All Chapters of Color of Detachment (Tagalog/Filipino) : Chapter 11 - Chapter 20

BINAGSAKAN niya ng masamang tingin si Anthony bago hinampas ang kamay palayo sa mukha niya.Lumabas na siya at hindi na gimambala ang dalaga, baka magising ito sa ingay nila.  Pagkatapos kunin ang sandamakmak na mga plato umakyat na sila, nagsimula na nilang kainin ang mga nakakawalang ulirat na pagkain.  

IN THE PAST 3 days, he can really see that she is exhausted. Fauzia slept for 2 days after he gave her the special medicine.  Hindi na siya magugulat pa kung matagal pang magigising si Fauzia. Bumabawi na ang katawan niya sa tulog.  Pinakatitigan lamang niya ang dalaga hanggang sa napagpasiyahan niyang suklayin ang buhok nito.  Hindi pa man umiinit ang kamay siya sa buhok nito ay napahinto siya nang gumalaw ito bahagya pero hindi naman nagising.  Halos isang oras lamang siya doon at ang ginawa niya ay suklayin ang buhok nito habang iniisip ang lahat ng nangyari sa dalaga. Iyon na ang hinding-hindi na maalis sa isipan niya na hindi niya matanggap.  Yesterday, he finally has the guts to know her history. And that was very traumatic for him, there’s no word to describe how much pain she

NAPAUBO si Lennon sa ginawa niya dahil sa tawa, nagkukumahog niyang kinuha ang punong tubig ni Lazzini saka ininom iyon.  “That man is evil! Run for your life, L!” babala ni Lazzini kay Lennon na nakuha naman ang punto niya, tumayo ito para lumayo sakaniya.  Agad naman pinindot ni Austin ang button ng pause dito. “Pause.” Tumigil na nga itong tumakbo.  “Are. You. Fucking. Kidding. Me?!” bawat sambit nito ay madiin at puno ng galit.  Tumatawang lumapit dito si Efron at Anthony, pinaghahawak ang mukha at katawan nito. “Get off me. Fuck you! Fucking fuck you!” gigil na nito.  “Gay shit panic.” Naiiling habang tumatawang lumapit na dito si Austin. “Bro, this is the best day of my life. And look at his fist, he is ready to punch m

AFTER their dinner he asked his friends to play another game to pass the time, Fauzia is still asleep when he entered the room.  Good thing she’s resting, he’s aiming for her to get better momentarily. No more doubts, worries, and pain that’ll aggravate her.   He yearned for Fauzia’s gazes, that will gaze at him without fear.   “So, what are we gonna play?” Helios was clapping avidly.  “Let’s group into three first, I pick Efron and Lark in my team ‘Austin the great’.” Hinila niya ang dalawa.  “Then we are the Tres Mario’s.” singit naman ni Lysandros, tinuturo si Anthony at Lawrence.  Nagkatinginan naman ang tatlong natira. Sila Lazzini, Lennon

FAUZIA pressed her lips together to stop herself for giggling when she saw Austin and the other two guys hugging and jumping in a circle with glee.  It’s weird to see a bunch of grown men acting like a kid.   She doesn’t know what on earth happened but it looks fun and they look happy.  `Happy… They’re happy.`  She unconsciously gripped her shirt when she remembered something from her past.  She huffed some air to calm her nerves.  Pagbaling niya sa loob ng kwartong iyon na nagpagulantang sakaniya, nakita niyang nakatingin na si Austin sa direksyon niya.  Minabuti niyang hindi magsanhi ng ingay at mabilis na umalis doon, her heart is pounding.  When she is in f

HINDI niya alam kung anong isasagot.   Nagpatuloy pa rin ang binata. “Fuck, I may not know you completely but I’m willing to take care of you.”  “You’ll take care of me even if….” She trailed off, thinking carefully to what she will going to say.  “I don’t even know myself anymore…. I don’t even love myself. And yet you’re saying these things to me?” she scoffed.  “Wala kang mapapala saakin, sinasayang mo lang oras mo saakin.” Sa katunayan ay nagulat siya sa sarili, naituwid niya ng ayos ang gusto niyang sabihin.   Dahil na rin siguro sa emosyon na nag-uumapaw sa kaniyang dibdib.  “This may be cringe but I will shower you with my love. Your soul may b

“H-HOW, why is t-there—where did the sky c-came from?” she’s bewildered.   “Divine made that. I don’t know how she did it, that woman is genius when it comes to technology.” Tumayo siya para magpaalam.   “Wait, I’ll go get some food.” Her facial expression didn’t change a bit when Austin came back.  “I know you have lots of questions, don’t worry It will be answered soon. Kapag maayos na ang lagay mo, I will tell you everything,” Sabi nito sakaniya pagkatapos ilapag ang isang platong cookies na may kasamang fish crackers at may karton ng gatas na dala.  Kumain na sila habang nagkukwentuhan, marami silang mga pinaguusapan hanggang sa mayamaya na ang paghikab ni Austin.  Kita niya na pagod na ito, ki

HE CLEARED his throat to asked again. “Are you scared when I touch you?” nakita niyang sinilip siya ni Austin, hinawi ang buhok na tumatabing sa mukha niya.  “Sometimes, but let me know if you’re going to touch me. Okay lang ba?” tanong nito. Iwas ang mata kay Austin.  “Yea, I can do that.” Silence filled the room, wala na muling nagsalita sakanilang dalawa hanggang sa naramdaman ni Austin ang pantay na paghinga ng dalaga.  Tulog na ito, maingat na inayos ni Austin ang nakabaluktot na higa nito, tumagili siya habang nakatungkod ang kamay sa ulo niyang para panuorin ang dalaga na mahimbing nang natutulog.  Pumasok lang sa isip niya na hindi nakainom ng gamot ang dalaga, umusal ng panalangin si Austin na hindi siya dalawin ng bangungot.   

“MAMA! MAMA!” Tumakbo siya pabalik sa ina na ngayon ay napapaligiran ng mga kalalakihan.  “Run away, Austin! Umalis ka na delikado!” He didn’t listen to his mother, patuloy pa ring nakikipaglaban si Austin sa mga lalaki na humahabol sakanila mula nang matunugan sila nito.  Naiwan ang kaniyang ama sa loob ng kabahayan, pinatakas silang mag-ina.  Dalawa lamang sila ng ina niya sa laban na ito, sobrang dami nila at kahit pa dehado sila dito lalaban pa rin siya.   Mga dalubhasa ang mga ito, alam niyang hindi rin siya makakatagal sa mga ito.  “Austin! Listen to your mother! Umalis ka na dito, Austin!” Pagpupumilit pa rin ng ina niya sakaniya na gumagawa ng paraan para magkalapit sila.  “No! Tutulong ako,&rdquo

NOONG napansin siya ni Austin, mabilis na pinunasan nito ang luha at ngumiti sa kaniya na parang walang nangyari.  “Why did you run? You scared me.” He tried to laugh but failed. “May nagawa ba ako na hindi mo nagustuhan? Tell me babaguhin ko.”  Bago pa man siya nakasagot dito bigla nalang nitong ipinatong ang noo sa balikat niya, iniyakap nito ang braso sa kaniyang bewang.  Hindi siya gumalaw, tumigil ang kaniyang paghinga sa bilis ng pangyayari.  They stayed like that for a minute until Austin spoke. “I saw you froze when you looked at my parents.” Nagulat siya sa sinabi nito. “You know them?” tanong pa ulit nito. “If you can’t answer me it’s okay. You have your reasons.”  Halos mapahiyaw siya ng binuhat siya ni Austi