FOUR

CELESTE

"See? Hindi talaga maganda ang kutob ko diyan kay Butler Cox," ani Ashanti. 

"Tumahimik ka nga lang, okay? Ugh, I'm tired na talaga," reklamo naman ni Kelly. Nag-stretch pa siya ng kamay na animo'y sobrang napagod.

"Bakit ba ayaw niyo akong pakinggan?" Tumigil kami sa paglalakad at takang tumingin kay Ashanti. 

"Bihira na nga lang akong magsalita, hindi pa kayo makikinig," dagdag pa niya.

"Bakit ba kasi bini-bigdeal mo pa 'yun? Nagjo-joke nga lang raw si Butler Cox," I hissed. 

She rolled her eyes before crossing her arms. "Feel ko hindi siya nag-jojoke."

Umiling naman si Kelly at umangkla sa braso ni Ashanti. "Alam mo, feel mo lang 'yan," sabi nito. Malakas na bumuntong hininga si Ashanti bago dumiretso sa paglalakad. Sumunod naman kami ni Clio sa kanilang dalawa.

"Bakit ba kasi may Physical Education pang subject?" tanong ni Ashanti habang inaayos ang buhok niya. 

Kasalukuyan kaming nasa washroom dahil binigyan kami ng ilang minuto upang mag-retouch. 

"Syempre, para maging physically fit ang mga estudyante," sagot naman ni Clio. 

"Ugh, life is so unfair!" Natawa naman kami sa reklamo ni Ashanti. Bihira nga kasi siyang magsalita pero kapag nagsalita siya, daig pa si Kelly. 

"Fair ang life kasi unfair siya sa lahat."

Walang ganang tumango si Ashanti dahil sa sinabi ko at tumawa naman sina Kelly at Clio. Maya-maya pa ay napagdesisyunan na naming lumabas dahil magsisimula na rin naman muli ang klase.

"I hate this place the most," bulong ni Ashanti nang makarating kami sa gym. 

Agad namang humiwalay sa amin si Clio at sumama sa mga ka-team mates niya. Halos lahat kasi ng sports ay nasalihan na ni Clio kaya pagdating sa larangan ng sports ay kilalang-kilala na siya sa Avalon. 

Kami namang tatlo ay umupo na sa bleachers kasama ng iba pa naming kaklase. Crowded ang gym dahil iba't-ibang sections ang maglalaro.

"Kanina pa dapat nagsimula ah? Bakit hindi pa nagsisimula?" tanong ni Kelly.

Bumaling naman ako ng tingin sa katabi naming kaklase upang magtanong. 

"Ngayon na raw kasi babalik 'yung mga exchange students last year, sinasalubong ng mga teachers," sagot nito.

My brows immediately furrowed. Exchange students?

"Sina Zev?!" Malakas na tanong ni Kelly kaya't naagaw rin ang atensyon ng ibang estudyante. Tinapik ko naman siya sa balikat para kumalma.

"Huh? Are you talking about me?" Nanlaki ang mga mata ni Kelly at marahas na lumingon sa bagong dating na sina Zev. Malakas naman akong bumuntong hininga. 

"You're so full of yourself talaga, hindi 'no!" Pagtanggi ni Kelly.

"Suit yourself," sagot ni Zev. "Hi girls," bati nito sa amin ni Ashanti.

"Welcome back."

Ramdam ko naman na tumabi si Dane kay Ashanti. They're best friends afterall.

"May ginawa ba 'tong kalokohan habang wala ako?" tanong ni Dane.

"Katulad pa rin ng dati," I answered.

"How's the experience of being an exchange student, Dane?" Muling umupo si Kelly at humarap kay Dane.

"I'm an exchange student too," angal naman ni Zev.

"Ayos lang, parang nag-transfer ka lang school. Medyo mahirap nga lang dahil bago ang environment but that's alright, kasama ko naman sina Zev at Markus," Dane answered.

Dumako naman ang paningin ko sa kanina pa tahimik na si Markus. Nakatayo lamang siya at nakatingin sa kawalan. He's really weird.

"Guys mags-start na raw ang game," Clio informed us. 

"Oh hi," bati niya nang mapansing kasama namin ang tatlo. Tinanguan lamang siya nina Zev at Dane. Tumayo na naman kami para pumunta na sa may gitna. 

"Basketball? Damn," bulong ni Ashanti nang makita ang mga bola ng basketball. Pati ako ay napabuntong hininga dahil hindi ako marunong mag-basketball. Tennis at volleyball lamang ang alam kong laro.

"Hala, baka masira ang nails ko!" Palihim naman akong napairap sa reklamo ni Kelly. Itinaas pa nito ang mga daliri niya na at tinitigan iyon.

