Prologue

Nasusunog ang buong paligid. Nakaririndi ang mga sigawan at tili ng mga tao. Nababalot ng pighati ang buong lugar. Maraming mga bangkay ang nakahandusay sa lupa at may mangilan-ngilang naghihingalo. Napakalupit ang sinapit nilang kapalaran.

Halos lahat ng gusali ay gumuho na. Ang mga puno ay unti-unting nagiging abo. Wala ng pag-asa. Naglakad ako sa gitna ng lumalagablab na apoy, ngunit hindi ako nakaramdam ng kahit anong hapdi sa balat. Kanina ko pa ipinagtataka ang bagay na ito. Bakit hindi ako napapaso?

Hindi ko alam kung paano ako napunta rito. Wala rin akong kaide-ideya kung paano nagsimula ang ganitong uri ng sakuna. Nakapanlulumo ang aking mga nakikita.

Napatingala naman ako sa madilim na kalangitan. Dalawang ilaw ang kanina pa nagtatagisan sa itaas- isang pula at isang itim na liwanag.

Nakapaninindig balahibo ang mga pangyayari. Ito ba ang sinasabi sa banal na kasulatan tungkol sa pagkawasak ng mundo? Ngunit, tila may hindi tama rito. Tila ba nasa ibang dimensiyon ako, sa ibang bahagi ng kalawakan.

Sa kalagitnaan ng aking pag-iisip, isang malakas na pagsabog ang aking narinig mula sa hindi kalayuan. Sinundan pa ito ng isa na naging dahilan upang mayanig ang buong kalupaan.

Iginala ko ang aking paningin at nabaling ang aking atensiyon sa isang babaeng hirap na hirap sa pagtayo. Napakaraming sugat ang kaniyang natamo sa katawan. Tuloy-tuloy sa pagpatak ang kaniyang mga luha. Hindi ko alam ngunit biglang lumambot ang aking kalamnan. Hindi ko alam ngunit nakaramdam ako ng pangungulila. Hindi ko alam kung anong nangyayari.

Nanginginig ang aking mga tuhod. Hindi ko namamalayan ang paglandas ng luha sa aking pisngi. Napahikbi ako. Bakit ako nasasaktan? Sino ba ang babaeng iyan?

Tinangka kong lumapit sa kaniya ngunit agad din lang akong napatigil sa paglalakad, nang biglang umilaw ang kaniyang katawan. Nagbago ang kaniyang anyo. Nababalutan na siya ngayon ng puting liwanag at isang pares ng puting pakpak ang tumubo sa kaniyang likuran. Isa ba siyang anghel?

Napatulala ako sa sobrang pagkamangha. Ngunit mas namangha ako sa sumunod niyang ginawa.

“Divine Magic: Heaven's Protection!” bulalas niya at saka itinaas ang kaniyang dalawang kamay. Nabalot ng asul na liwanag ang buong lugar bilang proteksiyon mula sa mga nagsisibagsakang bola ng mga apoy sa kalangitan. Humupa ang sunog dahil unti-unting hinigop ng asul na liwanag ang apoy na tumutupok sa buong lugar.

Napatigil ako sa sobrang pagkamangha nang biglang may dalawang nilalang ang bumaba mula sa itaas. Napaatras ako sa aking kinaroroonan dahil sa pagkagulat. Nararamdaman ko ang napakalakas na puwersang nagmumula sa kanila. Anong uri sila ng mga nilalang?

May mga pakpak din sila sa kanilang likod. Ang isa ay gawa sa pulang apoy habang ang isa naman ay gawa sa itim na usok. Napalunok ako dahil sa napakabigat nilang mga presensiya. Naging mahirap para sa akin ang huminga dahil nilalamon ako ng takot.

Biglang nagsalita ang babaeng nilalang na may mga pulang pakpak.

“Paano mo naatim na patayin ang ating mga magulang, Ardor? Isa kang halimaw!” asik ng babae.

Lumindol ang buong paligid at muling nagkaroon ng sunog. Galit na galit ang babae sa kaniyang kaharap.

“Hindi patas ang pagtrato nila sa ating dalawa. Ikaw ang mas pinapaboran. Sa iyo ibinigay ang labindalawang Celestial Zodiacs. Palaging ikaw ang paborito. Sumpain ka, Lumia! Sumpain kayong lahat!” singhal naman ng lalaking tinawag na Ardor kanina. Tila nanggaling sa kailaliman ng lupa ang kaniyang boses. Nakapangingilabot!

Pareho silang nilalamon ng matinding galit. Nais ko mang makalayo sa kanila ngunit tila hindi naman nila ako nakikita, kaya masasabi kong ligtas pa rin ako.

“Kailangan mong pagbayaran ang iyong ginawa,” mariing sumbat ng babaeng nagngangalang Lumia at saka nagsimulang bumigkas ng mga salitang hindi ko lubos maunawaan.

“Ignis coeli sanctum meum et vocavi te. Exaudi orationem meam, et factum est. Et oblinito praebueris tua potestate ut iumentum factus sum apud me. Audite me fratres mei--”

“Hindi kita hahayaang gawin iyan, Lumia. Crimson Magic: Dragon's Slash!” bunghalit ni Ardor sa babae.

Naging dambuhala ang kanang braso ng lalaki at mabilis na lumaki ang kaniyang mga matatalim na kuko. Inihampas niya ang kaniyang higanteng kamay kay Lumia. Ngunit, hindi natinag ang babae. Hindi nagawa ni Ardor na maabot si Lumia dahil biglang tumigil ang kaniyang braso sa ere. Sa isang kisapmata, naputol ang braso ni Ardor at humiwalay ito sa kaniyang katawan.

“Sanctus ignis carceris!” sigaw ni Lumia.

Napakalakas na salpukan ng mga puwersa ang yumanig sa buong lugar. Naduwal ako at...

Bigla na lamang akong nagising mula sa malalim na pagkakatulog. Pinagpapawisan ako nang malamig. Basang-basa rin ang aking mukha dahil sa mga luhang kanina pa yata dumadaloy mula sa aking mga mata. Anong klaseng panaginip iyon?

Hindi ko mapigilan ang labis-labis na pagkabog ng dibdib. Huminga ako nang malalim at sinubukang ikalma ang aking sarili. Mabuti na lamang at panaginip lang ang lahat.