Chapter 10

(Luke)

He has been missing her a lot. Galing siya sa  Thailand  dahil  nagkaproblema sa resort niya. Apat na araw siya do’n. Straight from the airport,  nagpamaneho  siya sa driver niya papunta dito. He  wanted to use his helicopter pero walang helipad sa Sta.Teresita. He has to travel by land for 6 hours just to see her. At ngayon makikita niya na may kausap itong lalake na hinawakan pa ang kamay nito? Pagdating na pagdating niya tinanong niya si Rona kung nasaan si Isabelle. He didn't want to call her  because he wants to surprise her. Siya ang nasorpresa when he turned the monitor on. Nakita  niya na hawak ng lalaki and braso nito which made him blew his top.

 At ang lalong pang nagpaini ng ulo niya ay nagsinugaling ito sa kanya. He slowly stood up and he saw Isabelle flinched. She backed away a little. His eyes narrowed.

"I asked you kung may kasama ka and you said wala." Sumbat niya sa malamig na boses.

Hindi biro ang pagpipigil niya not to be violent. Kaninang nakita niya sa screen ang lahat, he almost went out there para bigyan ng leksiyon ang banyagang bisita ng resort.  But nakapigil lang sa kanya na sumugod  ay nang makita niya ang isang bahagi ng screen kung saan halos mataranta ang  staff ng cafeteria sa paghahanda ng lamesa. Ni –request niya na isarado ang isang bahagi ng café na malapit sa dagat  at  ayusin  ito. He wants it to look romantic. Do’n sila kakain ni Isabelle kaya gusto niya espesyal. Lahat  busy in preparing their meal and table. It struck him kung gaano kalaki ang respeto, hindi lang   ang takot sa kanya ng mga nagtatrabaho sa resort at Hindi niya dapat sirain yun.  Hindi maganda sa imahe niya kung sa loob pa mismo niya bubugbugin ang foreigner. He should  really practice a lot of control lalo kapag nagseselos siya. Naguumpisa pa lang sila ni Isabelle. No use in ruining everything. May iba namang paraan to let her realize na hindi ito dapat nag-eentertain ng kahit sinong lalake.

(Isabelle)

                Ilang araw silang hindi nagkita at ayaw  man niyang  aminin.,  she feels good seeing him.  He looks so hot  in his business suit. Which is way much better than she imagined. But may problema lang kasi  nakakatakot ang expression nito. ‘Yon ang napansin niya but she shouldn't be afraid of him dahil wala naman siyang ginagawang masama. Oo she denied na may kasama siya  kasi hindi naman talaga niya kasama si Jeremy dahil Sumulpot lang ito. Pero sa totoo lang she is scared of him. He looks really angry. She witnessed how he is when he is really mad. And  now  he is in front of her.

"You are not supposed to have a chat with guests! Lalo na if kayo lang at lalake pa! You even  let him touch you!" he hissed.

                "B-Bigla na lang niya akong hinawakan." sabi niya sa mahina at medyo may nginig na  boses.

                Nagmura si Luke na ikinagulat niya. He is not touching her pero ramdam  na ramdam niya ang tinitimpi nitong galit. His brows are knitted

"B-Bakit andito ka? Anong oras ka dumating? Bakit hindi mo sinabi na darating ka?"  naisip niyang itanong to distract him.

Unti-unting nawala  ang kunot nito sa noo at nagpawala ito ng nakakalokong ngiti. Napasandal naman siya sa nakasaradong  pintuan. Ikinulong siya ni Luke by putting his hands on the wall behind her. She wants to look away but she can't. She is staring at his lips na sobrang lapit na sa kanya. Her heart is beating fast and she hopes that he can't hear it.

 "I just arrived a few minutes ago. I came here straight from the airport because I miss you like hell. Hearing your voice is not enough for me. I didn’t tell you because gusto kitang sorpresahin." pabulong na sabi nito.

