All Chapters of The Jilted Bride (Completed): Chapter 51 - Chapter 60

Kanina ko pa narinig na dumating ang kotse ni Brian pero hindi pa rin siya umaakyat. Iniwan ko sandali ang paglalaro ng Candy Crush at sumilip ako sa bintana ng living room. Nandoon na nga ang kotse niya at nakalabas na siya pero mayroon siyang kausap. Nakatalikod ang babaeng kausap niya sa direksyon ko pero hindi ako maaaring magkamali. Si Mayu! Hanggang ngayon pa ba'y hindi pa rin siya tumitigil sa pagsunod sa asawa ko? Ang lakas din naman ng fighting spirit niya.        Isinara ko ang bintana at napaupo sa sofa. Nagdadalawang-

Naantig ang aking damdamin nang mag-abala pang magsagawa ng maikling programa ang base school ko para makapagpaalam ang mga bata at ang mga guro na nakasama ko sa isang taon. Hindi ko napigilan ang mapaiyak nang isa-isang nagbigay ng mensahe ang mga grade six at grade five students. Sa paputul-putol na English, pinabatid nila sa akin na gusto nila akong pigilan sa pag-alis. Pero sa isang banda, gusto rin nila akong lumigaya kaya kahit na nalulungkot sila na aalis na ako, gusto nilang malaman ko na masaya sila para sa akin. Sana raw ay hindi ako makalimot na bumisita uli sa kanila. Pagkatapos nilang magbigay ng mensahe, isa-isang nag-abot sa akin ng card ang mga bata. Ayon sa kanilang homeroom teachers ang iba daw sa kanila ay nagpuyat pang gumawa ng personalized card para sa akin. Na

Ang aga naming nagising ni Brian dahil alas otso y medya daw darating ang mga kinatawan ng Shidouka para tsekin ang apartment ko. Naligo na rin kami at nag-almusal para pagkatapos na maibigay ko sa kanila ang susi ay aalis na kami papuntang Kyoto. Habang naghihintay hinakot na namin paisa-isa ang mga natirang gamit at pinasok sa kotse. Konti na lang naman ang mga yon. Kasyang-kasya na sa luggage compartment ng kotse.        Pagbaba ko, nakita ko si Liam na nagba-bike papunta sa amin. Naka-cycling shorts lang ito at naka-bike helmet. Dumeretso ito sa parkin

 Pakiramdam ko para akong prinsesa habang hinihila-hila ng kabayo ang kalesa. Hindi ko mailalarawan ang kasiyahang dulot nun sa akin. Kahit pinagtitinginan kami ng mga tao sa kalye, kahit maraming nawiwirduhan sa akin dahil imbes na sa bridal car ako sumakay mas pinili ko pa ang kalesa, wala akong pakialam. Ang mahalaga sa akin nang mga oras na yon, natupad ang pangarap ko. Nagkatotoo ang aking panaginip!        Pagdating namin sa Jaro Cathedral nandoon na ang kotse nila Papa at nakaabang na siya sa akin sa may bukana ng simbahan. Matikas pa rin siya, kahit na naka-whe

 Ang gaan-gaan ng feeling ko nang lumabas ng restaurant. Natuldukan na rin ang bangungot ng kahapon after more than four long years. I have to admit, sa kabila ng ginawa ni Laura sa akin, mahal ko pa rin siya. Hindi ko nga napigilan ang sariling yakapin siya nang magkita kami kanina. Nakita ko pang nabigla siya sa ginawa ko. Siguro iba ang inaasahan niya sa akin. Napaiyak nga siya sa ginawa ko at dun ko nalaman na hindi naging madali sa kanila ni Anton ang lahat. Araw-gabi daw ay binagabag sila ng kanilang konsensya.       &nb

 Akala ko dahil sanay akong nadi-dysmenorrhea, kayang-kaya ko ang sakit ng panganganak. Pero sisiw lang pala yon kung ikokompara sa sakit na nararamdaman ko ngayon. Pakiramdam ko mabibiyak ang tiyan ko. Ang sakit-sakit!  Parang hihimatayin na ako sa tindi ng sakit pero wala pa rin si Brian. Nanlalambot na ang tuhod ko. Lord, anong gagawin ko? Hindi ko napigilan ang mapaiyak.        Sinubukan kong tumayo at damputin ang cell phone sa mesa. Tatawag na lang ako ng ambulansya. Akmang pipindutin ko na

 Nag-uumpisa na namang mag-snow. Isang paalala na malapit na naman ang pasko. Parang kelan lang nang naging kami ni Brian. Hindi ko inisip last year na by this time ay magkaroon na kami ng dalawang cute na cute na supling.        Habang pinagmamasdan ko ang aking mag-amang natutulog sa nakalatag na futon (mattress) sa sahig ng living room, nakaramdam ako ng sense of pride. Siguro may nagawa akong something heroic in my past life para biyayaan ng ganito kagandang pamilya. Napangiti ako. Kinuha ko ang iPad at

 Habang kalung-kalong ni Dad si Elise, umiyak ito. Nakita kong gumalaw-galaw ang ulo nito na parang may hinahanap. Nang lumapit ako pumalahaw ito ng iyak habang nakatingin sa akin na parang nagpapasaklolo. Nataranta naman ang lolo niya, di malaman ang gagawin. Kinuha ko sa kanya ang bata. Kaagad naman itong tumahan.        "Oh, you missed Mommy already?" tanong pa ni Dad sa baby habang hinahawakan ang maliit nitong kamay. Tumingin lang si Elise sa kanya tapos yumapos sa akin. Natawa si Brian. Baka nanibago daw. Si Nathan naman walang reklamo nang kandungin ng

 Dahil tatlo naman ang kuwarto sa bahay, hindi na kami pumayag na mag-hotel pa si Dad. Tuwang-tuwa ito nang iminungkahi ni Brian na gamitin niya ang isa sa mga bakanteng kuwarto namin. Mas maigi raw na nasa bahay siya para lagi niyang makakapiling ang mga apo niya.Medyo hindi ako komportable nang mga sumunod na araw dahil kapag may klase si Brian ay naiiwan akong mag-isa with him. Buti na lang, abala siya sa kakaestima sa dalawang bulinggit. Kaya hindi naman namin kailangang maghuntahan. Minsan, nagkukuwento rin naman siya ng karanasan niya sa pag-aalaga kay Brian. May matching photo-sharing pa ito.Ang maarte kong prinsesa ay ayaw pa rin sa lolo niya. Sa tuwing kakargahin ito ni Dad, iyak ng iyak. Pero mukhang okay lang din naman sa matanda dahil binabawi naman ito ni Nathan. Kapag hinahawakan ni Dad ang little boy, ngumingiti-ngiti talaga ito at nagre-respond sa pangingiliti niya."What are you smiling at?" tanong ko kay Brian nang nag-CR si Dad.

 Hindi ko alam kung tulog na si Mommy nang pumasok kaming tatlo. Pasado alas dos na  nang umaga at galing pa siya sa mahabang byahe kaya maaaring tulog na nga siya. Naawa din ako sa kanya kasi hindi rin siya nakapaghanda sa nadatnan niyang sitwasyon. Pero hindi ko naman sinisisi ang asawa ko na hindi niya inabisuhan ang mga magulang. Kung sinabi niya ang totoo sa kanila, palagay ko'y bumalik nang wala sa oras sa York si Dad o di kaya'y di na tumuloy si Mom. Mabuti nang magkomprontahan sila para matuldukan na rin ang kahapon nila.        Humupa na rin ang damdamin