"Arte," pagpuna ni Zev. Natawa naman kami dahil sa pronounciation niya. He's half American afterall. Sinamaan lamang siya ng tingin ni Kelly at hindi na nagsalita.

Maya-maya pa ay diniscuss na ng teacher namin ang criteria ng laro. Bago ang totoong game ay susubukan raw muna ang skills namin sa pamamagitan ng pag-dribble, pag-shoot at pag-pasa ng bola na iiscore-an gamit ang mga even numbers from 2-10.

As usual, si Clio ang nangunguna. Samantalang si Ashanti ang nasa hulihan dahil puro 2 ang scores niya. Kelly and I are tie dahil parehas na 6 at 4 ang scores namin sa lahat. 

"Ugh, I hate it!" Muling reklamo ni Ashanti nang 2 na naman ang score niya sa pinakahuli. 

"It's okay," ani Dane at inabutan si Ashanti ng tuwalya na agad naman nitong tinanggap.

Wala pang ilang minuto ang nakakalipas nang muli kaming tawagin ng teacher namin para sabihin kung sino ang mga paglalaruin ng totoong game ng basketball. Unang tinawag si Clio bilang Captain dahil siya ang may pinakamataas na score.

"And lastly, Villareal." Nanlaki ang mga mata ko nang tawagin ako ng teacher namin. Why me?!

"Clio, bakit ako napasama dito? Hindi ako marunong," reklamo ko.

"Umabot 'yung score mo sa cut off eh."

"Huh? Parehas lang kami ng score ni Kelly." I bit my lower lip as I am nervous as hell. Hindi talaga ako marunong! 

"Celeste, Rank One ka," tanging sagot niya at pumunta na sa gawi ng teacher namin nang tawagin siya nito. 

"Ma'am, sino nga po po pala ang kalaban namin?" Rinig kong tanong ni Clio sa teacher namin.

"Ang boys." My mouth gapped upon hearing her answer. What the hell? Anong laban namin sa mga 'yun?

Maya-maya pa ay pinaposisyon na kami dahil magsisimula na raw ang laro. Kung minamalas pa nga, shooting guard ako. Hindi nga ako marunong dito, bakit ba hindi nila ako maintindihan? I heaved a sigh before positioning myself. 

Dumako naman ang tingin ko kay Ashanti at Kelly and they just mouthed me a 'goodluck'. Damn, bahala na nga.

Napangiwi naman ako nang makita kong pumunta na rin sa court sina Zev, Dane at Markus. Nagtilian naman ang mga schoolmates naming babae na akala mo naman ay nakakita ng artista. Ugh, whatever. Basta ang gagawin ko, tatakbo lang ako ng tatakbo— pero shooting guard ako? Paano ako makakaiwas? Damn!

Ilang minuto pa ang nakalipas nang pumito na tanda na simula na ang laro. Maayos naman ang score ng team namin dahil sa mga tira ni Clio pero lamang pa rin ang kabilang team. Knowing Clio, hindi magpapatalo 'yun.

Ako? Tumatakbo lang ako para hindi halata na hindi naman ako nagpaparticipate. Pero minamalas yata ako nang makita ako ni Clio at ipinasa sa akin ang bola. 

"What the fuck? What am I going to do with this thing?" I panicked and asked Clio.

"Ishoot mo!" sigaw nito. Napailing ako at ibinato ang bola. Bahala n—

"Oh my God!" I exclaimed and ran towards Markus.

"Celeste, what did you do?" Tanong ni Clio nang makitang nahimatay si Markus dahil sa pagtama ng bola ko sa mukha niya.

"Hindi ko alam, okay? Bakit mo kasi pinasa sa akin 'yung bola... Damn!" 

Binuhat na ng mga kaklase namin si Markus para dalhin sa infirmary. Malalim akong bumuntong hininga bago hinilot ang aking sintido. Lagot ako kapag nagkataon, ugh! Sana hindi na mag-file ng reklamo si Markus.

"Let's go?" Aya ni Ashanti. Tumango ako at muling bumuntong hininga. 

Aalis na sana kami nang mapukaw ng atensyon ko ang basag na salamin aa sahig. Nanlaki ang mga mata ko nang mapansing iyon ang salamin na suot ni Markus! Dali-dali ko iyong pinulot at tanging ang rim na lamang ang natira dahil basag na ang mismong salamin. Itinago ko iyon sa aking bulsa at sumabay ng maglakad kina Ashanti.

"Gusto ko na talagang mag-shower, I'm so stinky na," sabi ni Kelly habang naglalakad kami.

"Stinky ka dyan, nakaupo ka lang naman buong game," biro ni Clio kaya inirapan lamang siya ni Kelly.

