Todos los capítulos de Owner of a lonely heart: Capítulo 21 - Capítulo 30

"w-who are you?" I asked the guy who stopped me from jumping. My eyebrows crossed as I pushed him a bit so I could see his face.He stiffened at my question, "Really, Gwy?" Gwy? Iyon ba ang pangalan ko?Sa ilang buwan na nagdaan, ni minsan ay hindi ko nakilala ang sarili ko. Alam ko ang pangalan ko ngunit hindi ko alam kung ano bang paborito kong kulay, pagkain, suotin, o kung ano ano pa. Ang tanging alam ko lang tungkol sa aking sarili ay ang aking pangalan. Pangalan na hindi ko naman pagmamay-ari.Nanikip ang aking dibdib nang marinig ang kan'yang tanong. Simpleng tanong lang iyon ngunit hindi ko alam kung bakit iba ang epekto sa akin."And what do you think are you doing, huh? You're going to jump? what the hell?" He hissed, "Ilang buwan kitang hinanap tapos nandito ka lang pala? paano kung hindi ako dumating? edi---"

Nagising ako nang maramdaman ko ang haplos ng kung sino sa pisngi ko. Agad akong napabalikwas at napalayo sa sobrang kaba ko ngunit agad ring kumalma nang makita si Levi. Hindi ko alam ngunit sa sandaling pagsasama namin ay napapanatag na kaagad ang aking loob sakan'ya."You scared me to death, you dumbass!" sigaw ko habang nakahawak pa rin sa dibdib ko."I'm sorry," he said. "Ayaw mo bang lumabas?" Huminga ako ng malalim at napatingin sa veranda ng hotel. Sariwa ang hangin at alam kong hapon na. Naaalala ko ang mga taong nagtatawanan kanina sa cottage."Pwede mo bang ipaliwanag sa akin kung bakit ang daming tumatawag sa akin na Gwy at kung bakit halos hindi ko kilala kayong nga lumalapit sa akin? Ni hindi kayo pamilyar." Wala sa sariling tanong ko at natigilan naman siya.Hindi siya sumagot at sa halip ay tumayo siya bag

Nagising ako nang maramdaman ko ang haplos ng kung sino sa pisngi ko. Agad akong napabalikwas at napalayo sa sobrang kaba ko ngunit agad ring kumalma nang makita si Levi. Hindi ko alam ngunit sa sandaling pagsasama namin ay napapanatag na kaagad ang aking loob sakan'ya."You scared me to death, you dumbass!" sigaw ko habang nakahawak pa rin sa dibdib ko."I'm sorry," he said. "Ayaw mo bang lumabas?" Huminga ako ng malalim at napatingin sa veranda ng hotel. Sariwa ang hangin at alam kong hapon na. Naaalala ko ang mga taong nagtatawanan kanina sa cottage."Pwede mo bang ipaliwanag sa akin kung bakit ang daming tumatawag sa akin na Gwy at kung bakit halos hindi ko kilala kayong nga lumalapit sa akin? Ni hindi kayo pamilyar." Wala sa sariling tanong ko at natigilan naman siya.Hindi siya sumagot at sa halip ay tumayo siya bag

Bigla nalang akong umalis at iniwan ko siya roon sa mesa. Ayaw kumalma ng puso ko kaya bumalik muna ako sa cottage. Body shot? Paano kami nagkakilala nang dahil sa body shot? Ganito rin ba ang nangyari noon? Sa beach din ba?Hindi rin sumasakit ang ulo ko gaya ng nakasanayan. Siguro dahil hindi ko pinipilit na makaalala ako. Tama nga si Levi, ako lang ang dapat makatuklas ng bagay na ito dahil kung pipilitin ko, baka sa hospital o clinic ako pulutin. Naramdaman kong sumunod sa akin si Levi pero hindi ko siya pinansin. Tahimik lang kami at walang nag-babalak na bumasag ng katahimikan. Nang hindi makatiis ay nag-salita na rin siya. "Is your head aching?" He asked. I shook my head, "nope." "Well...uh, that's good." Napakagat nalang ako sa labi ko dahil hindi ko na alam ang sasabihin ko. Ang awkward naman! Ano ba'ng dapat kong sabihin? bakit ba nak

Bigla nalang akong umalis at iniwan ko siya roon sa mesa. Ayaw kumalma ng puso ko kaya bumalik muna ako sa cottage. Body shot? Paano kami nagkakilala nang dahil sa body shot? Ganito rin ba ang nangyari noon? Sa beach din ba?Hindi rin sumasakit ang ulo ko gaya ng nakasanayan. Siguro dahil hindi ko pinipilit na makaalala ako. Tama nga si Levi, ako lang ang dapat makatuklas ng bagay na ito dahil kung pipilitin ko, baka sa hospital o clinic ako pulutin. Naramdaman kong sumunod sa akin si Levi pero hindi ko siya pinansin. Tahimik lang kami at walang nag-babalak na bumasag ng katahimikan. Nang hindi makatiis ay nag-salita na rin siya. "Is your head aching?" He asked. I shook my head, "nope." "Well...uh, that's good." Napakagat nalang ako sa labi ko dahil hindi ko na alam ang sasabihin ko. Ang awkward naman! Ano ba'ng dapat kong sabihin? bakit ba nak

