CHAPTER TWELVE

Napailing siya sa naiisip. Kailangan niyang iwaksi sa isipan ang mga nakakatakot na bagay kundi ay mas lalo lang siyang matatakot.

"Malamig lamig na rin." bulong niya at napahigpit ang hawak sa bote ng kapeng binili niya.

"Maybe I should lessen my coffee's intake? Kaya madali akong nakakaramdam ng kaba eh. Panirang kape." ngiwi niya habang patuloy paring binabagtas ang corridor.

Ilang minuto pa ang lumipas-- naging mabagal ang paglalakad niya dahil sa kaba-- at sa wakas ay natanaw na niya rin ang pintuan ng opisina. Napahinga naman siya ng malalim at humakbang muli papunta roon.

Eksaktong nakarating siya sa tapat ng pintuan ay bigla siyang natigilan nang maramdaman ang isang presensiya. Dapat na ba siyang matakot? Kasi ang nararamdaman niya ay hindi yung pakiramdam kung saan merong hindi tao sa likuran niya. Iba, ibang presensiya at galing iyon sa totoong tao.

Ibig sabihin ay may tao sa likod niya ngayon. Huminga siya ng malalim at mas lalong humigpit ang hawak sa bote at aakma na sanang haharap ay natigilan siya nang maramdaman ang isang malamig na bagay na bahagyang lumapat sa leeg niya. Isang patalim.

"A-Anong kailangan mo? Sino ka?" lakas loob niyang tanong. Mas lalong lumapat ang patalim at bahagya siyang napangiwi nang makaramdam ng kaunting kirot. Siguradong nasugatan ng bahagya ang leeg niya dahil dun.

At ngayon napaisip siya. Hindi kaya ang taong nasa likuran niya ngayon ay ang salarim tungkol aa sunod sunod na pagpatay sa ospital? Maybe the person behind is the suspect? At ngayon ay siya naman ang target?

Sh*t! Napamura na lang siya sa isipan at hindi naiwasang mas lalong kabahan ay sitwasyon. If this person is the real culprit, ano nang gagawin niya? Siya na ba ang isusunod talaga ngayong gabi?

"N-Nakiki-usap ako. Hwag mo'kong sasaktan." nauutal niyang paki-usap at nilakasan ang loob at dahan-dahan siyang humarap dito.

Kahit madilim ang lugar ay kitang kita niya parin ang mukha nang taong nasa harapan na nagpasinghap sa kaniya sa gulat. Umawang ang mga labi niya at bahagyang lumaki ang mga mata dahil sa gulat.

"D-Detective Linn?!" nakilala niya ang kaharap. Ito ang kapatid ni Jerra Linn na isa sa mga naging biktima. Posible nga kayang..

"A-Anong kailangan mo?" tanong niya at pilit nilalabanan ang kabang nararamdaman sa mga oras na'to.

"I'm perfectly sure that you already know what I need to you." malamig niyong aniya. Napalunok siya.

"N-No, I-I don't understand--"

"Stop your f-cking drama." pagputol nito. Napakagat naman siya ng ibabang labi at ikinuyom ang isang malayang kamay na nasa loob ng blusa ng suot niyang white coat. Saglit pa siyang natigilan nang may maramdaman ngunit ipisinawalang bahala niya na lang iyon.

"I-I really don't understand you--"

"But now I understand why everyone trust you. You perfectly had the mask of pretending on your face that you always wearing to deceive everyone. How cunning." napabuntong hininga siya.

Muling umangat ang tingin niya sa kaharap at imbes na makiusap uli siyang pakawalan at sabihing walang paki-alam, isang ngiti ang unti-unting sumilay sa mga labi niya.

"Now that you know.." hinigpitan niya ang hawak sa bagay na nasa loob ng blusa at pinalitan ng isang nakakakilabot na ngisi ang ngiting binigay niya kanina.

Bago pa ito makapagsalita ay mabilis pa sa kidlat siyang kumilos, binitawan niya ang plastik na boteng may kape na hawak at marahas na hinawakan ang kamay nitong may hawak na patalim ay malakas na iwinaksi ito palayo sa leeg niya bago siya mabilis na lumapit dito at walang pag-alinlangan niyang kinuha ang ballpen na nasa loob ng coat bago ito direktang isinaksak sa dibdib ng taong nasa harapan.