"Uhm... Mauna na kayo sa dorm, may dadaanan lang ako." Tumigil sila sa paglalakad at takang tumingin sa akin.

"Kay Markus ba?" Tanong ni Ashanti. Bumuntong hininga ako bago tumango.

"I'm guilty." Wala silang nagawa kung hindi ang tumango at pabayaan ako. 

"Umuwi ka agad ha," bilin ni Clio kaya tinanguan ko lamang siya bago sila nagpatuloy sa paglalakad. Lumiko naman ako papuntang infirmary.

I contemplated a bit when I was infront of the infirmary because Markus might get mad at me. Nasira ko 'yung salamin na palagi niyang suot mula pa yata nooong freshmen pa kami. I bit my lower lip before deciding to go inside.

Naabutan ko naman sina Zev at Dane na prenteng nakaupo habang nakahiga at tulog naman si Markus.

"Oh Celeste?" Tumayo si Dane sa pagkakaupo at inoffer sa akin ang upuan niya. 

"Is he alright?" I asked.

"Ang lakas mo palang bumato," biro ni Zev. 

"Huh?"

"He passed out and until now, hindi pa rin siya nagigising," sagot ni Dane. I looked down and bit my lower lip once again. 

"It's okay, it's just an accident." Katulad ni Dane ay tumayo na rin si Zev. Umupo naman ako sa upuang inoffer ni Dane kanina.

"Ikaw na muna ang bahala sa kaniya, magpapalit lang kami ng damit." Tumango naman ako kay Dane bago muling tumingin kay Markus na payapang natutulog. Maya-maya pa ay umalis na sila at naiwan akong mag-isa kasama si Markus. Malakas naman akong bumuntong hininga. Bakit ba kasi hindi ako nag-iingat? I am so reckless.

"What's the matter?" Nanlaki ang mga mata ko at gulat na tumingin kay Markus.

"H-Huh?"

"You sighed so loudly. Is there any problem?" Tanong niya at bumangon mula sa pagkakahiga 

"Are you alright?" I asked. Tumango naman siya at hinilot ang sintido niya.

"Hinintay ko lamang na makaalis sina Zev. They're loud," he answered.

"Ah... A-Ah ano, sorry nga pala. Hindi ko sinasadya, I swear." Itinaas ko ang aking kanang kamay na parang nanunumpa. He chuckled and gave me a nod.

"'Yun lang ba?"

"Actually meron pa." Inilabas ko sa aking bulsa ang basag niyang salamin at  ibinigay sa kaniya. Kita ko ang bahagyang panlalaki ng mata niya nang makita ang salamin niya. 

"I'm sorry, hindi ko sinasadya," I added.

After a couple of seconds, he sighed and nod. "It's alright, I'll just buy a new one "

"N-No! Ako na lamang ang bibili para sa'yo. Ako rin naman ang nakasira."

"Well, if you insist." He shrugged his shoulders before putting his glasses on the bed side table.

Natigil ako sa pagmamasid sa kaniya nang mag-vibrate ang cellphone ko mula sa aking bulsa. My brows furrowed when I saw who is the caller.

"Yes, hello?" 

"Hi, Louisse!" Mariin akong pumikit nang marinig ko ang boses niya. And he still have the audacity to call me by my second name?

"What do you need?" I asked. Tumingin sa akin ni Markus nang magbago bigla ang tono ng pananalita ko.

"Hindi mo man lamang ba ako kukumustahin?" 

"Cut the crap, Jarvis. Ano ngang kailangan mo?" Muling tanong ko. He chuckled before faking a cough. Kahit kailan talaga, tsk.

"Nasaan kayo? Malapit na ako diyan." My eyes widened and my mouth gapped upon hearing what he said.

"You're, what?!"

"I'll be there within an hour. See you," he said and ended the call. 

"Sino 'yun?" Takang tanong ni Markus. Itinikom ko ang bibig ko at ilang beses na napakurap. 

"Uhm, sorry but I have to go. Urgent lang," pagpapaalam ko.

"Sure," he nodded. Hindi ko na siya hinintay pang makapagsalita muli at tumakbo na palabas. Damn, one hour is too short!

Agad kong idinial ang number ni Kelly habang tumatakbo. Naka-ilang ring pa bago niya ito sinagot.

"Yes?" 

"Kelly! Emergency!" I yelled. Pati mga nakakasalubong kong estudyante ay pinagtitinginan na rin ako. Ugh, it's embarassing!

"Anong meron? And wait, are you running?!" 

"Si Jarvis..."

"What's with Jarvis?" Pansin kong hininaan niya ang boses niya tanda na nasa malapit lamang si Clio.

"My twin... He's back!"

----

:)