Chapter 3 Wish Me Luck

( Missamy Charm POV )

Pumasok kami sa napakalaking room. Kanya-kanya hila sa sila sa akin at kung ano- ano ginawa. Di sila yung tipon maingay at umiimik.

Nagulat na lang ako ng tumapad sa akin ang isang bath tub na may lumulutang na mga petals ng rosas.

Ayyy… hahaha… langya naman. Bakit ako yung nahiya sa Bath tub na ito?

“Maligo na muna kayo. After fifteen minutes, balikan namin kayo o kailangan ninyo ng assitant.” Naligo na ako sa amin. Assistant? Hahaha, di na ako Baby!

“Wag na. Kaya ko sarili ko.” parang binabangungut ako sa sobrang elegante ng paliguan. Hahaha, uwi na ako sa amin. Kuya Carlos! Asan ka na ba!

Nang di pa ako kumilos yun tinulak na nila ako. Di ko nga kailangan ng Assistant diba? Dahil na nga siguro sa sinabi ni Kuya na kung patulala-tulala daw ako hilahin na at wag daw sila patalo sa akin. Kaya siguro tinulak na ako ng mga to!

Kuya, alam mo bang, napaka maldita nila, tapos binigyan mo pa ng authority ang mga to sa akin?!

Di naman malamig yung tubig. Okey lang. Pa-bubbles pa ang peg ko. Hahaha… Feel na feel na sa ilog ni Mother Nature naliligo.

Nang magsidatingan ang mga katulong.

Time's Up! Gaga naman, masisilipan ako sa mga ginagawa nila ng dis-oras sa akin.

Paglabas ko naka-bath robe. Syempre bagong underwear's ang nasa ilalim. Ganda kaya ng tela. Yung tipong di Makati. Charot lang. Haha.

Hinila naman nila ako sa isang mini spa at doon ako halos matawa dahil sa nakakakiliting masahe! Bwisit naman, kailangan talaga may masahe! Ganito ba nafeel ni Mama nung nagpapamasahe siya noon kasama ako nung nagdadalaga pa lang ako. Namiss ko tuloy Mama ko. Nang tumagal yung kiliting nakaka ihi nasanayan na din ang katawan ko, ang gian sa pakiramdam kaya namalayan ko na lamang nakatulog ako.

Nagising lang ako ng maramdaman kong halos mapunit ang tenga ko dahil sa pingot ni Kuya. Oo, ang sadista nang kapatid kong yan. Sarap ipakain sa pating.

“Arayyyy…”

“There's no time for taking a nap! Malayo pa ang simbahan dito!”

“Kuya naman eh! Kahit malayo yun,wala naman yung paa para makalayo ng sagad sa atin.” Di niya ako pinakingan….

“Asikasuhin na ninyo siya!”

Ay aba maka-utos sa mga utusan dito, utusan niya?!

Sabagay, bata pa ako nung may utusan pa kami. Kaya Bossy itong kapatid ko. Sabi nga nagmana daw sa Papa ko, na ubod sungit at kay Mama naman minana ko ang aking kabaitan at mapagmahal ng sobra.  Charrrr… hahaha.

Hinarap nila ako sa napakalaking salamin. Hinila yung upuan, na upo ako…

May nag-ayos ng buhok ko habang yung iba sinusukatan ako.

Polbos dito. Make up diyan. Lipstick at kung ano-ano pang kaartehan sa mukha.

Napapikit na lang ako na baka, maya-maya lang tapos na ang mga pag-iinarte na ito.

After ilang taong nagdaan pagmulat ko.

Wow. Is this me? Bakit parang ang nakikita ko, si mama?

Kaso habang nakapikit ako kanina nakaramdam ako ng sobrang kaba na parang di tama itong ginagawa namin. Mali ang biglaang kasalan na ito. Kahit mawala pa ang gravity ng mundo.

Tinapunan ko ulit ng titig ang sarili ko sa salamin. Nakatayo ako ngayon na kitang –kita ang refleksyon ko. I didn't wear my smile. Ang lungkot ko.

Dahil siguro, di ko nagugustuhan ang nangyayari ngayon.

“Miss, kailangan na natin ito isuot…”sabay pakita sa akin ng Wedding gown na halos napanganga ako sa sobrang ganda.

