CHAPTER THIRTEEN

MCNAMARA. DID HE HEARD it right? McNamara? But how? How did she know that he's a McNamara? Sinabi na ba niya? Nasabi niya ba yun o kaya ay may nagsabi ba dito?

Sh*t! He cursed himself in annoyance through his mind. Maingat niyang inihiwalay ang dalaga sa kaniya at medyo lumayo dito. Kunot noo niya itong tinignan.

"September.. H-How did--"

"Liar." He gasp.

"Sept--" He stilled. A tear roll down from her right eye. She's crying.

"September.." unti-unti siyang nakaramdam ng pagsikip ng dibdib. Parang may humahawak na sa puso niya ngayon at unti-unti itong hinigpitan dahilan para makaramdam siya ng pagsikip sa dibdib.

Ngunit mas lalong bumigat ang pakiramdam niya nang sinubukan niya itong hawakan sa kamay ngunit pumalag lang ito. Tumayo ito at umalis ngunit mabilis niya itong nahabol ng aakmang lalabas na ito ng opisina.

Hinawakan niya ito sa braso at hinarap sa kaniya.

"September. I can ex--"

"You can't answer my question because you really don't like me." direktang saad nito na hindi makapagsalita sa kaniya. Naumid bigla ang dila niya at hindi makahanap ng isasagot. At mukhang napansin iyon ng doktora kaya ngumiti ito ng mapait sa kaniya.

"I heard you and Dr. Salvador the last time." Muling salita nito na mas lalong nagpatahimik sa kaniya. All he can do is to stare at her, bewildered by the words that she said.

"Sinabi ko na sa'yo noong una pa diba? I don't want to enter a relationship pero sinuway ko yun kasi bakit nga ba?" Tumawa ito ng mapakla.

"Ahh, I knew it. It's because I trusted and liked someone too much. Of course I'll say yes. Sino ba naman ako para tumanggi diba?" Natahimik ito sandali.

"Pero ikaw ba, Einver McNamara? Sino ka ba sa akala mo? Ah, yes. You owned this hospital? Bakit? Porke ba may karapatan ka sa hospital na ito ay paglalaruan mo na ako?! How dare you!" Winaksi nito ang kamay niya.

"I want to protect you. I promised it, September." mahinahong sagot niya.

"Pero tama ba na lokohin mo ako para magawa mo ang pangakong yun?!"

"'Cause I need to take a risk. Buhay mo ang nakasalalay dito! Your life has a threat! Kailangan ko yung gawin, September. I want you safe. I want to protect you." Sinubukan niya ulit hawakan ang kamay nito ngunit inilagay nito ang magkabilang kamay sa likod at humakbang paatras sa kaniya.

"Ano ba talaga ang nararamdaman mo para sa'kin, Ein?" Mahinang tanong nito. Muli siyang natahimik. Walang maisasagot sa dalaga.

Ilang sandali pa ay natawa na naman ito ng mahina ngunit naging basag na ito.

"You don't like me. I can feel it." her last word to him bago ito tuluyang umalis at naiwan siyang nakatulala na lamang.

Naguguluhan siya. Yes, he like her.. but as what? Hindi niya alam kung ano ba talaga ang nararamdaman niya. Magulo ang sitwasyon at ang nararamdaman niya. Pero hahayaan niya bang mawala ang doktora? Makakaya ba niyang makitang umiwas ito sa kaniya? He groaned. There's no way!

Pero ang tanong ngayon, paano niya gagawin yun? 'Cause it looks like she'll not gonna forgive him in an instant.

Should I give her more chocolate with marshmallow drinks? Ah, no. She'll not gonna be soft on that. Napabuga siya ng malalim dahil wala siyang maisip na paraan para kunsultahin ito.

And that made him realize something. He don't really know her. Yes, they've been with each other in months pero wala silang napapag-usapan na personal masyado. He didn't tell her not because she didn't just but he just don't want to. Ilang buwan na kaya niyang itinago ang pagkatao niya kaya sinigurado niyang walang makakaalam although it might be obvious because of his name and appearance but he didn't tell anyone about his life, and so is she.

