Kabanata 06

Inilibot ko ang aking paningin sa bahay niya. Medyo makaluma ito kumpara sa bahay namin na masyadong moderno at walang kang makikitang kahit isang kagamitan na luma.

"P-Paano ho ako napunta rito?" Nakakunot-noo kong pag-uusisa.

Naramdaman ko rin ang biglaang pananakit ng ulo ko nang subukan kong umupo sa isang kama. Nasalat kong muli ang unan na hinigaan ko at doon ko napagtantong basa nga ito. Umiyak ba 'ko habang natutulog?

"Mukhang nanaginip ka ng masama hija. Nais mo ba itong pag-usapan?" tanong niya sa akin .

Kahit ako, hindi ko rin alam kung ano ang napanaginipan ko. Mukhang hindi naman siya masamang tao kung pagmamasdan kasi— nakasuot ito ng lumang damit habang ang kanyang buhok na kulot ay marami ng puti.

"Hindi ko po alam ang napanaginipan ko," may pagkadismaya kong ani.

Agad naman siyang kumuha ng bimpo at simulang punasan ang mukha ko. Kinuha ko mula sa kaniya ang bimpo. “Ako na po.” Pinagpatuloy ko sa aking saril ang kaniyang ginawa.

"Iha, nakita kita sa labas ng isang bar na natutulog sa isang sahig. Ang akala ko ay wala kang kasama kaya dinala na kita rito. Kung may nakakita sa'yo na masasamang tao ay malamang pinagsamantalahan ka na kaya’t sa susunod mag-iingat ka," paliwanag niya sa akin.

Nagulat naman ako sa sinabi niya. Paano ako napunta sa labas ng bar? Ang alam ko ay sa counter ako nakatulog.

“Oh s’ya nga pa hija, alas singko na… ikaw ba'y walang klase?" pagtatanong nya.

Agad naman akong napanganga at naalala na may klase kami ng 6:30 AM. Bigla naman akong mataranta.

Natawa siya sa inakto ko at nagsalita, "Huwag kang mag-alala, inayos ko na ang uniform mo at nilinis ko ito upang magamit mo ulit. Kumain ka na roon sa hapag kainan hija. Ipagluluto kita ng sinigang na itinuro pa sa amin ng aming ninuno.” Tinapunan niya ako ng ngiti sa labi.

Napabalikwas ako at nakiligo sa kanila. Nakakahiya man ngunit kailangan kong pumasok ngayon para malaman kung ano ang project namin.  Nanlaki ang mga mata ko na tila bang may isang daanan pababa roon at kusang iginiya ng aking mga paa upang tingnan ito. Akmang bubuksan ko na ang pinto ng may tumawag sa akin.

"Hija nakahanda na ang sinigang at biko," sabi niya.

 Napabalikwas ako paharap at napatawa kunwari. Hindi sa amin ang bahay na ito, kaya wala akong karapatang makialam sa mga bagay-bagay.

"S-Sige po. Marami pong salamat..." ilang na sambit ko.

Naupo ako sa upuan ng hapag kainan at sadyang kahali-halina ang amoy nito. Matapos magpasalamat at magdasal ay wala nang pasabing tinikman ko ang mga putaheng kaniyang niluto.

"Kakaiba po ang sinigang niyo sa lahat ng nakain ko. Sadyang napakasarap po nito!" buong sigla kong saad.

Natuwa naman siya sa sinabi ko.

"Turuan niyo naman ho ako kung paano magluto ng sinigang at gumawa ng biko,” nananabik kong ani sa kaniya.

Papaalis na sana ako nang bigla siyang nagsalita, “Maaari ka bang bumisita rito muli hija? Ano nga pala ang iyong ngalan?" Ngumiti siya sa akin.

Isang matamis na ngiti ang aking naging sukli at tumuran, “Ako po si Aimi Allecxiannie.”

Halata sa kaniyang mukha ang bahid ng pagkagulat. May sinabi pa s’ya ngunit sobrang hina nito kaya't hindi ko narinig.

"Hija, maari ka bang bumalik dito bukas? May ipapakita lamang ako sa ‘yo..."

Tumango na lamang ako at nagpasalamat muli.

Ano kaya ang ipapakita niya sa akin?

***

Pagkapasok ko sa silid ay nakita ko si Cara na nakadukdok na marahil ay bangag pa s’ya dahil sa inuman kahapon. Niyugyog ko siya upang maagaw ang kaniyang atensyon.

"Ayan… inom pa. Hindi niyo man lang ako inuwi sa bahay namin," may bahid ma kunwaring pagtatampo sa ‘king boses.

"Napa-praning ka na ba? Kinuha ka kaya ng lola mo at inuwi," turan niya.

Hindi na ako kumibo sa kaniya. Sinong lola ang sinasabi nila? 'Yun bang matanda na nag-alaga sa akin? Ang akala ko ba'y nakita niya ako sa labas ng bar?

