All Chapters of Outvying Mayhem (Filipino): Chapter 11 - Chapter 20

A loud boom suddenly be heard. Hindi pa namin napapasok ang sentro ng syudad subalit ito ang bumungad sa amin. Gaya ng sa ibang tanawin, nakakasulasok ang hangin, nakakasira sa paningin ang paligid, ang matamlay na kulay ng mundo at ang pighating makikita rito. Ibang-iba sa kinalakihan kong lugar. I-ilang matatayog na mga gusali lamang ang nakikita sa tuktok ng mataas na harang nila na gawa sa konkreto. Ang tarangkahan na ubod ng laki. "We're not informed na ganito pala dito, parang sa fortress lang, pero mas organisado ang fortress kaysa rito." panimula ni Cassy na bumasag sa katahimikan naming lahat. Dala ang pawis at pangamba kasabay pa nito ang panghihinayang na maaaring wala kaming mahanap at hindi makapasok sa loob ng syudad. "So, how can we get

The collision of their abilities made a severe impact on the spot where we are standing. Bumiyak ang lupa when Monroe smashed his fist on the ground.Many debris flew over the surroundings. The tension became more deep-seated na nagpapabaga sa bawat damdamin."Hindi na dapat kayo naparito pa." usal ng isa na namumula ang mata sa galit. Nakita ko ang pag-igting ng kanyang bagang. Siya 'yong parang ulo nila sa hanay na ito."Hindi na dapat kayo nilikha pa." pabalik na inis ni Cassy sa lalaking iyon. Nagpintig ang bagang nito habang napapatitig ng masama kay Cassy."Pulbusin niyo 'yang mga basurang 'yan!" angil niya sa amin.Kumuyom ang kanilang mga kamao, bumuo ang itim na ugat at gumapang ito sa kanilang mga braso. Ngumisi sila na akala mga gutom na mga lobo."Ready to die bitches?" inis na saad ni Mara saka itinaas ang kanyang mid-finger.They screamed hor

When the world could only speak and cry to its deepest affliction, siguro magigimbal ang lahat sa delubyong dulot nito.Even the advancement of technology couldn't mend the destruction of the world. Couldn't make a perfect world and couldn't stop violence.'Yon 'yong pagkakamali ng mga syentista, gumawa sila ng mga bagay na hindi naman makakatulong sa tao at the end of the day kagaya ngayon. Technologies couldn't change the world's future by just peeking on it. By just testing on it, by making hypothesis and so all.Ang pamumuhay ng tao ay nakabase sa pinaniniwalaan nila at sa tulong ng kapaligiran.Gaya ngayon, the tracker didn't notice a single beat of the allies appearances here. In other words, walang saysay 'yong pakikipaglaban namin dahil wala man lang kaming nakuha kahit isa."Don't blame yourselves..." ani grandmaster Yushi."Magpahinga na kayo..." wika naman ni Ma

Walang mapagsisidlan ng kagalakan ang isang tao kapag nakasasalamuha ng iba't-ibang klase ng tagumpay. Maaaring nagmula ang kagalakan sa maliit na bagay o maaaring sa mga malalaki at puno ng kabuluhan. Ang kagalakan ay maaaring materyal o karanasan, maaari ring sa pagmamamahal at pagpapasakit. Pasakit. Ito 'yong iwinawaksi ng lahat, iniiwasang maramdaman na kung maaari lang sana'y mawala na ito ng tuluyan subali't hindi ganoon ang takbo ng lahat. All things have so-called-circumstances. And all circumstances were both neutral. Maaaring positibo at maaari rin namang negatibo. But pertaining on my sentients, mapapakibit-balikat siguro ako. Maaaring sanay na ang sarili ko. Manhid na ang puso ko,

Masyado akong nahuhumaling sa pagtuklas ng mga bagay na noo'y hindi ko naman ginagawa. Nasasanay na akong maging ganito, paunti-unti man ay natututunan ko ng mahalin ang bagong ako. Actually, mahal ko rin ang dating ako and I will never change myself upang apresyahin ng iba. Upang pahalagahan ng iba. Mananatili akong simple. Matapos matuklasan ang kakayahang nananalaytay sa aking mga ugat, ginawa naming sikreto ang lahat sa iba. Kinuntsaba ko si Mara upang gawing lihim ito. Upang ikubli sa lahat ang kakayahan ko. But there's something in my head na kinukulit ako hanggang ngayon. I know that someone was there, na may nanunood sa amin ni Mara during thr training. I felt something odd, ramdam ko iyong paghagod ng enerhiya sa katawan ko, it was familiar, maaaring si Void at maaari ring hindi kasi, it wasn't clear

