Chapter 7

    (Luke)

"Nasisiraan ka ba?" nanlalaki ang matang tanong ni Isabelle sa kanya.

She moved away from him. He has his brows together habang nakatingin lang sa dalaga. Hindi niya ito pinigilan nang lumayo ito sa kanya.

"Hindi mo dapat ginagawang biro yan!" she rasped.

He constricted  his eyes. "What made you think that I am joking?" he grated.

He has the sudden urge to curse. He is willing to do anything just to have her but it seems that whatever he says or does, she has something to say to express her disapproval. Palagi na lang may mali sa ginagawa niya.

"Kung ano-ano ang sinasabi mo! Kanina future girlfriend, tapos ngayon asawa na?! Ihatid mo na  nga ako! " she said na inis na inis.

She started to walk away from him. Do'n na siya sumabog. He kicked the cooler.

               "SHIT!!" madiin na mura niya  bago sinipa sa malayo ang cooler.

Hindi na niya napigilan ang sarili. He is pissed.

Hindi naman niya dating ginagawa ang mga bagay na ganito tapos parang hindi naman  naaapreciate ni Isabelle. He took off his cap then threw it angrily  too. He furiously  brushed his hair with his  right hand.

Paglingon niya kay Isabelle and saw her face, tila natauhan siya. Namumutla ito as she gapes at the cooler na wasak-wasak na. Nakakalat ang mga pagkain na nasa loob nito.

He brought a container with  cold salad too na kakainin sana nila. Pinahanda niya ito sa chef ng resort.

               FUCK! He cursed under his breath.

He should have had more control of his temper. He really scared the hell out of her.

Dahan-dahan siyang lumapit dito. Mukhang na-shock talaga ito dahil when he enveloped her in his arms hindi ito pumalag. She is still staring at the cooler with her eyes wide.

"Sorry if I scared you my  Isabelle. Sorry." pangaalo niya as he inhales her hair.

 (Isabelle)

      

         Ihahatid na siya ni Luke. Tahimik lang siya na nakaupo sa kotse. Naalala na naman niya what happened back at the nipa hut. Nagulat talaga siya kanina pagkatalikod niya dito ng may narinig siyang bumagsak.  She turned around and saw that Luke was  kicking the cooler. Nakakatakot ang mukha nito habang sinisipa ang cooler  while cursing angrily.

                          "Babe.." tawag nito sa kanya. She didn't look at him.

 Hindi na  niya kinontra ang pagtawag nito ng babe sa kanya. She doesn't want to anger him again. Mas dapat siyang umiwas dito pero dapat pasimple. He is scary when he is mad. Hindi naman niya maalis dito na sanay nakukuha ang gusto dahil sa napakayaman nito. . He got really angry because he can't easily get her. Hindi siguro inasahan nito na hindi siya basta- bastang babae na nasisilaw sa guwapong mukha at  pera.

"I'm  really sorry. Nabigla lang ako. Nahihirapan kasi ako dahil parang hindi mo gusto kahit anong gawin ko. I am trying my best to show you how important you are to me. so please naman my Isabelle, don’t reject me like this." pakiusap nito.

This time, she looked at him. Nakatingin ito sa kalsada so she can only see his right profile.

"Hindi ako bagay sayo. Pakiusap naman, huwag na lang ako." she pleaded.

Nakakunot ang noo na sumulyap ito sa kanya.

"Isa pa, madami akong pangarap at nangako ako sa lola ko na tatapusin ko ang pag-aaral ko. Hindi ako pwedeng mag-nobyo." Dagdag niya.

      

      Luke pulled over.

"Bakit tayo huminto? Alas-singko na." she reminded him.

Humarap ito sa kanya.

"Kung gusto mo sa Maynila ka na mag-aral. Ikukuha natin ang lola mo ng bahay. I will also hire help for her. Hindi na niya kailangang magtrabaho. Ako ang bahala sa lahat." seryosong sabi nito.

She frowned. "Hindi namin kailangan ng tulong mo." she said coldly.

"Babe, hindi tulong yun. I want to do that. I want to take care of you pati ang lola mo hindi ko din papabayaan." he said.

                  Luke  doesn't really know what's happening to him.  He feels protective and  very possessive  towards Isabelle

             

   She sighed heavily. She evaded making a comment about what he said.

"Please iuwi mo na ako. Baka nag-aalala na si lola." sabi niya bago tumingin sa labas ng bintana.

           

   Hindi niya nakita when Luke clenched his fists which are on the steering wheel. His face looks grim.Pinaandar na nito ulit ang sasakyan nang hindi na nagsalita. He gritted his teeth to stop himself from  uttering a foul word.

                                                                                                         ***

"I'm sorry Miss dela Vega. Nanghihinayang din ako dahil isang taon na lang matatapos ka na." malungkot na sabi ng dean.

"P-Pero mam ano daw po ang rason bakit nag-pull out ng support ang organization?" she  asked.

The dean shrugged her shoulders. Hindi  nila sinabi. I am really sorry Miss dela Vega."