Natapos ang one week at napag-pasyahan na ng lahat na umuwi na ako sa bahay. Noong una ay ayaw pumayag nila Sky pero wala naman na silang nagawa dahil kailangan kong bumalik sa mga pamilya ko. Napag-usapan nila na bibisitahin nalang nila ako sa bahay kapag may oras sila para bumisita."Nahanap na ba si Joyce?" Dinig kong tanong ni Denise sa mga kaibigan kong nasa likod. Pinag-gigitnaan kasi ako ni Sky at Dane.Dito na sumabay sa amin ang tatlong kaibigan at ang iba ay sa isa pang van."Hindi pa nga eh. Nang-hingi na rin ako ng tulong kila mommy para mas mahanap natin ng maaga yung babaeng 'yun." Sabi ni Cristel."Last time, ang sabi niya sa akin ay sa bundok lang ang punta niya," sabat ni Althea na mukhang hindi na naka-tiis. Kanina pa kasi siya tahimik."Bundok? ano namang gagawin niya sa bundok?" nagtatakang tanong ni De

"Kumain na 'ko," sabi ko at dumeretso sa sofa niya. Naalala ko na naman tuloy iyong si Architect Torres. She's his cousin pala! Nakakahiya at nasabunutan ko pa! Buti hindi siya nagalit. "Uh, si Honet...Is she really your cousin?"Naramdaman ko ang paglingon niya sa akin at naroon na naman ang mapaglarong ngisi sa kan'yang labi kaya sinamaan ko siya ng tingin, "oo nga." "Ah," tumango ako. "Eh bakit bawal pumasok ang iba rito bukod sainyong dalawa?" Lumawak ang ngisi niya, "maarte ang pinsan kong 'yon." Hindi ko nalang siya pinansin at namili ng papanoorin sa Netflix niya. Bahala siya kumain mag-isa. Busog pa ako at isa pa, bakit hindi nalang siya magpaakyat ng pagkain niya dito? At teka nga, bakit pa ba ako naririto?"Saan mo ba gustong ipalagay iyang painting mo at nang makaalis

Hope. My name's already screaming that despite of all the darkness, there's still a hope. At this point, I can only hope. And now, I'm deeply hoping for myself to remember my past. "But what if your answer is the only way for me to remember?" I suddenly ask. He lazily sighed and shifted his seat. "I would never risk it if answering you will just put you in danger." Hindi naman ako nakasagot. Ganoon niya ba kagustong masigurado ang kaligtasan ko? "But---" He groaned. "No buts, Gwy. I'm here because as I said, I want to court you." Umirap ako. "I did not allow---""I'm not asking for your permission." masungit na aniya kaya napanguso ako napasimangot nalang. Iritado akong nagdabaog papunta sa malapit na upuan sakan'ya at doon naupo. "I'll court you whether you like it or nah." "Wh

Nararamdaman ko nga na talagang may koneksiyon ako sakan'ya at tama ang hinala kong isa siya sa mga nakaraan ko. Ngunit bakit nakaraan ko na siya? Bakit hindi na kasalukuyan? "I want to know more about...us." Halos pabulong na iyon nang sabihin ko. Seryoso ang mga tingin niya sa akin, "What about us?" "Paanong naging tayo?" "Nanligaw ako at sinagot mo ako." Napairap ako sa agarang pagsagot niya na wala namang kwenta. "Ano nga?" Tamad niya akong tinitigan at sa huli ay tamad din siyang napabuntong-hininga. "Matuto kang maghintay, Gwy." mataman niyang sinabi. "Hindi ko nga alam kung may hinihintay ba ako. Ang hirap kasing maghintay sa isang bagay na wala pero parang meron." tila nawawalan ng pag-asa na aniya ko. Hindi na siya sumagot pa. Mati

"Huy! Tulaley ka na naman d'yan!" Panggugulat sa akin ni Cristel. Napabuntong-hininga ako at inilapag ang inumin sa may sink. Nandito ang nga kaibigan ko ngayon sa bahay. Hinayaan ko nalang din sila dahil nakokonsensya na ako sa ginagawa kong pag-iwas sakanila. Kami lang ni Cristel ang nandito sa kusina dahil gumagawa kami ng nachos. As usual, hindi mawawala ang paggawa niya ng iced coffee. Si Nicole at Joyce na naman ang kulang. Si Joyce ay hindi raw nila alam kung nasaan. Mag t-tatlong buwan na raw'ng wala si Joyce. Matagal na rin daw iyong pinapahanap pero hanggang ngayon ay wala pa rin. Hanggang ngayon tuloy ay hindi ako mapakali kakaisip sa babaeng 'yon. Si Nicole ay nasa ibang bansa pa rin. Ilang years ba kasi ang kakailanganin bago mag-doctor? Mag-iilang taon na rin siya doon, ah? Wala rin kaming boys na kasama dahil hindi ako pumayag. "Ano na namang iniisip mo