Naiwang bukas ang sisidlan ng aking pagdududa at bumubuhos pa rin ang mga bagong ideya na makapagbubuklod sa likod ng magandang institusyon na ito.My hunches are only hunches, less counts possible and so as the impossible to happen.Kapag nakikita ng dalawa kong paningin ang mga tauhan dito'y wala namang sinisigaw na mali ang aking sistema.Is it the institution to blame or to my judgmental mind that seeks war between us?Pero alam kong tama ang lahat ng aking pinagdududahan. Hindi ko gustong sirain ang pundasyon ng pagsasamahan lalo na ang katibayan at tagumpay nila upang itayo ito, subalit mayroong mali. Mayroong mali sa sistema, sa pamamalakad, at sa pamumuhay.This isn't the real world, is it? Ano nga ba ang tama bukod sa lugar na ito?"Malalim na naman ang iniisip mo, kamahalan." ani Void, nakapantay lang siya sa paghakbang ko, he's not serious, he's calm.

Naninibago ako sa kalagayan ko, sanay naman ako noong ganito, mag-isa, mag-isang lumalaban sa agos ng buhay.Niyakap ng aking mga kamay ang braso upang ibsan ang lamig na nararamdaman. Mag-isang naglalakad sa hamog at sa loob ng mapanganib na gubat. Dala ang nag-iisang sandatang handang lumupig ng sinumang hahadlang sa aking daraanan.Namutawi ang gutom sa aking sikmura't lalamunan ngunit pinilit kong ikubli ito dahil may kaunti pa naman akong kalakasan.Nahinto ang aking walang humpay na mga paghakbang, isang mabangis na hayop ang namataan sa aking harapan, hindi ito kalayuan sa aking kinatatayuan, tumugtog ang kaba sa aking dibdib tila ritmong tuloy-tuloy ang himig.Subalit lumapit ang hayop na animo'y isa akong pagkain sa parang. Naglalaway at nagngangalit ang mga kalmot sa kamay. Kung bakit ba nagpapariwa ang haring leon dito sa gubat?He growled at inilabas ang kanyang pangil na sobra

Ikatlong buwan ng pamamamalagi ko sa nayon. Magaan ang buhay at payapa. Hindi gaya sa institusyon na paulit-ulit ang gawain. Nakakaumay pero kailangang sumunod dahil iyon ang tuntunin. Subalit ang tatlong buwan na iyon ay tila naging kaduda-duda nang may mapansin akong kakaiba sa paligid ng nayon. Pamilyar na aura at enerhiya. Nasa paligid lamang siya at nagmamatyag. Lumalayo sa tuwing lumalapit ako. Mailap na parang tupa sa talahiban. Ang enerhiyang iyon ay sumusulpot sa kung saan dako ng nayon, hindi makapasok sa hangganan dahil sa pagiging ilap. Ayaw niyang mahagilap ko ang kanyang kapasidad. Pero matagal ko ng alam kung sino siya. Isang araw ay plinano ko talaga ang maglakbay sa gubat mag-

Hindi mapakali ang aking damdamin noong mga sumunod na araw. May nais gawin ang aking damdamin. May nais punan napatlang sa aking kalooban subalit ginagawa ko ang lahat upang panindigan ang aking mga binitawang mga salita sa kanya.Naglakbay ako sa gubat sakay ng isang kabayo upang ipastol sa malagong parang. Pero bago marating ang pastulan ay may mga inilagay akong training traps sa daraanan-this only required for me.Mga dart board at kung anu-ano pang mga dummies na nilagay ko sa daraanan ko upang mas pahusayin pa ang aking kakayahan. I wanted ever since na matuto sa larangan ng archery. At iyon nga ang ginagawa ko sa sarili ko without the prior consent of Dylan.Nahihirapan man akong puntiryahin ang mga target, hindi kailanman ako nawalan ng pag-asa. Hindi ko kailanman papatayin ang aking ningas ng pag-asa. Ika nga nila, 'mayroong silid ng pagbabago'.There's a room for improvement.

Naging isang bayan ang maliit na nayon na noo'y mulat sa mga kalabang umaaligid sa hangganan nito. Nayong walang sapat na kakayahan at kapangyarihan upang pamunuan ng mahusay ang mga nananahan dito.Subalit sa tulong ng aking kakayahan, nagawang bigyang balakid ang mga mapagmatyag na alagad ng kasamaan. Naiwaksi ang kanilang hangarin na lusubin ang mumunting nayon na puno ng pag-asa.Paglipas ng mga ilang linggo, ang kapayapaang tinamasa ng mga mamamayan ay biglang nabulahaw ng isang malakas na pagsabog ang naganap sa kanlurang bahagi ng pultahan. Nawasak ito at nagiwan ng malaking butas, natataw ang tanawin sa labas ng bayan.Nakaramdam ang mga paa ko ng isang matinding paggalaw ng lupa. Saka lamang ako nagising sa aking diwa ng yugyugin ako ng malakas ni Dylan. "Nilulusob na tayo!" natatarantang usal niya habang nakahawak sa aking mga b