Bakit ang daming magaganda ngayong araw?

Isang Wedding gown na halos tatalon na ang puso ko sa sobrang kaba.

Napakabilis ng tibok na puso ko.

Yes, this is a game. Laro lang to? Laro na sa mata ng ilan, totoo.

Saka, marriage is a serious matter, sacred.

“Miss?” napailing ako.

“No, hindi ako susuot niyan.” Kaya naman may isang babae na lumabas ng silid.

Nanginig na ako kaya napaupo ulit. Biglaan lang to at si Kuya lang ang kilala kong kakampi sa laro. At higit sa lahat, this is not our game.

Bumukas yung pinto…

“Charm…” Si Kuya na parang may pinag-paguran kaagad.

“We are in hurry…”

“Kuya, hindi biro ang pinapagawa mo sa akin.” reklamo ko na.

Napabuntong hininga siya ngunit nanatili ang seryoso niyang mukha malungkot din ito.

“Charm. One Question. One answer… just Yes or No. Do you believe on me?”

“Kuya…”

“Just answer me.”

“Kuya, Oo… pero.”

“Wala nang pero-pero. I already heard the conditions. At binasa ko ng maigi yung agreement. Tatagal lang ang larong to good for Five Months. Pagkatapos, wala na. I believe on you Charm. Your strong enough para sa larong to. I promise hindi kita ipapahamak at pababayaan. Okey?” paki-usap at pag-papaliwanag ni Kuya na parang kailangan ko talaga ito gawin.

Napaluha na lamang ako bilang tugon. Dahil alam ko naman pagod na sa akin ang kapatid ko. Bakit kasi napaka- dependent ko sa kanya?

“Inayusan ka lang ng ganyan biglang nawala yung masayahin kong kapatid? You're so beautiful when you smile Charm. Smile more for me. Kahit walang make-up nagpapaganda ang ngiti mo at ngayon dahil sa make-up na yan, iniiyakan mo na ako? Hay naku alisin na lang natin Make up mo?” He hold my hands tightly… “I don't want to see you like this Charm. Kung ayaw mo just say so…” Mukha nang kuya ko parang ilang araw na lang lalayasan na ako.

Napakapit rin ako sa kamay niya. Kailangan ko'to gawin just for him for Us.

“I can do this Kuya!”

“That's my Charm.” Masigla niyang sabi na lumabas na din ang ngiti niya.

Binitawan niya ako. “You can Charm!” saka niya pinunasan sa pamagitan ng mga daliri niya ang namumuong luha. “Smile Charm. You look like, Mom.” Napangiti ako kay kuya.

Alam ko sa aming dalawa siya yung nangungulila sa parents namin pero My Kuya was the strongest person na kilala ko. He did everything just for my sake. Siya lang naman ang tumayong ina at ama sa akin. Siya na lang ang nag-iisang pamilya na meron ako, dahil tinalikuran kami ng mga kamag-anak namin after malugi yung negosyo nang pamilya ko at sa ganitong panahon, kailangan niya ng tulong ko. Di ko maaring tangihan ang kapatid ko saka never naman niya ako pinahamak. Never. I trust him…

“Gusto ko din ngumit si Juan Carlos…” Ngumiti si Kuya and he patted me on my head.

“Don't mention the Juan, it sucks Charm.” Sabay kaming natawa.

Bakit kasi may Juan pa at ako may Maria pa talaga? 

“Ayan, gumanda na kapatid ko.”

“Thank you Kuya for everything.” Yun na lamang ang ikinasambit ko nang yakapin ko na siya. Parang iiwan ako. Narinig ko na lamang ang mga salitang,

“Being your Brother is the wonderful responsibility I fulfil. Seeing you grown like this. Be a nice lady Charm.”

Di'ba? Kinareer ni Kuya ang pagiging magulang niya.

Saka niya pinisil ilong ko. Ansakit!

“Follow them Charm.” Saka siya tumalikod sa akin at lumabas ng silid.

Napabuntong hininga ulit ako. Kailangan ko na nga sigurong isuot and damit na yun. Haist. Wish me luck. Maganda naman yung gown kaya di tayo lugi sa pagandahan nito Charm.

@DeathWish