CHAPTER FIFTEEN [ PART ONE ]

STABS TO LASHES. KICKS TO PUNCHES. Iyan ang mga nararanasang tama ng doktora makalipas ang mga araw na hinatulan ito.

It's been a week since she was caught as the suspect, chained and tortured until death.

Ito ang nabalitaan ni Einver na nangyayari ngayon sa doktora. Sa loob ng isang linggo ay pilit niyang binabalewala ang iba niyang nararamdaman para dito. Parating nasa isip niya lamang ay tama ang ginawa nila. Na dapat talaga nitong naranasan ang lahat ng ginawa sa mga naging biktima.

"She's tough." saad ni Chester. Kasalukuyan silang nasa library ng organisasyon kasama sina Min at Chille. Nagbabasa lamang siya ng libro ng bigla itong sabihin ni Chester, ang bunso nilang kapatid.

"What are you talking about?" Tanong niya dito. Humilig naman ito ng bahagya kay Min bago nagsalita.

"It's been a week and she's still alive. Though she's weak now but still she manage to survive from tortures." Sabi nito.

"Yung doktora ba ang tinutukoy mo?" Tanong ni Chille at tumango naman si Chester. Napatigil naman siya saglit sa pagbabasa ngunit nagpatuloy lang din kalaunan.

"Of course she'll survive." Min smirk like she knows something. "She's a real psycho." kumunot ang noo nila.

"A psychopath loves pain. Sa bawat hampas o tama sa kaniya'y iba ang hatid nun para sa kaniya. Kung sa atin ay masakit, para sa kaniya'y masarap yun sa pakiramdam." Paliwanag nito. Napaawang ang labi niya sa narinig. She loves pain?

"Sa naririnig ko ay wala silang narinig kahit isang daing o hikbi rito." kay Chille naman bumaling ang paningin nila.

"She never beg them to stop. She never shouts for pain and she never shred even a single tear from those pains." Saad nito at may dumaang awa saglit sa mga mata nito.

"She'll get worse. Masama ang kinikimkim lang ang lahat ng nararamdaman, Ein. Baka mas lalo siyang maging baliw sa mga nangyayari sa kaniya--"

"I don't care." pagputol niya rito. "Wala akong paki-alam kung ano na ang nangyayari sa kaniya ngayon. Even if she dies right now." napanganga ang dalawang magkapatid.

"Einver! How could you say that?! May pinagsamahan naman kayo, diba? Bakit ganiyan ka kung maka-asta?!" Sigaw ni Chille. His hand form into fist.

"She f*cking killed Nana, Chille! Galit na galit parin ako sa ginawa niya! And why?! Bakit ganiyan ang reaksyon niyo?! Dapat lang sa babaeng yun ang mga nararanasan niya ngayon--"

Hindi natapos ang sasabihin niya nang biglang may nangbato ng isang makapal na libro sa kaniya at sa kamalas-malasan pa ay sumapol ito sa mukha niya.

"F*CK!" He cussed and glare at Min. Ito ang bumato sa mukha niya.

"I thought you want to be a Psychologist, Einver?" Malamig nitong sambit at tumayo sa kinauupuan.

"I can't believe that that psycho is more capable and worth it than you for being a Psychologist. You don't even understand everything." huling salita nito bago umalis ng library.

"Min!" Habol ni Chester kaya naiwan sila ni Chille.

"Why don't you try to visit her, Ein?" Tanong nito. He look at her in awed.

"What the hell?!"

"Why don't you try so you can understand everything?" Muli nitong tanong at bumalik na sa pagbabasa na parang walang nangyaring gulo.

Napabuga siya ng hangin at tumayo.

"I won't do that. She's not worth it to visit and waste a time." walang gana niyang saad bago umalis.

'A psychopath loves pain. Sa bawat hampas o tama sa kaniya'y iba ang hatid nun para sa kaniya. Kung sa atin ay masakit, para sa kaniya'y masarap yun sa pakiramdam.'

'She never beg them to stop. She never shouts for pain and she never shred even a single tear from those pains.'

'Einver! How could you say that?! May pinagsamahan naman kayo, diba? Bakit ganiyan ka kung maka-asta?!'

Their words keeps on lingering on his mind until he found himself walking to her prison. Napatigil siya ng ilang hakbang na lamang papunta roon.

What am I doing here? tanong niya sa sarili. Napa-iling na lamang siya at gustuhin man niyang umalis ay natagpuan niya ulit ang sarili na humahakbang papunta dito.

He stood infront of the bars and look at September inside those bars. Natigilan siya at napaawang ang labi niya sa gulat.

