Chapter 1

         I slowly open my eyes as I try to find the damn noisy alarm clock using my left hand to shut it up.

"5 minutes myself." I murmured to myself, while slowly close my eyes again, but suddenly the alarm rang again that irritated the hell out of me.

"Damn, fudge. Fine! Fine! I'm awake, I'm fully awake." Annoyingly kick the blanket 'till it falls and turns the alarm off again.

Pasuray-suray akong naglakad papunta sa banyo upang gawin ang dapat gawin.

After a few minutes and finally, I finish all my morning routine.

And now I'm preparing myself to go to work that I've been tolerated this past few years, dahil sa napakabwesit kong boss.

Hanap duon, usog dito ang ganap ko sa paghahanap ng damit pang trabahao dahil sa lesheng buhay to at dahil na rin sa hindi pa ako nakapaglaba kaka-overtime.

"Jusmeee! Bahala na nga!" huminga ako ng malalim at kinuha ang isang mini skirt na kulay maron at isang polo na hindi naman showy pero may dating nga lang ng kunti.

"Sana hindi ako mamanyak nito ng wala sa oras." kamot ulo kung sabi habang tinitingnan ang akung sarili sa salamin.

Huminga ako ng napakalalim yung tipong pati pollution sa hanging ay nahigop ko na, lumabas na ako sa aking apartment at ang bumungad sa akin ay ang mga chismosa kong kapit-bahay pero mababait yan ha.

Hindi ako yung pinag chi-chismisan nila.

"Oh Tantan! Ganda ah." sabi ni Carlo. Kaibigan ko yan dito mabait yan at higit sa lahat maraming babae yan kaya di kami talo.

"Hahahaha ikaw Carlo ha, hwag ako." kunwaring tawa ko.

Napangiti naman ito dahil sa sinabi ko sa kanya at nag patuloy sa paglalakad.

"Tantan papasok ka na ba?" biglang sulpot nito sa aking tabi.

"Oo eh, mag hihintay ako ng jeep dyan sa daan." simpleng sagot ko.

"Nako Tantan, sa akin ka na lang sumakay at nang makatipid ka. Teka lang ha." sabi nito at dali daling bumalik sa kanila upang kunin ang kanyang motorsiklo.

"Bilisan mo! Late na ako." biro ko namang sigaw pabalik sa kanya. At nakita ko naman syang papalapit sa aking tabi.

"Oh sya soutin mo ito at sumakay kana, baka malate ka na naman eh, buti pinag cha-tyagaan ka ng boss mo." tuksong sabi nito habang tinutulongan nya akong sumakay dahil sa sinusuot ko pa ang bigay nyang helmet.

"Aba!, ako kaya ang nag cha-tyaga sa kanya, ang sama kaya ng ugali non." nakanguso kong sagot.

"Sabi mo eh, oh sya humawak ka ng di ka mahulog." sabi nito dahan dahang pinaandar at pinatakbo ang kanyang motorsiklo.

Dahil na rin sa sinabi nya ay kumapit ako sa laylayan ng kanyang damit, habang seryoso siyang nagmamaniho.

Makalipas ang tatlumpong minuto at nakarating din kami sa aking pinag ta-trabahoan.

"Salamat talaga Carlo." sabi ko dito, sabay bigay sa kanya ang helmet nito.

"Nako Tantan wala iyon, alam ko namang nagtitipid ka at tsaka magkaibigan naman tayo eh." nakangiti nito na sabi sa akin.

"Sige, papasok na ako. Salamat ulit ha." sabi ko dito at nag lakad papasok sa aking pinag tratrabahoan.

"Hi po manong guard." nakangiti kong bati dito.

"Good morning po, Ganda natin Ma'am ah, inspired po ba?" nakangiti rin nitong sabi sa akin habang binubuksan ang pintuan.

"Nako manong, sana nga po eh kaso hindi, nakalimutan ko lang po maglaba." kamot batok kung pag-amin sa kanya.

"Hahahaha, hay nako Ma'am Tanya" biglang tawa nito.

"Manong naman eh, oh sya po una na ako, bye bye." paalam ko dito at nag lakad papunta sa elevator na kung saan sa 5th floor ang puwesto ko.

Sa bawat paglakad ko at binabati ako ng mga ibang empleyado, parang may ari lang ang dating ko pero hindi, Secretary lang ako ng may ari dito at sadyang malapit ako sa kanila. Siguro dahil medyo matagal narin ako dito kaso wala ako ni isang kaibigan dito.

Pumasok agad ako sa elevator pagkabukas nito at pinindot ko ang 5th floor button. Pagkarating ko sa ika-limang palapag ay naglakad agad ako papunta sa aking pwesto upang gawin ang aking dapat gawin.

'Haley Tanya Cervantes, Secretary' yan yung makikita sa harap ng table ko.

I'm Haley Tanya Cervantes, secretary of the owner of Garcia Telecom Company.

Habang busy ako sa aking trabaho ay dumating na din ang aking boss. He is an old man with a well-toned body at the age of fifty-five but he is a pervert old shit that is why he doesn't have a long-term secretary, except me. I'm the only one who can tolerate and ignore his behavior.

"Ohh Ms. Cervantes, you look great right now with that attire," he said while giving me an intense stare like he was planning to undress me.

"Good morning sir." bati ko sa kanya at tumayo upang sabihin ang kanyang appointment sa araw na ito.

"Sir, you have a meeting with Mr. Guevara ten minutes from now then after that Mr. Santos called saying he wants to meet you ten-thirty a.m sharp," I said using my serious tone while ignoring those stinky look he gave to me.

He just nods and takes one last glance at me before he enters his office. I just released a deep breath to make myself calm rather than being thrilled.

"Sarap tusokin ng mga mata niya eh." I murmured quietly and go back to work.

Makalipas ang ilang oras ay sawakas lunch break na rin, tumayo at aalis na sana ako ng biglang bumukas ang pintuan ng boss ko at naka ngiting manyakis na naman.

"Ms. Cervantes, I want you in my office later, exactly four in the afternoon."

Sabi nito habang ang mata nito ay kung saan nang lupalop nakatingin.

"Yes sir, excuse Sir, I'll go ahead," I utter in a serious tone, giving him a quick bow and make my leave and make my way into the cafeteria.

When I reach the cafeteria, there is a ton of employees having their lunch, decide to ignore them I take my order, a cup of rice and a small bowl of vegetables, and lastly searching a table.

Seryoso kung tinungo ang upuan sa dulong bahagi na kung saan ay kaunti lang ang naduon at tahimik na kumain, upang makaalis kaagad. Kahit malapit ako sa mga taong nagta-trabaho dito ay sanay akong kumain ng mag isa dahil ayaw ko ng maiingay at mas mabilis akong matapos.

Pagkatapos kong kumain ay bumalik ulit ako sa aking trabaho. Tons of paperwork works are being placed on my table. Deciding to continue checking those thick files.

Napatingin ako sa aking relo ng nakita kung malapit na nalang mag alas kwatro ay napag desisyonan kung magligpit ng aking gamit upang wala na akung liligpitin mamaya.

At exactly four pm, I knock on his door and gently open the door of my boss office, the scene that greets me is him sitting on his swivel chair while staring straight to me.

From a perverted look that he gave me earlier, it slowly turns into a serious one, he looks straight into my eyes.

He took a deep breath and when his mouth opens it cause to broke my world and I can only hear a long beep sound. The only word that I able to hear is.

"I'm sorry Ms. Cervantes but you're fired."