He sigh once again, feeling the frustration a little bit and decided to stood up from his seat and walk towards the door. He was planning probably to go to Dr. Israel because maybe he knows something about the doctor.

That thought slightly made his forehead crease but he just shrug it off and twist the door open. Just as he step outside the door, he went still when he saw a young lady leaning on the wall just a few steps away from the door, cross-armed and her expression is purely saying that she's bored and her pitch black eyes are saying nothing, totally empty.

"Min? What are you doing here?" Tanong niya. Umalis naman ito sa pagkakahilig at ibinulsa ang dalawang kamay sa suot na black leather jacket.

"The pyscho's moving again." she said bluntly that made him cuss in annoyance. The situation is totally f-cked up at hindi niya gusto iyon.

"Baka pwedeng susunod na lang ako? I have to talk to her immediate--"

"No. You're not going anywhere." she cut him off and grab his wrist then forcefully pulled him to nowhere.

"Where are we going?" Tanong niya nang makalabas sila at makarating sa parking lot. Binuksan nito ang driver's seat at senenyasan siyang sumakay. Kahit nagtataka ay agad siyang pumasok sa loob at agad naman iting dumiretso sa passenger seat.

"September's house, Majesty." malamig nitong sagot na ikinatigil niya.

"W-Why?" Ngumisi ito ng mahiwaga.

"Let's see."

"BAKIT NANDITO sila?" kunot noong tanong niya kay Min ng sabihin nitong iparada ang sasakyan, two houses away from September's house. Nakita niya ang higit sa sampung mga kalalakihan na nakaabang malapit sa bahay ng doktora.

Hindi naman ito sumagot at nauna ng lumabas ng sasakyan.

"Min!" He called her. Humarap naman ito at malamig siyang tinignan.

"I told you. She's my assignment. This is natural, McNamara." she said, coldly. Napabuntong hininga siya.

"Let's go." nauna na itong tumalikod kaya wala na siyang nagawa kundi ang sundan ito.

"Palibutan niyo ang bahay at hanapin niyo siya nang hindi gumagawa ng ingay. If you find her then call me immediately, understood?" Utos nito. Tumalima naman kaagad ito.

"Explain this, Min. Akala ko ba ay gumagalaw ngayon ang kalaban? Bakit--" he gasp. Na parang ngayon niya lamang napagtagpi-tagpi ang mga nangyayari at ngayong may idea na siya, parang nagpagimbal iyon sa kaniya ng todo.

"F*ck! Is September the victim this time?!" Gulat niyang saad. Nagkibit balikat ito.

"Nana is inside. We need to move fast. Go!" Hinila siya nito at tahimik silang pumasok.

He can't help but to look around. It's simple. Wala namang kung ano ano sa bahay nito ngunit may kakaiba. Ang awra ng bahay.. mabigat sa pakiramdam na hindi niya alam. Na para bang ang lungkot dito.

September. Now he thought about the days that she always insisted staying at the hospital for over time. Parang ngayon lang niya naintindihan kung bakit gusto nitong sumubsob sa trabaho at hindi man lang inaalintana ang oras kung late na ba masyado. It looks like she's deriving herself from going home at ngayon, naintindihan na niya kung bakit.

And he remembers, she's just alone in her life. Alam niyang wala na itong kasama sa buhay at nagpadagdag iyon sa bigat na nararamdaman niya ngayon. From the looks of it, halatang may nangyari at pinagdadaanan iyon ngayon ng doktora.

But how could he noticed, when everytime he sees her, there's always a bright smile plastering on her face as if she has no problems in life and as if she's not alone in her house.

How can she just perfectly manage to pretend as if everything's okay? Idagdag pa rito ang pagkamatay nila Vanessa at Aria. Siguradong mas lalo lang itong nalungkot dahil nabawasan ang mga tinuturing nitong kaibigan.

And maybe that's why she loves hugging everyone so much? She maybe want to feel the warmth of a person because no one will embrace her.

He can feel his heart getting pierce by needles just enough for the make him feel itchy because of pain. He heave a sigh.

