang mafo-froze na sa sobrang lamig.

God, give me strength po. Kakayanin ko'to. Fight lang Missamy Charm!

Inayos nila yung damit ko at yung belo na parang Calla Lily ako tignan dahil Slim ang gown sa katawan ko.

Napapikit ako at sa pagmulat ko sumalubong sa tenga ang kantang, Thousand Years…

Nang mabuksan ang pinto na nasa harapan ko.

Lahat sila nakatayo. Ang mata'y sa akin nakapako parang di ko kaya ihakbang ang mga paa ko.

At halos mangiyak ako ng makita ko nga si Kuya. Naghahantay sa akin para ihatid ako ng tuluyan sa larong to.

Lalong nagpapakaba sa akin ang kanta. Parang totoo na matatali ako sa kasalan na ito.

Kahit nagdadalawang isip, sumilay ang mga ngiti sa aking labi ng makita ko ang kanyang-kanyang ngiti ng mga dinadaanan ko. Still Charm, di naman bawal ngumiti diba? At dapat lang stay Positive!

Napangiti lalo ako ng makita ko ang matamis na ngiti ni Kuya na naghahantay sa akin. Para sa amin ni Kuya. Fight lang Charm!

Inalahad sa akin ni Kuya ang kanyang kamay sabay mahinang sabi,

“Are you Ready?”

“Always Ready Kuya!”

“I am so proud of you Maria Missamy Charm Opiana.” sabi niya sa akin na parang totoo itong ginagawa namin.

“Hahaha. Loko ka Kuya, di pa ako ikakasal for real.” bulong ko.

“Should we proceed now?” Tumango ako.

Inihakbang na ako ni Kuya. Muli akong napahawak sa mga braso niya. Siya lang naman ang naging sandigan ko sa lahat ng pagkakataon.

Wala din akong kaibigan. Aanihin ko naman ang mga taong alam ko tatalikuran lang naman ako. Mahirap makapaghanap ng tunay na kaibigan lalo na kung di mo naman kadugo diba?

Sabi ng ilan may mga magkakapatid na nag-aaway-away. Oo, minsan inaaway ako sa kaasaran ni Kuya. Pero di naman yung tipo na ikakamuhi ko siya to the bones. Siya lang naman ang Kuya ko na Bestfriend forever of mine.

My number One mang-aasar. My number one Bestfriend!

Thank you Juan Carlos Opiana.

Mahigpit ang hawak ko sa kapatid ko. Ayoko bitiwan ang mga brasong to. Kung wala naman akong makilalang kagaya ni Kuya. Ideal man ko talaga ang Kuya ko eh. Kahit ang sungit nito. Basta kahit paano marunong ngumiti. I know kinakabahan din si Kuya for sure para sa akin.

I won't let you down Kuya. Hashtag Rexona. Gagawin natin to nang magkasama. Hindi lang laro ito ng Boss mo, kundi sasamahan natin siya sa kalokohan niyang to.

Napatitig ako sa Crucifix's .

Sorry po. Kailangan lang namin gawin ang bagay na ito eh. Please Guide us

at kung ano man po itong gagawin namin, please forgive us. Hope maging maayos ang lahat. Alam ko naman pong pangloloko itong gagawin namin. Sorry po.

Naririnig ko ang kantang kala mo naman totohanan talaga ang kasal na ito. Haha.

Ganito ba talaga kagaba kapag ikakasal ka na?

All of their eyes sa amin nakatutuk.

But wala akong paki-alam.

“Kuya, sino dyan Groom ko?” sa sobrang kaba ko kasi di ko halos matitigan ang mga taong naka-abang sa amin.

“Yung sobra makatitig sa'yo.” At kanina ko pa nga tinititigan ang lalaking yun.

Hmm. Familiar siya sa akin. Haha. Syempre! Eh sikat ang lalaking yan! At bukang bibig nang mga kaklase ko eh. Ahaha.

Ngunit teka lang. Parang nagkita na talaga kami in person.

Yes! The Bracelet! Oo! Naalala ko na!

Almost Ten Years Ago ko yun naiwala at teka? Siya ba yung lalaking mawawalan ng trabaho sa araw na yun? Mukha kasi niya noon.

Bigla akong natigilan.

Don't tell me siya yung aburadong lalaki na minura ako for the First Time?!

Oh my babylabs! Charm! Siya nga!

“Charm, what's wrong?” pabulong na tanong ni Kuya sa akin na bigla nga kaming tumigil sa pag-lalakad.

Nagbulong-bulungan ang mga tao.

Humigpit yung hawak ko sa braso ni Kuya.

Tinignan niya ako. Gusto kong mangiyak

st ipagsigawan kay Kuya na siya yung lalaking minura ako almost Ten Years Ago!

Hehehe. Ang OA naman. Well, it's my turn na!

Let's have a Payback!

“Charm…”

“Kuya, Almost Ten Years ko nang hinahunting ang aalaking yan.” may ngiti sa mga labi ko na deklara ko sa kapatid kong ubod na nagtataka at ang mukha nagtatanong, kung bakit kailangan ko pa talaga tumigil sa paglalakad.

“Mamaya mo na lang sa akin ipaliwanag.”

Hehehe.  Oo nga pala, hindi lang pala kami ang tao dito. Ituloy ang larong kasal-kasalan!

Now Charm,will wear this Devil Smile of mine. Ahahahahha.

@DeathWish