Her clothes are full of dry and fresh stains of blood, punit punit na rin ito kaya kitang kita na ang bewang at mga binti nito. Punong puno ng sugat na paniguradong galing sa latigo at mga matatalim na bagay. May mga pasa ang buong katawan pati mukha na alam niyang galing sa mga suntok at sipa na natatanggap nito. Pawisan din ang mukha nito dahil sa init. Walang bintana at tanging ang rehas lang ang nagsisilbing pasukan ng hangin ngunit dahil nasa tago ang lugar na ito ay maiinit parin lalo. She look miserable.. but her eyes still shouts nothing.

Walang mababakas na galing sa iyak ang mga nito kahit nakapikit ito ngayon at mukhang natutulog. Parang hindi dumanas sa kahit na anong sakit ang mukha nitong nanatiling kalmado. Napag-isip siya. Ito ba ang tinutukoy ni Min? Na sa bawat hampas o tama na makukuha nito ay kabaliktaran sa mararamdaman nito.

Just by the thought of it. Just by the thought that her body is the only one who is suffering.. angers him. Imbes na makaramdam ng tuwa para dito ay mas lalo lang siyang nakaramdam ng galit. Hindi patas para sa kaniya.

Ang mga naging biktima nito at halos magmakaawa na at piliin na lamang ang mamatay matapos lang ang paghihirap ngunit ito'y kabaliktaran?! Kung ganoon ay walang saysay para sa kaniya ang lahat ng parusang nakukuha nito!

She can't feel the pain that he wants her to feel and suffer. She can't at parang wala lang dito ang lahat. Kaya ba ito hindi umangal ng sabihin ni Min ang magiging kaparusahan nito? Kaya ba tinanggap lang nito ang lahat dahil hindi naman ito makakaranas ng sakit?!

Naikuyom niya ang dalawang kamao nang matigilan ng bigla niyang narinig ang boses nito.

"You really loathe me for killing her, I see." nagmulat ito ng mga mata at walang emosyong tumingin sa kaniya.

"Sixteen.." tumalim ang tingin niya dito.

"Mukhang alam mo nang wala akong paki-alam sa mga sakit na natatamo ko. Tsk! It took a week? Are you all stupid?!" Ngisi nito na nagpalala ulit ng galit niya.

"You should die, Sixteen." nagkibit balikat ito at tumingin ng diretso sa mga mata niya. She smile as if his words don't bother her even a bit. And what she said next made him totally stiffened.

"Soon, Einver. I'll disappear and you'll finally be happy." Napaatras siya ng bahagya. Seryosong seryoso ang boses nito na para bang malapit na ngang mawala.

Mas humigpit ang pagkakuyom niya sa mga kamao. Malamig niya itong tinignan.

"Why soon? It should be now, Sixteen." ito naman ang natigilan sa sinabi niya bago ito tumawa ng bahagya.

"I see.." may saglit na kislap ng emosyon ang dumaan sa mukha nito.

"Thank you.." napaawang ang labi niya.

"What the F*ck?!"

"Thanks for that real emotions in your eyes. The hate and loathe are real for me so thank you for not faking it." makahulugang saad nito at bago pa siya makasagot ay may dumating na tatlong babae.

"It's time to play again, Doctora." ngisi ng isang babae at isa-isang pumasok ang tatlo.

"Mukhang may manonood ng palabas, Doktora." tukoy ng isa pa sa kaniya. "Hwag mo namang buguin ito sa pagkakataong'to. Scream and shout, you b*tch! Beg and cry because of pain!" Galit nitong sigaw at sinampal ito ng ubod ng lakas.

Tumagilid naman ang mukha nito. "Then teach me first how to act. How to cry and feel pain anyway?" Walang gana nitong saad. Dahil doon ay mas lalong nagalit ang tatlo at pinagtatadyakan ang doktora sa iba't ibang parte ng katawan.

"Ano kayang maaaring gawin sa'yo?" Ngisi ng isa at napabaling sa kaniya. Nang-aakit itong ngumiti.

"Your majesty, what do you want us to do with her?" Ngisi nito. Tumingin siya saglit sa doktora.

"I don't care at all." ngumisi pa ito ng malawak at lumabas ng rehas.

"Saan ka pupunta?" Tanong ng kasamahan nito.

"We can do anything to her, right your majesty?" Tanong nito. Hindi siya sumagot.

"Then our boys can play with her." ngisi nito. Kumunot ang noo niya.

"What?"

"It's fine if we'll play with her body on fire, your majesty?" Ngisi nito. Natigilan siya ng makuha ang ibig nitong sabihin. She wants Sixteen to be dirty, to be a whore.