Ngumisi siya. "Wala ka nang kawala." mas lalo niyang diniin ang ballpen na hawak at napaatras ito hanggang sa mapasandal sa dingding at malakas na napadaing dahil sa sakit.

Ngunit imbes na masindak ay mas lalo lang siyang nakaramdam ng galak. Ito ang nais siya. Mas gusto niyang kamuhian siya ng lahat dahil alam niyang totoo ang mga pinapakita nito.

Kapag mabait ay maaaring may kapalit. Kapag matulungin ay maaaring may gustong kunin. Para sa kaniya ay hindi totoo ang lahat ng pinapakita ng bawat tao. Lahat ay sinungaling at tinatago ang totoong kulay sa ilalim ng maskara.

If a person is angry to it's limit then it can't hide its real emotion. Kasi masyadong mabigat ang emosyong iyon na kahit sino ay mahihirapang itago.

Isa pa ay kung ang tao ay takot at nasasaktan. No one can hide those emotions. Says who says that he/she can pretend that he/she is not afraid? That he/she is not hurting? No one can hide even if you are an actress. Lalabas at lalabas ang tinatagong emosyon ng isang tao kahit man anong pigil nito. Mahuhulog parin ang maskarang sinusuot kahit anong kapit nito.

Napatitig siya sa mga mata ng nasa harapan. Matiim niya iyong tinitigan and finally.. the anger, fear and pain is in it's eyes. Nakikita niya, nararamdaman na niya.

At mas maganda iyon para kaniya. Hindi siya mababaliw. Hindi siya nalilito. Unti-unting gumuhit ang isang ngisi sa mga labi niya.

"Detective are surely pissing me off. They mind every business of every damn people in the world. Well, that's probably because of there profession. Tch, how annoying!" inis niyang saad at tumaas ang sulok ng labi nang makitang kahit bakas na bakas na ang takot sa mukha nito ay nanatili parin itong mukhang kalmado.

He maybe good in acting outside but his eyes are already screaming the opposite.

At yun lang ang kailangan niya.

"Simulan na na'tin ang palabas." inilabas niya ang mga matatalim na bagay. Mga kustilyo, karayom, at iba iba pa. Mas lalo pa siyang ginanahan ng mawala na ang maskarang sinusuot nito. Kitang kita na niya ang mga emosyon nito. Napahinga siya ng malalim.

"La muerte terminarà este juego, fifteen."

"SEPTEMBER, GOOD Morning." bati siya sa dalaga na kakapasok lang sa opisina. Ngumiti naman agad ito sa kaniya bilang pagtugon.

"Morning, Ein. Nakatulog ka ba ng maayos?" bati rin nito at nagtanong pa. He nod.

"Yeah." He was busy to be honest last night. Malalim na ang gabi pero gising parin siya nun at wala sa bahay. He was just in the corner, wandering around the place.

"Kumain ka na?" tanong niya uli at tumayo mula sa kinauupuan at nilapitan ito.

"Hmm.." that's her only response. Naka-upo na ito sa swivel chair at may kinakalkal sa loob ng bag.

Tumigil naman siya sa tapat nito at wala sa sariling napatitig sa dalaga. And for an unknown reason, he can feel his heart gone wild again.

The sun ray outside the window penetrate inside the office and touches her pale and soft complexion that made her look glowing than usual.

And it feels like the world slow down it's movement as his eyes trained down to her face. Her mid back length chestnut hair that falls down freely, she has a long bangs that slightly covering her chocolate-colored eyes, small pointed nose, and a cute pinkish lips.

He stilled. Ilang segundo siyang natigilan nang mapadako ang tingin niya roon at napakurap ng ilang beses bago tumikhim.

"September.." tawag niya sa dalaga at mas lumapit pa. He slightly sit on the armrest of the swivel chair and encircle both of his manly arms on her side and sigh deeply. Malalim siyang napabuntong hininga nang tuluyan na niya itong mayakap. It feels good. Magaan sa pakiramdam na makayakap ang doktora. Kung noon ay halos ilang ang nararamdaman niya at hindi niya nakakayanan ang masyadong paglapit nito, ngayon naman ay halos gusto na niyang buong araw itong nasa bisig. Hindi niya gustong bitawan ito o malayo sa kaniya. For some reason, he always felt uneasy when she's not with him by his side. Nawawalan siya ng konsentrasyon sa mga bagay-bagay at hindi siya mapakali.

