All Chapters of Outvying Mayhem (Filipino): Chapter 21 - Chapter 30

Walang mapaglagyan ang sakit sa aking puso. Nag-uumapaw ang pagbabakasakali at ang mga katangunang bakit na nais ng mga kasagutang dahil.I've never envied anyone like this before, just now. Just when he ignored me and found someone. Pero kasalanan ko rin naman kasi I pushed him away from me at pinagdiinan na walang kami at walang pag-asa para sa amin. Nanatili akong nakatulala sa aking dinaraanan, may bahid na pagkawasak sa katauhan maliban sa paligid na naibalik sa dating sigla. Ako 'tong makapangyarihan, and it is useless, hindi nito kayang punan o takpan ang puso kong sawi, sawi sa pagmamahal at paghahangad na maging akin siya subalit may kanya na siya at alam kung hindi kailanman magiging ako iyon. I sighed as I have wiped my tears.

(Now Playing: Here Again by Elevation Worship)Living in a state of hardships and challenges is a complete scheme. Scheme that will overcome the people's heart and soul. Na kung saan ay ang hangganan ng lahat ng ito'y kaginhawaan at kapayapaan.Siguro nama'y hindi na nananaginip ang lahat, na ang lahat ng ito'y reyalidad na kailanma'y 'di nila matatakasan at malalampasan. Hindi nila malalagpasan unless they indulge the pain and all the tribulations.Can't go back to the beginningCan't control what tomorrow will bringBut I know here in the middleIs the place

I still don't know how to appreciate what love is? Iyon ang totoo, I know how to love pero kung ano ito, kung ano ang kahulugan nito? Doon napapako ang katayuan ko, doon natitigang ang isipan ko. Hindi malaman kung ano ba ang hinahanap sa isang relasyon.Sa katayuan ko bilang tao, I don't think so na magmamahal pa ako—of course, besides sa mga magulang at kaibigan ko, I have already loved someone.And I am not informed that when you love a person, you need to take some risks, risks na tiyak pinaghandaan mo na noon pa man before it come about.There are so many types of love and there are so many reasons why a person gets hurt.Sa dinami-rami ng mga rason at dahilan, wala ka ng ibang pagpipilian kundi ang isipin na lamang na, you love him despite of the imperfections. Kasi imperfection makes a person more attractive. 'Yon ang pananaw ko, that's my opinion towards it.Subalit, ano bang

When facing life with the most tragic part, confident is very needed to take step and uplift the competency to pursue. In order to surpass the challenges, positiveness is a must. Negativeness is just an option.Being compassionate and tenderhearted will never make you vulnerable and weak. It is in the person who judge. Weakness is the most essential way to find your strength, every weakness has strength. And every weakness can be overcome."Sigurado ka bang makukuha natin ang pamilya ni Renier?" asked Dylan when we have appeared nearby the huge wall of the institution.Well, this isn't institution at all, it is hell, it is the living proof which reveals that hell is truly existing."We need to be tough as much as possible." I motivated myself. Nakatayo kami katabi ang isang malaking puno.He nodded. Kailangan naming mailigtas ang pamilyan ni Renier. Kahit iyon man lang ay magawa ko. Kapag

Kahit gaano man niya itago ang kanyang presensya ay mararamdaman ko pa rin ito. Even he hides himself in the dimmest part, mararamdaman pa rin kita, Void. You're as stubborn as I have known.Have I warned him? Nah.Sa paglalakbay namin ni Dylan, I knew that he was there, keeping refuge of himself. He keeps on distancing himself pero kahit na anong layo niya ay mararamdaman ko pa rin siya. Kung noo'y sobrang lakas ng enerhiya na nararamdaman ko, ngayo'y ibang iba na, natututo na siyang ikubli ito sa akin nang paunti-unti.“Kapag ka ako'y naalibadbaran, babangasan kitang ibon ka!” inis na singhal ni Dylan sa ibon na sutil kong makadapo sa kanyang balikat, pinagtutuka pa ito sa bandang tenga.Ang gandang tingnan. Napangiti ako.“Mukhang gustung-gusto ka niyang ibon.” I smiled.“E ikaw, gusto mo ba ng ibon? Ko?” he jested then laughed. Napan