She  can smell his pleasant minty breath. Ang bango-bango din ng gamit nitong perfume for men. Lalakeng-lalake ang amoy. Napalunok siya nang bahagyang lumayo ito sa kanya to take his jacket off pero hindi inaalis ang mga mata sa kanya. He tossed it to  the chair near him. He removed his tie and opened two buttons of his white long-sleeves shirt then rolled the sleeves up below his elbows.

                She is so fucking pretty! Luke thought.

He can't seem to take his eyes off her. As usual, her face is bare of make-up. Nakalugay ang buhok which smells like jasmine.  He frowned when he noticed what she has on. She is wearing the resort's uniform which is a powder blue top with rounded collar and a fitting dark blue skirt na below her knees.

                 ."Why are you wearing  those? Didn't Rona give you the check?" tanong nito.

Ibinilin nito  na ibigay ang tseke kay Isabelle na pambili ng  mga damit na isusuot nito sa trabaho. He doesn't want her in the resort's uniform dahil hindi naman  ordinaryong empleyada lang ang dalaga.

                  Napa-buntunghininga si Isabelle. "Ibabalik ko sayo ang tseke mo. Staff ako dito kaya mag-uuniform ako.Tutal kasya naman sa akin yung uniform ng isa sa nag-resign." she said.

"I don't want you in that uniform! Keep the check! Spend it kahit saan mo gusto! If you don't want to shop for your clothes, bukas I will send someone para masukatan ka and they will make custom-made clothes  for you." nakakunot ang noong sabi nito. He has a lot of money at walang kwenta dito kung gastusan man nito  si Isabelle.

                Isabelle  put her hand on her forehead at naramdaman ni Luke na nalulula ito sa mga nangyayari. He asked Reed kung okay  lang ang halagang ipinadala nito  para sa dalaga for her clothes . His cousin whistled when he heard the amount. In a  small town like Sta. Teresita, kahit tatlong traysikel daw makakabili na si Isabelle sa halaga ng tseke.

"Hindi ko kailangan ng pera mo." madiing sabi niya.

               Lumapit si Luke and he held her face  between his hands. "I don't want to argue babe.  I missed you. Can't we call a truce? I went all the way here just to see you." he kissed her lightly on the lips.

  Ayaw na nitong  pagusapan ang pera na binigay niya dito. He wants her to keep it and spend it anyway she likes.

Nagpaubaya na lang siya ng halikan siya nito.  Namiss din naman niya ang binata minus his domineering attitude of course. His kiss is so tender.  It lasted for a few moments.  She said a silent thank you when he finally released her lips pero hindi nito binitawan ang mukha niya. Nakatingin ito sa mga mata niya na bumaba sa mga labi niya.

"Come with me to Manila babe. Dalawang araw lang ako dito. I just want to be with you kaya bumalik ako. I will leave for  the US next month. Ikukuha kita ng passport so you can apply for a US visa." he said seriously as his eyes slowly went up to her eyes again.

"No."  tanggi niya.

                Luke's features became hard. Humigpit ang hawak nito sa mukha niya. "Fine. We'll still  do it your way for now.  Pero hindi ako sanay maghintay nang matagal! You have to make a decision sooner or later! Kakausapin ko ulit ang lola mo. I will ask your hand for marriage because I know that is what she wants too. Stop fighting me babe. You belong to me and I don't want a repeat of what I saw a while ago! That bag of shit  is lucky he is still standing after touching you! Next time I will really hurt him! "he rasped.

Nanlaki ang mata niya. "Ano ba ang sinasabi mo?" she asked  na halos pabulong na.

Sa mga ganitong pagkakataon siya talagang natatakot kay Luke. His eyes are steely  at tila nagaapoy  ang mga ito sa galit.  

          "Remember the  fuckass who touched you while you were at  the university? I dealt with him! Sinabihan ko siya na kapag lumapit pa siya sayo, I will not only punch his face, I will wipe him out." he said through clenched teeth.

                She swallowed in fear. Luke is really very dangerous. With his power and money, lahat possible nitong gawin.

              "Sabihan mo na din  ang kapatid ni Joyce to stay away from you. If not, I can make his life miserable. Unti-unti siyang mawawalan ng kliyente. So unless ayaw mong mangyari ‘yon, don't let him near you." sabi pa nito sa malamig na boses.