Napatingin siya dito. Bakas sa mukha nito ang gulat sa narinig at sa unang pagkakataon simula nang makulong ito.. doon na may kumawalang luha sa mga mata nito. Tuluyan na itong nahulog at doon na lumabas ang emosyon sa mga mata nito. Nasasaktan, nalulungkot, at nadi-dismaya ang bumalot dito.

Agad na nanikip ang dibdib niya sa nasaksihan. Lumabas ang doktora na nakilala niya ilang buwan ng nakalipas. Bumalik ang mahinang doktora na nakilala niya noon.

Natahimik siya. Gulat parin siya sa nakita at hindi niya inaasahan iyon. She cried. She shred some tears from her eyes.

Mas lalong sumikip ang dibdib niya sa nakita kaya bahagya siyang napahawak dito.

"E-Einver.." ramdam niya ang pagsusumamo sa boses nito kaya mas lalo siyang napatitig dito.

"Mukhang makinis pa naman. Birhen pa'to, diba? Magiging masarap ang gabi na'ting ito." biglang sulpot ng dalawang lalaki sa gilid niya.

"E-Einver p-please.." napatingin ang lahat dito. Rinig niya ang singhapan ng tatlong babaeng dumating hanggang sa nagtawanan ito.

"Ito lang pala ang makakapagpalabas ng luha mo! Hwag kang mag-alala, doktora! Hindi lang pagiging psycho ang magiging titulo mo! Magiging pokpok, higad, linta, at malanding babae ka na rin!" Tumawa ulit ang tatlo kaya may lumabas na pagmamakaawa sa mga mata nito. Bahagya pa itong umiling sa kaniya na nagpapahiwatig na hindi talaga nito gusto ang sinasabi ng mga babae.

Nakatitig lang siya dito hanggang sa pumasok sa isipan niya ang mukha ni Nana na walang buhay. Napapikit siya sa nakita at natagpuan na lamang ang sariling naglalakad na paalis sa lugar. Iniwan niya ang doktora at rinig niya ang halakhak ng mga babae.

"You're the worst than to those who are punishing her." napatigil siya ng makita si Min. Nasa gilid lang ito at mukhang nakita ang lahat ng pangyayari. Napa-iling ito bago siya iniwang naguguluhan na sa kung ano ang gagawin.

Ang mga mata nito. Ang pagmamakaawa sa mga mata nito. Nanghihingi ito ng tulong kagaya noon. Humihingi ito ng saklolo kagaya noon.

Kaso ay iba na ang sitwasyon nila ngayon. Ito ang pumatay sa kaisa-isang babaeng naging malapit na kaibigan sa kaniya. Huminga siya ng malalim at iwinaksi sa isipan ang nangyari kanina.

Bahala na ito sa sarili kung ano man ang nangyayari rito ngayon. Wala siyang paki-alam. Ang pagiging birhen lang naman ang mawawala sa sarili nito. Hwag na itong magmalinis dahil matagal ng marumi ang mga kamay nitong ginamit sa pagpatay sa kaibigan niya.

Wala siyang paki-alam, wala siyang paki-alam. Yan ang paulit-ulit na pumasok sa isipan niya habang binabagtas ang lugar paalis. He never bother looking back again even if he can hear her loud shouts and groans. He never let himself feel something with the knowing that they're doing something horrified to her. He just continue walking away to that psychopath doctor and leave her.. again.

Parating bumabagabag sa kaniya ang tanong na iyon kaya heto siya, pasado alas onse na ng gabi-- nakatihayang nakahiga sa kama at hindi parin dinadalaw ng antok.

"F-ck." inis niya mura at pinikit ang mga mata at sinubukang matulog pero wala parin, talagang hindi pa siya inaantok. Inilagay niya ang kaliwang braso sa mga mata at napatulalang napatitig na lang sa kadiliman.

How is she? Did they did it to her? Is she crying or in pain? What is she doing right now? ... Is she doing fine right now? He stilled by the last question that ran on his mind.

"Is she alright?" mahina niyang saad at dahan-dahang tinanggal ang braso sa mga mata at napabuntong hininga.

Maybe just a peek and I won't think about her anymore. He said to himself and finally got up from bed and immediately run towards the underground basement.

Habang papalapit doon ay muling bumalik aa isipan niya ang mga katanungan kanina. Sinisugurado niyang masasagot lang ang katanungan niya pagkatapos niyang makita ito.