Takot lang niya na may lumapit ulit dito at baka tangkain na naman ang buhay nito. Pero napa-isip siya. Ang taong yun.. ang labing tatlo.

The 13th victim was that man who tried to abuse and harass her.

Mas lalo siyang nalulunod sa pag-iisip. Sino ang may gawa nun? Is that some kind or revenge? Hindi naman kasi ito doktor o nurse para maging biktima. Sino ang may gawa?

Muli siyang napabuntong hininga. Habang tumatagal ay mas lalong nagiging komplikado ang sitwasyon at hindi na niya alam kung ano ang dapat uunahin.

"Einver.." narinig niyang bulong ng dalaga kaya bahagya siyang yumuko at tinignan ito. Tumigil ito sa pagkalkal ng bag at bahagya siyang tiningala. He smiled a bit when he felt her hand on his fingers.

"Yes?" Tanong niya. Umiwas naman ito ng tingin at tumungo ang doktora habang nilalaro ng mga kamay nito ang palad niya.

"May problema ba?" Nag-aalalang tanong niya dito. Hindi siya sanay na tahimik lang ito. Parang ang lalim ng iniisip nito.

"Ahm, it just came up into my mind but ahm.." sandali itong huminto. "Gusto ko sanang malaman kung gaano?" Medyo napakunot ang noo niya. Hindi niya maintindihan.

"Gaano?" Tanong niya. Tumango ito at mahinang napatikhim.

"Y-Yes. A-Ahm, I mean.. K-Kung gaano mo ako kagusto?" Tanong nito. Unti-unting humihina ang boses nito ngunit naging sapat parin para marinig niya. He stilled. Hindi siya makasagot.

"E-Einver?" He gulp. "Bakit mo naman natanong, Sept?" Nagkibit-balikat ito.

"H-Hindi ko rin alam kung bakit. Pumasok lang bigla sa isip ko ang katanungang yun.. ahm, Isa pa ay ano, ahm g-gusto ko ring malaman ang kung ano ang isasagot mo." mahina nitong paliwanag. Napatango siya ngunit hindi makanahap ng isasagot.

Gusto? He like her as a person? Yes. He like her more.. because what? Ano? Napahinga siya ng malalim. Hindi niya alam ang isasagot dito.

Muli itong nagpatuloy sa paglalaro ng mga kamay niya at tumahimik uli. He thinks deeper.

He feels weird beside her. He feels something but he can't figure what is it? What's that feeling? Bakit hindi niya alam kung anong klaseng pakiramdam iyon? Bakit hindi na niya alam kung ano ang nararamdaman niya para dito? Bakit naguguluhan na siya ngayon? Bakit at kailan pa siya naguluhan sa mga simpleng bagay na katulad nito?

Marami. Maraming katanungan ang pumasok sa isipan niya ngayon at hindi niya alam kung ano ang sagot sa bawat isang tanong na iyon. He don't know.. because it feels strange. He don't know.. and he wants an answer.

"Einver?" Napakurap siya. Muli niya itong tinignan. Wala parin siyang mahanap na sagot.

"Einver? Anong--" he kiss her forehead, lightly. He leaned in over her ear and whispered.

"I just like you, September. I like you a lot." mahinang sagot niya dito at medyo lumayo na. Napatitig naman ito sa kaniya. May nakita siyang kislap ng emosyon sa mga mata nito ngunit hindi niya mawari kung ano. Masyadong mabilis na nabago ang emosyon sa mga mata nito bago pa niya matanto kung ano iyon. And he just shrugged it off and went back to his table. Wala siyang panahon para doon at baka hindi rin naman importante kung ano.