Hindi nabibilang sa mga daliri ang pagpapatawad. Kahit kailan at kahit saan, pwede tayong mapatawad at magpatawad. Mabigat man o magaan, tao o hayop man.We have been given the chance in caring His creations, and we have been given a one chance of life to live for and given a someone to live with.Ang tao'y isinilang na makasalanan and some of them died unforgiven. Unfortunately, those souls automatically proceeds with scrutiny. A serious and critical analysis or inspection.And those who are unfortunate souls will pathetically suffer for a million of years in the blazing sulfurous fire na tila sumusunog at naglilinis ng kaluluwa ng isang makasalanan.“Hanggang ngayon ay malaking tanong pa rin sa akin kung ano ba ang napapala nila sa kasamaan? Ano ang nakukuha nilang mabuti sa kadiliman?” I said.Still, nandito pa rin kami sa taas ng puno, nakadapo na tila ibon. Tila ibong pina

The invasion of opponents suddenly hooked my system. They are around the Javanta. They are trying to figure out things in there. Hindi nila ito makikita unless they are worthy people, worthy means they forgive themselves, forgive others and ask for forgiveness to Tor. To God.“Bumalik ka muna sa Javanta.” bilin ko kay Dylan and he nodded without hesitation. Naglaho siyang tila hangin sa sobrang bilis at naiwan akong mag-isa rito sa gitna ng kakahuyan. Ilang araw na kaming nandito at nagbabantay malapit sa hangganan ng Javanta.Hatinggabi na at nandito pa rin ako, matyagang pinagmamasdan ang paligid kung mayroon bang hindi mga pangkaraniwan na mga nangyayari.Nakatungtong ako sa sanga ng isang matayog na puno, pinakiramdaman ang buong paligid. Maliban sa huni ng mga insekto at ang pagkaluskos ng mga hayop ay nakaramdam ako ng isang pamilyar na presenya.Naalarma ako, parang kail

Nakatayo ako sa isang burol, pinagmamasdan ang paligid na nawawasak, ngunit ang aking ipinagtataka ay may guhit ng kasiyahan sa labi ang aking mukha.Pinilit kong tinanggal iyon subalit hindi ko kaya.Nawawasak na ang aking kinatatayuan, lumutang ako at pinagmamasdan pa rin ang kapaligirang nawawasak dahil sa delubyo.Pagkaraan ng ilang mga sandali ay biglang tumalima ang lahat at nagsibalikan sa dating anyo, naramdaman ko ang paghawak niya sa aking kamay. Lumingon ako at nakita ang hugis taong liwanag, nag-aalab siya sa liwanag, I can't see his face nor his body pero ang figure niya ay hugis panglalaki.Sa paghawak niya sa aking kamay ay nakaramdam ako ng kapayapaan at kaayusan. Namamangha kong pinantitigan ang kabuuan ng mga nasira na kung saan isa-isang bumabalik sa ayos.Kulang na lamang ay kumislap ang mga ito at sabihing 'naeengganyo ako'. But I chose not to kasi may part pa rin sa a

Hindi ako mapakali nang makapasok ako sa palasyo, ang isinisigaw ng aking isipan at damdamin ay kung papaano nakapasok ng ganoon kadali ang hunghang na iyon.How?“Tria, are you okay? Nilusob ka raw ni Void dito?” Dylan spoke, nakarating na pala siya.I knitted, “Paano mo nalaman e umalis ka ng Javanta?” I asked curiously.Dylan is as calm as water, ang hirap basahin ng kanyang mga kilos at emosyon even though nakakaya kong mabasa ang kanyang isipan ay hindi ko naman nakakayang basahin ang kanyang mga galaw.“Sa mga tao...” anya.I sighed.“Sabi ko na nga ba.” tiim bagang ko

(Someone's Point of View)This is insane, halos lahat ng natatanaw ko'y puro gulo at pagkawasak. I can't barely even recognize the world as world. Ano na?The great city has been created at nasa kontinenteng asya ito matatagpuan, laganap ang palitang-salita ukol sa babaeng hinirang na kapatid ng naunang nagligtas ng mga makasalanan.Is she really going to save us all? Kung oo bakit ganito? Why doesn't she move? Bakit pa niya pinapanood ang lahat na gumuho sa abo.We are still here, may mga iba pang lahi ang mundo, even though we are all sinners, may karapatan pa rin kaming magbago.The US government is trying track them down kaso hindi kaya ng technologies nilang hagipin ang kanilang mga vessel. Isa lang ang pag-asa namin, iyon ay ang makuha ang wastong lokasyon ng bagong hinirang. We badly needed her help.The sounding o