Kabanata 04

Tawagin nyo na akong bastos pero hindi ko kayang kalimutan ang ginawa nila kay Lola.

Magkahalong pait at lungkot ang iginawad na ngiti sa akin ni mama at hindi ko alam, kung bakit hindi ko matanggal ang pagkamuhi ko sa kanya ng sobra.

Nagulat na lang ako isang araw may sakit na pala s'ya, abot ang hingi nya ng tawad sa akin kung bakit niya ako inilayo at inabandona ang lola ko pero hindi nya pa rin sinasabi ang dahilan. Nawala s’ya at iniwan na kami noong grade 10 student pa lang ako at hanggang ngayon— sa akin nila binubuntong ang galit, kasalanan ko raw kung bakit namatay si mama dahil lagi ko raw siyang binibigyan ng stress at ginagalit kung kaya’t lumalala ang sakit nito.

“Kasalanan mo ‘yan Aimi. Kung pinatawad mo lang ang mama mo… hindi na sana umabot sa gan'to!” Ayan ang palaging sinasabi ni papa sa akin at ang aking kapatid na si Shanaya.

Napabalik ako sa aking ulirat ng may tumatawag sa cellphone ko at nakita ko ang pangalan ni Cara kaya’t agad ko itong sinagot.

“Nasa'n ka na? Tara na, baka mahuli na tayo sa party. Sayang yung handa sis,” wika nya.

Pagkain naman ang nasa utak niya. Wine at mga beer kaya ang meron sa bar dahil sa nagtitipid si Kim. Hindi ko napigilan matawa sa kanyang sinambit kaya’t napatingin sa akin si papa.

“Can you drop me here? May pupuntahan lang ako,” utos ko sa kanya.

 Hininto ni papa ang kotse at agad akong lumabas. Hindi ko ugali ang magpasalamat pero nagpasalamat na rin ako dahil baka sabihin n'ya masamang-masama na ugali ko at saka naistorbo ko s'ya trabaho. “Salamat.”

 Tumango na lamang s'ya at nagsimula ng umalis. Tiinanaw ko na ito at tinawagan si Cara na papunta na ako.

“The Optimus Bar.” Dahan-dahan akong pumasok at mabuti na lang nasa legal age na ako kaya’t easy na lang ang pagpasok sa loob.

Lumapit ako sa isang grupo at biglaan naman akong niyakap ni Kim habang si Cara naman ay nagsisimula ng uminom. Naunahan n'ya pa ako, bulong ko sa aking sarili.

“Mga girls, akala ko hindi kayo pupunta,” ani ni Kim.

Bigla naman kaming napahagikgik ni Cara at may ngiti sa aking labi na nagsaad, “Ikaw pa ba, hindi namin hahayaan na ma-miss ang party mo.” Tuwang-tuwa na inabot ko ang isang baso, tinaas at nagsimulang uminom.

Nagpatuloy lang ang party at may lumalapit sa aking isang lalaki pero hindi s’ya isa sa mga tipo ko. Hindi ko gusto ang mga lalaking pumupunta sa bar. Naupo ako sa counter at namalayan ko na lamang na dinadalaw na ako ng antok.

***

“Allecxiannie we should escape here,” isang boses ng lalake na puno ng kaba ang nagpagising sa ‘kin.

 Hindi nagsi-sink-in sa utak ko kung sino s’ya pero naramdaman ko na lamang ang kamay ko na hawak-hawak niya habang unti-unti kaming tumatakbo at hindi ko alam pero kusang sumusunod sa kaniya ang mga paa ko.

Samu't saring palitan ng putok ng baril ang naririnig ko habang ang iba'y namatay dahil sa isang pagsabog. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko at hinayaan ko lamang ang aking sarili na hatakin ako niya. Nang madala niya ako sa isang ligtas na lugar ay agad niyang tinanggal ang salakot na bumabalot sa kaniyang mukha— masasabi ko na isa itong makisig na lalaki. Ang kanyang mukha'y hugis habilog na bumagay sa buhok niya na nakasuklay nang paurong, kayumanggi ang kaniyang kutis na naangkop sa kaniyang magandang pagmumukha.

Agad naman s’yang napatingin sa akin at tiningnan ang buong katawan ko kung may galos ako. Nakahinga siya ng maluwag ng makitang wala akong galos. Hindi ko maintindihan kung anong nangyayari pero malinaw sa akin na nasa panaginip lamang ako ngunit, ‘di ko mawari kung ano ang koneksyon ng lalaking ito sa akin.

Mga ilang minuto kaming hindi nagsalita at aking ikinagulat nang humiga siya sa aking hita. Sa hindi ko aakalain, animo’y may paru-paro sa tiyan ko at hindi ko mawari kung bakit ngayon ko lang ito naramdaman habang ang puso ko’y hindi maawat sa pagkabog na parang nakikipagkarera sa isang liyebre sa bilis.

“Why are you timid on me? I just don’t want you to go away. I just want to feel that you are my woman...” halata sa kanyang salita na seryoso s'ya.

 Ang isang kamay niya ay dahan-dahang dumampi sa aking pisngi— hindi ko alam kung bakit kusang pumapatak ang luha ko at agad ko na lamang inabot ang kaniyang kamay. Sa pagkakataong iyon, hindi ko mapigilan ng puso ko ang saya at lungkot na nararamdaman ko.

Maya-maya pa'y mahimbing siyang nakatulog sa aking hita habang narito kami sa isang kuweba. Nilingon-lingon ko ang paligid na sadyang puro puno lamang ang nakapaligid sa kweba.

Wala kayang mga wild animals na pagala-gala rito? bumabagabag na wika ng isip ko. Bakit ayon pa iniisip ko, hindi ang aking kalagayan?

Pinagmasdan ko ang mukha niya at hindi ko maiwasang mapahanga. Marahil ay may lahi ito dahil sa kasuotan pa lamang na hindi para sa isang simpleng Pilipino.

Nakita ko ang kaniyang kanang braso na tila bang may dumudugo. Agad ko naman itong kinuha at tiningnan. Sa aking palagay, nadaplisan siya ng bala. Dagli kong pinunit ang kahabaan ng damit ko at itinali ito sa sugat niya. Marahan siyang nagising sa ginawa ko.

“Ayos ka lang ba? May sugat ka kasi, kaya itinali ko para huminto ang paglabas ng dugo,” bakas ang pag-aalala sa aking boses.

Nagtataka man siya ngunit umupo siya sa tabi ko at nagsalita, “Pasensya ka na, nais mo bang sumama sa akin?” Napatingin ito sa labas ng kuweba.

Napahawak naman ako sa aking pisngi na nag-iinit— ang pagsasalita niya'y seryoso at may halong accent dahil marahil may ibang lahi siya.  Namumula na bulong ako sa aking sarili, Ito ba yung tinatawag nilang proposal sa way na makaluma.

“Sumama? Saan naman tayo pupunta?” Tumingin ako ng diretso sa kanya.

 Parang unti-unti akong nahipnotismo nito at muntik na akong mawala sa aking sarili ng makita kong papalapit na ng papalapit ang labi ko sa kaniya.  Agad naman akong tumayo at tumawa para hindi mahalata ang nakakailang na nararamdaman ko.

Take note:

Salakot - Salakót is a traditional lightweight headgear from the Philippines used for protection against the sun and rain. Credits to Wikipedia.