Hindi niya alam kung ano ba ang nagawa o nasabi niya at nagkaganiyan na naman ang doktora. Ilang beses na ba itong nangyari sa kanila? They were okay. They were sweet to each other but then, in just a snap naging ganito na naman. Pa-iba iba ang sitwasyon nilang dalawa at wala siyang maintindihan. They're even worst than the weather! Masyadong mabilis ang pagbabago nito na ngayon-ngayon lang niya napansin.

First was he thought she just wanted to focus. Alam niyang papalapit na ang araw na hinihintay nito kung saan may pagkakataon itong ma-promote. Importante iyon para sa doktora at gusto niya ring mangyari iyon para rito ngunit kasali ba sa konsentrasyon nito ang hindi pagpansin sa kaniya? He don't understand and he can't! Wala siyang maintindihan sa pagiging tahimik at hindi pagpansin nito. What's wrong with her?

Is he a distraction? Kailangan ba nito ng espasyo muna? Is she like that especially in this situation? What WHAT?! Talagang mahihibang na yata siya sa kaka-isip kung ano ba talaga ang nangyayari rito't--

"Stop over thinking, Ein." Agad siyang napatigil sa kaiisip ng kung ano ano nang marinig ang boses nito. Napatingin siya dito at nakita itong nakatingin din sa kaniya habang naka-upo sa sofa at ang ulo at nakasandig lamang dito.

"September.."

"Don't think too much, okay? It can cause stress at ayokong magkasakit ka o ano." pangangaral nito sa kaniya. Nakakunot na rin ang noo nito sa kaniya at halata ang pag-aalala. He sigh and curse himself in mind.

"May problema ba?" Tanong nito ngunit hindi siya sumagot. Mabilis na nilapitan niya lang ito at lumuhod sa tapat. Pagkatapos ay inilibot niya ang dalawang braso sa bewang nito at hinapit palapit. Mahigpit niya itong niyakap at sumubsob na lamang siya sa tiyan nito.

"Einver!" Singhap nito na mukhang nagulat sa ginawa niya.

"Let's stay like this for a while." he whispered. Natahimik naman ito sandali hanggang sa naramdaman niya na lang ang mahinang paghaplos nito sa buhok niya.

"Are you okay?" Tanong nito pagkakunwan. Mahina siyang umiling.

"No. I'm not." sagot niya.

"Why?"

"Why? Why are you like this? Why are you so cold and silent, September? Did I said something wrong again? May mali na naman ba akong nagawa at ginaganito mo na naman ako?" Mas lalo niya itong niyakap.

"Please don't do this. I hate it. Your silence make me feel anxious. I'm worried, September so please.. don't do this to me." Tarantang pagsusumamo niya dito. Narinig niya ang pagbuntong hininga nito.

Muling nanaig ang katahimikan sa kanilang dalawa. Nanatili parin siyang nakayakap dito hanggang sa naramdaman niya na lang ang pagtigil nito sa paghaplos ng buhok niya. Maingat nitong hinawakan ang nagkabila niyang pisngi at unti-unting inangat hanggang sa magtama ang mga mata nila. Muli niyang nakita ang mabilis na pagdaan ng isang emosyong hindi niya mapangalanan.

"Gaano mo ako kagusto, Einver?" Balik na naman nitong tanong sa kaniya habang nakatingin sa mga mata niya.

"I like you." sagot niya na lang. She slightly smile.

"Gaano?"

"I-I don't know." napa-iwas siya ng tingin. Talagang hindi niya alam ang isasagot sa tanong nito.

"Hmmm.. I see." mahinang saad nito. Muli na naman silang natahimik.

"September.." pambasag niya sa katahimikan.

"Are you okay?" Tanong niya ngunit hindi ito sumagot. Sa halip ay yumuko ito at hinalikan ang noo niya. Pagkatapos ay bahagya pa siyang nagitla nang bumaba ito galing sa pagkaka-upo at umupo sa harap niya. Then, she hug him tightly. Ito naman din ang sumubsob sa leeg niya ng walang sali-salita.

"September?"

"I'm sorry." Bulong nito. Kumunot ang noo niya.

"What do you--"

"I'm sorry, Einver." ulit nito. Napabuntong hininga siya at niyakap din ito ng mahigpit.

"Then I'm sorry too.." bulong niya. "I like you, Sobejana." humigpit ang yakap nito.

"And I to you.. McNamara."