Pero ang hindi nga lang niya inaasahan ay ang maliksing kilos niya kanina nang mapagpasyahang puntahan ito. It looks like he went fast than he expected. Ganun nga ba talaga kalala ang kagustuhan niyang puntahan ito? Napa-iling siya sa naisip at hininaan ang paglakad.

Pinasok siya ang magkabilang kamay sa magkabilang bulsa at tinuloy ang lakad nang makita niya si Chester sa labas ng rehas nito. Kumunot ang noo niya. What is he doing here?

"It's already eleven, Chester. What are you still doing here?" tanong niya habang papalapit parin. Nagkibit balikat naman ito at tumingin sa kaniya.

"Eh ikaw? Anong ginagawa mo rito?" napatigil naman siya at bahagyang tumikhim bago umiwas ng tingin.

"I'm just passing by." walang kwenta niyang paliwanag na nagpangiwi sa kaniya kalaunan. Mukhang napansin naman iti ng kapatid kaya bahagya itong napatawa at muling binalik ang tingin sa loob ng rehas. Muli siyang nagpatuloy sa paglakad.

He sigh. Nagahasa ba ito kahapon? Anong nangyari nang umalis siya? Natuloy ba ang balak ng mga lalaking may gawa nun? Sari-saring mga katanungan ang pumasok sa isipan niya ngunit hindi niya naman alam ang sagot.

"Muntik na, Kuya." nagitla siya nang magsalita ulit ang kapatid. Tatlong hakbang na lang ang layo niya sa rehas para makita ito ng tuluyan.

"W-What?" patay malisya niyang saad.

"Muntik na pero napigilan ni Min kanina." saad nito. "Min helped her. Even Ate Chille and I. Pinagbawalan na naming may pumasok pa sa rehas na lalaki." Hindi siya sumagot. Hindi niya naman din alam ang isasagot dito.

Gayun din nararamdaman niya. Walang matinong sagot kung ano nga ba ang dapat niyang maramdaman para dito.

"Why did you walked away? She pleaded and asked your help." baling nito sa kaniya. Malamig naman siyang ngumiti.

"Nang magmakaawa ba siguro ang mga naging biktima ay pinagbigyan niya? Binalik ko lamang sa kaniya ang kung ano ang naramdaman nila noon." Napa-iling naman ito sa naging sagot niya.

"Wala ka ngang alam." may bahid na inis nitong saad.

"What do you mean?" Humarap naman ito at tumaas ang sulok ng labi.

"Soon if you'll find out what we mean, I can't wait to see you getting wasted.. Kuya." ngisi nito at umalis na sa basement.

Napabuga naman siya ng hangin at tumalikod na para sana umalis. Alam naman niya ng hindi pala ito nagahasa talaga. Maybe that fact will be enough for him to sleep tonight.

Humakbang na siya paalis sa lugar nang may sumulpot na katanungan na naman sa isip niya.

What's exactly her condition, right now? He groan in annoyance at bumalik sa dinaanan hanggang sa nakarating na siya ng tuluyan sa tapat nito.

He sigh and look at her finally but what he saw made his body went solid rock. His charcoal eyes met her chocolate's. And her eyes didn't shout any. She's just looking at him, plainly without any emotion written on her face. Then with an unknown reason, he can feel his heart tightened as his gaze went down to see her condition.

She's sitting on the dirty ground and is leaning on the dark wall at may kadenang nakakabit parin sa magkabilang pulso at ankles nito. Mas lalong nagkasira-sira ang damit na suot nito, her chestnut hair is totally messy, more visible cuts on her lips and other new violet bruise in all around her body. Her condition got totally worsen.. and it partly because of him. Because he didn't stop those guys earlier from harassing her.

Mas lalo naman siyang napakaramdam ng paninikip ng dibdib at aakma na sanang iiwas ng tingin nito ngunit may ginawa nitong nagpatigil ng husto sa kaniya. Maya-maya pa'y mas ikinagulat niya ang biglaan nitong pagngiti ng matamis.

At sa paningin niya ngayon, parang bumalik na naman ito sa dating nakilala niya. Yung dating doktor na nakasama siya. Her facial expression change. From nothing to soft. Muntik na siyang mahulog at matulala dahil sa pagngiti nito ngunit sa pagkakataong ito ay hindi na niya ulit masisilayan ang pag-ngiti nito ng matamis sa kaniya.

Dahil unti-unti nang pumikit ang mga mata nito at bumagsak sa sahig ang katawan. Napaawang ang labi niya sa nasaksihan. Biglang nangatal ang mga tuhod niya at naibulong ang pangalan nitong pinagbawalan niyang isabi sa sarili.

"September.."