Luke knows  that he is scaring her but he has no choice but to be blunt. Mahirap na may mga umaaligid sa dalaga  while he is far from her. Maganda na alam na ni Isabelle  ang kaya nitong  gawin sa mga f*ck*ss na magtatangkang pumorma pa dalaga.

              May sasabihin sana siya  pero nag-ring ang telepono niya. She frowned.  Kinapa niya sa bulsa ng uniporme ang telepono.  Tatlo lang ang may alam ng number niya.  Si Luke, Joyce at si Mila.

              "Sasagutin ko sandal baka importante." Paalam niya sa binata.

 Umatras naman ito matapos siyang bitawan. "Who's calling?" he asked.

"Si ate Mila. Sandali lang. “

Umalis siya sa pagkakasandal bago niya pinidot ang accept button. “  Hello ate?”

                She lost color nang marinig niya ang sinabi ng kapitbahay nila.

                "Babe? What is it?" Luke asked worriedly nang makita ang expression niya matapos nilang mag-usap ng kapitbahay.

Malamang namumutla siya dahil sa gulat.

"Babe?" tanong nito ulit bago lumapit sa kanya  to hold her hands.

"S-Si lola...." hind na niya natapos  ang sasabihin because she fainted.

                                                     ***

                Tatlong araw ding nakaburol ang lola Salome niya. Ayon sa kwento ng  kapitbahay nila na nakakita sa matanda, may kukunin daw  sana ito na  ipinatahi sa lola niya. Ang tagal daw nitong tumatawag pero hindi lumalabas o sumasagot ang lola niya   kaya pumasok na ito sa loob ng bahay.  Nadatnan daw nito na nakasubsob sa makina ang matanda at hindi na humihinga. Matagal na pala itong may sakit sa puso sabi ni aling Trining. Ayaw daw ipaalam sa kanya dahil ayaw nito na mag-alala siya. Ilang linggo na   pala itong hindi  nakakainom  ng gamot kaya inatake.    Parang manhid ang utak niya sa biglaang pagkamatay ng lola niya. Hindi pa nga siya masyadong nakakaiyak. Hindi pa din niya tanggap na wala na ang lola Salome niya. Sobrang bilis ng mga pangyayari.

                Luke took care of everything. Kung wala si Luke hindi niya alam kung ano ang gagawin. He never left her side. Alam niya na kalat na sa buong bayan nila na sila ni Luke pero wala na siyang pakialam dahil hindi naman totoo. He helped her through her darkest days and she is very grateful for that.

Ngayon nasa maliit na sala silang dalawa. Kakaalis  lang ng mga  nakiramay at   nakipaglibing. He is sitting opposite her.

                 "Salamat sa lahat ." sabi niya.

                 "You don't need to thank me babe." Sagot nito.

"Pasensiya ka na pati   ang trabaho mo napabayaan ng ilang araw. Sabi ko naman  okay lang ako."

"I can never leave you for work lalo sa nangyari." he said seriously.

"Pwede ka nang bumalik sa Maynila tutal nailibing na si lola. Salamat talaga. Papasok na din ako sa eskwelahan at sa resort bukas." she said. Lalo lang siyang malulungkot kapag lalagi  lang siya sa bahay. Mas maalala niya ang lola niya.

"You don't have to do that my Isabelle. You are going to Manila with me tonight. We'll get married when we get there dahil alam kong hindi ka papayag na magsama tayo sa iisang bahay."

She didn’t expect him to say that kaya bakas ang pagkagulat sa mukha niya. She opened her mouth to protest but Luke leaned forward and took her hand bago siya inunahan sa pagsasalita.

" Huwag ka nang magsayang ng pagod para  tumanggi! I won’t take no for an answer!   You are coming with me whether you like it or not. Hindi ako papayag na iwanan kang mag-isa dito!" he said with finality.

Nagbaba na lang siya ng tingin at kinagat ang ibabang labi. Ito na ang dati pang sinabi ng lola niya. Magbabago ang buhay niya dahil kay Luke Contrero…