Ilang sandali pa'y dumating na si Ma'am Chaiden. Agad naman kaming nagsitayuan at nagdasal. Nagulat kami ng pumasok si Samantha— natapat pa na strikto ang guro namin kaya’t agad siyang pinalabas nito.

 Nagpigil naman kami ng tawa ni Cara at nagsimula ng makinig.

“Just I like what I said yesterday, sasabihin ko ang project nyo ngayon at kailangan nyong gumawa ng scrapbook na naglalaman ng mga pangalan na ibibigay ko na magmumula sa history," pag-aanunsyo niya sa ‘min.

Kanya-kanya namang reklamo at tanungan ang mga kaklase namin na agad napataas si Celise.

"Ma’am ano po yung nilalaman ng scrapbook na ‘yon bukod sa basic info?" pagtatanong niya.

 Agad naman itong sumagot, "Dapat makita ko ro'n ang litrato ng tao na 'yon sa inyo at dapat kilalanin niyo ng mabuti upang maipaliwanag sa aming mga guro kapag ini-report niyo na ito. Tandaan niyo… ang ibang mga subject niyo rin ay nakasalalay dito. Bukod pa roon, mas maraming info ay mas malaking grades ang matatamo niyo.”

Kanya-kanya namang nagsitanguan ang mga kaklase namin.

"Bawal po ba ang copy paste sa google?" tanong ni Eugene na halatang halata tamad gumawa.

"Well, of course not. May grades ang originality at resources na kukunin niyo. Once na makita ko na kumuha lang kayo sa google or wikipedia ay bagsak na kayo. Kailangan niyong maghanap ng info sa museum mismo.”

Agad namang nagreklamo ang mga kaklase namin dahil mas madali raw kung kukuha na lang sa mga websites.

Isa-isa na kaming tinawag— unang tinawag ay ang kaklase kong si Haley at napunta sa kaniya si Jose Rizal. Sunod-sunod na tinawag na ang mga kaklase ko at napunta sa kanila ay sila Andres Bonifacio, Emilio Aguinaldo, Antonio Luna, Juan Luna, Gregorio Del Pilar, Gabriela Silang— mga common na  naging parte sa ating kasaysayan.

Napatayo ako nang madinig kong tinawag na niya ang pangalan ko. Naguluhan ako ng nakangisi sa akin si ma’am Chaiden at agad na siyang nagsalita, "Shi Tanaka.”

 Hindi ko alam pero ngayon ko pa lang narinig ang pangalan na 'yon pero parang narinig ko na parang dé jà vu ganon.

Take Note:

José Protasio Rizal Mercado y Alonso Realonda  ( June 19, 1861 – December 30, 1896) was a Filipino nationalist and polymath during the tail end of the Spanish colonial period of the Philippines. He is tagged as the national hero of the Filipino people.

Andrés Bonifacio y de Castro (November 30, 1863 – May 10, 1897) was a Filipino revolutionary leader and the president of the Tagalog Republic. He is often called "The Father of the Philippine Revolution". He was one of the founders and later Supremo (Supreme Leader) of the Kataas-taasang, Kagalang-galangang Katipunan ng mga Anak ng Bayan or more commonly known as the "Katipunan", a movement which sought the independence of the Philippines from Spanish colonial rule and started the Philippine Revolution.

Emilio Aguinaldo y Famy (March 22, 1869 – February 6, 1964) was a highly controversial Filipino revolutionary, politician and military leader who is officially recognized as the first and the youngest President of the Philippines (1899–1901) and first president of a constitutional republic in Asia. He led Philippine forces first against Spain in the latter part of the Philippine Revolution (1896–1898), and then in the Spanish–American War (1898), and finally against the United States during the Philippine–American War (1899–1901).

Antonio Narciso Luna de San Pedro y Novicio Ancheta ( 29 October 1866 – 5 June 1899) was a Filipino army general who fought in the Philippine–American War. Regarded as one of the fiercest generals of his time, he succeeded Artemio Ricarte as the Chief of Staff of the Armed Forces of the Philippines. He sought to apply his background in military science to the fledgling army. A sharpshooter himself, he organized professional guerrilla soldiers later called the "Luna Sharpshooters" and the "Black Guard"

Gregorio Hilario del Pilar y Sempio (November 14, 1875 – December 2, 1899) was a Filipino general of the Philippine Revolutionary Army during the Philippine–American War. As one of the youngest generals in the Revolutionary Army, he was known for the successful assault on the Spanish barracks in the municipality of Paombong, his victory on the first phase Battle of Quingua and his last stand at the Battle of Tirad Pass during the Philippine-American War. Because of his youth, he became known as the "Boy General". He was also known as a ladies man and was described by National Artist for Literature Nick Joaquin as the "Byron of Bulacan".

María Josefa Gabriela Cariño de Silang (19 March 1731 – 20 September 1763) was a Filipina revolutionary leader best known as the first female leader of an Ilocano movement for independence from Spain.

World War II (often abbreviated as WWII or WW2), also known as the Second World War, was a global war that lasted from 1939 to 1945. 

The other was work of fiction only.