September. Mas lalo niyang binilisan ang paglakad.

"Is Nana important to you?" Biglang tanong ni Min sa kalagitnaan ng paglalakad nila at nagpagising sa kaniya sa kasalukuyan. Napatingin siya rito at napatigil sa gitna nang hagdanan. Kumunot ang noo niya.

"Why are you--"

"Just f*cking answer me, your majesty." putol nito sa kaniya at may gana pang murahin siya. He sigh.

"Of course. She's a childhood friend of mine. She's important." sagot niya. Tumango ito.

"How about that Sobejana? Is she important?" agad naman ang tumango.

"She is." Napatigil ito sa paglakad.

"Tell me who's more important." Kumunot ang noo niya.

"Min--"

"AHHH!" sabay silang natigilan ng makarinig ng isang sigaw. Nanlaki ang mga mata niya at aakmang tatakbo paparoon ng hawakan siya nito sa braso.

Aakma na sana niyang iwawaksi ang braso nang magtama ang mga mata nila. There, he stared at those deep pitch black pair of orbs that looks so deadly and f-cking damn mysterious.

Talagang nanigas ang katawan niya nang matitigan ang mga mata nito and it went shivers down his spine. Hanggang ngayon ay hindi parin niya maiwasang kilabutan sa mga nakamamatay nitong mga mata.

"Your majesty." her cold voice pulled him out of reverie. The corner of her lips twitch before saying something mysteriously.

He clenched his teeth in anger when he remembered Min's words. It gives him heartache. He now know the truth. Everything.. from the first victim to the last which is her.

"F*ck!" Mabilis niyang sinipa ang pinto at natumba naman ito. Kaagad siyang pumasok at napatulala na lang ng makita kung ano ang nakita sa loob.

Mga dugo, sariwa at tuyo. Mga matatalas na gamit at may bahid pa ng dugo. Ito ang lugar kung saan naganap ang paghihirap ng ibang biktima.. katulad ng taong nakikita niya ngayong nakahiga sa sahig. Maraming sugat sa katawan nito at naliligo na sa sariling dugo.

16. It was written in her wrist at para siyang pinagbagsakan ng langit at lupa dahil sa nakikita. His knees trembles a bit as his eyes were settled at her body lying on the ground, motionless.

"N-No.." his heart that is beating fast because he ran fast earlier were now geting slowly. Paunti-unti na ang pagtibok nito hanggang sa naramdaman na niya ang parang may pumulupot sa puso niya at mahigpit iyong pinilipit. Tipong sinasakal siya dahilan para mahigit niya ang hininga.

Kahit bahagya pang nanghihina ay pinilit niyang ihakbang ang mga paa papunta rito at mas lalo lamang siyang pinanghinaan ng loob nang makitang may nakasaksak na isang patalim direkta sa puso nito.

"N-No.." naiiling niyang sambit dahil sa kagimbal-gimbal na nakikita ngunit biglang dumako ang tingin niya sa isa pang taong naka-upo lamang sa gilid. Nakatingin ito sa kaniya. Walang emosyon ang mga mata samantalang may ngisi naman na nakaguhit sa mukha. Tipong nang-aasar lamang sa kaniya. Tipong ginagalit siya.

"Einver.." she whispered and his beast came out in a snap.

Aakmang susugurin niya na ito ng humarang sa kaniya ang mga lalaking kasama.

"Move." he said with authority pero walang nakinig sa kaniya.

"F*cking Move!" He shouted at aakmang susugurin na ang may sala nang may humawak sa braso niya, si Min.

Nakangisi ang mukha ito habang nakatingin sa taong nasa harapan. Wala siyang nakikitang takot sa mga mata nito. Imbes, sumisigaw ito ng pagkagalak na para bang may nakahaing regalo sa harapan.

He sigh and tried to calm himself but when he sees the pyscho, the one who's behind everything that is happening right now-- instead of feeling anger now.. he feel pain.

His heart is clenching and it's damn hurting him. He look at her, straight in her eyes and whispered the killer's name at last,

"September.. W-Why?"