"Sige po mam. Salamat po." Malungkot na  paalam niya bago tumayo.

"Kung may maitutulong lang sana ako..." the dean sadly said.

Tipid na ngumiti na lang siya at lumabas na. Sinalubong siya ni Joyce.

"Anong sabi?" tanong nito pero  hindi siya sumagot agad. Nagpatuloy siya sa  paglalakad.

Nang malayo na sila, tinanong ulit siya nito kaya sinagot na niya.

                  "What?! Ibig sabihin wala ka ng scholarship sa second sem?! Ano ba ang nangyari?" gulat na tanong nito kagaya ng inaasahan niya.

"Ewan ko din . Biglaan nga. Baka mag-working student na lang siguro ako kahit ayaw ni lola." she said.

Joyce sighed. "Alam naman natin na hindi kakayanin, Issa. Sobrang dami na nga ng ginagawa natin paano ka pa makakapag-working student?"

She just bit her bottom lip. "Bahala na." mahinang sabi niya.

"May naisip ako!  Gusto mo ipasok kita sa mama ko? " tanong ni Joyce.

Umiling siya. "Di ba nga nagbawas ng kasama ang mama mo? Ayaw ko naman na mawalan ng trabaho yung papalitan ko. Salamat na lang." she said.

Joyce pouted dahil tama ang sinabi niya.  Her friend    tapped her chin with her forefinger as she thinks.

"Alam ko na! Kay kuya Brett! Baka kailangan  niya  ng sekretarya or assistant! I'm sure kahit hindi ka pumasok palagi, suswelduhan ka niya.Wait lang! Tatawagan ko!" nakangiting sabi ni Joyce while she dials her phone.

"Ano ka ba Joyce!" Saway niya dito. Hinawakan niya ang kamay ng kaibigan para pigilan sa pagtawag sa kuya nito.  " Huwag na! Nakakahiya! Saan ka nakakita ng sasahod na walang ginagawa? Ayaw ko!" 

Joyce rolled her eyes. "Duh??! Sa lakas naman ng tama ng kuya ko sayo, mabilis pa sa alas kwatro na papayag yun." she commented.

"Ah basta! Ayaw ko! Tara na nga! Baka ma-late  tayo sa last subject" sabi niya  bago tumayo.

            

(After an hour and a half)

Palabas na si Joyce ng unibersidad.

  "Luke?" kunot-noong lumapit ito  sa binata na nakasandal sa kotse.

Luke straightened and flashed his wonderful smile.

"Joyce." tawag nito sa baritonong boses.

"Are you waiting for Isabelle?" 

He nodded. "Bakit hindi kayo sabay?" he asked na medyo kumunot ang noo.

"Pinauna na niya ako. Kakausapin daw niya ulit ang dean. Baka may magawa pang paraan." she said.

"Anong paraan? Para saan?" tanong ni Luke.

Nailing si Joyce bago nagbuntunghininga . "Wala na ang scholarship niya. Hanggang ngayong sem na lang na ito. Kakausapin ko nga ang kuya ko para ipasok siya sa trabaho. She wants to be a working student. Hindi naman siya pwede kung  saan-saan  lang. We are so busy this year. May term paper, projects at  kung ano-ano pa na   dapat gawin. My brother will do anything for her.  Kahit  nga hindi pa  pumasok si Issa sa work, he will give her salary for sure." she said.

Luke frowned heavier. Tumiim-bagang ito. "You don't have to do that. Ako na ang bahala. I need your little help though." he said in a  clipped tone.

Tumango na lang si Joyce as she listened to Luke while he continued speaking.

                                                                                                               ***

               Malungkot na lumabas si Isabelle  sa office ni Dean Montemayor. Sabi  nito  susubukan daw ulit nitong kausapin ang head ng organization. Nagpasalamat na lang  ang dalaga  bago nagpaalam. Hindi nito alam kung paano  sasabihin  kay lola Salome na wala na ang  scholarship. Ayaw ni Isabelle na  tumigil sa pag-aaral. Sayang naman dahil sang taon na lang.  She sighed. Pinangako nito sa sarili   na gagawin ang lahat mapagpatuloy lang ang kurso . Kumunot ang noo nito  nang makita na naman si Luke na nasa labas ng gate. Sana lang may gate sa likod ng unibbersidad para matakasan nito ang mayamang binata.  But she has to admit that as usual, he looks so hot. Naka-t-shirt  ulit ito na itim  minus his cap and shades. He was  talking to someone on his phone  before he saw her.

                  Luke's eyes narrowed when he saw Isabelle  heading for the gate. She has her hair in a ponytail. She looks very pretty in her uniform. She is in a white long-sleeves top and black pencil cut skirt.

"She will be there tomorrow morning." sabi nito   sa kausap bago ibinaba ang telepono.

Napamura sito  when he saw her almost ran out of the gate t mabilis na sumakay ng traysikel.

                               You can't run from me my Isabelle! He  thought as he got in his car para habulin ang dalaga.