Novels by Itsarilecyoj

presentI closed the book when I saw my husband walking towards me. He's the best thing that ever happened to me. Hinilot ko ang batok ko nang maramdaman ang pangangalay. Grabe, nakatapos ako ng isang buong libro nang ilang oras lang. Nakakapagod. Napangiti ako nang maalala ko ang mga nangyari noon. Mga nangyari noon na ngayon ay nakatala na sa libro na ako mismo ang nagsulat. "How's the event?" He asked. I smiled as he held my waist. Ilang taon na rin kaming kasal. Sa ilang taon na pagsasama ay ang dami kong natutunan. Kung paano mamuhay bilang mag-asawa. Marami kaming pinag-aawayan pero hindi naman kami nagpatalo roon. Nagpaalam na kami sa secretary ko. Pinagbuksan niya ako ng pinto nang makarating sa sasakyan at pinanood ko naman siyang umikot hanggang sa makasakay sa driver's seat. "Baby, where do you want to eat?" He asked.

Levincent Zyjan NicholasI'm smiling while watching my beautiful girlfriend taking some pictures with her friends. I firmly stood up when I saw her walking towards me with a big smile on her face."Hi, baby!" And then she kissed me on my cheeks which made me blushed a bit. Damn it, she's making me feel like I'm a gay!"Aren't you tired?" I asked as I held her waist.She giggled. "Medyo lang. Let's go to our hotel room. I want to sleep." I nodded at her. She talked to her friends for a moment before we went in to our hotel room. I went to the kitchen to get her a glass of water before she go to sleep but when I came back to our room, she's already asleep which made me laughed a bit.I sat beside her as I slightly traced my fingers through her face. This young lady, I really

Upang malibang ako ay sinearch ko iyong tungkol sa nangyari sa akin. Naguguluhan kasi ako kung paano ako nagkaroon ng amnesia pero iilang bahagi lang ang nga nakalimutan ko. Ilang buwan na ang dumaan pero ngayon ko lang naisip ang tungkol doon. Selective amnesia pala ang tawag doon kung saan hindi lahat ay makakalimutan mo. Kumbaga, pili lang. Pwedeng iyong nga malulungkot na bagay na nangyari lang sa'yo ang mga matatandaan mo. Kaya siguro ganoon nalang ang reaksiyon ko sa mga nakapaligid sa'kin. Nagkakagulo na naman ang mga katanungan sa utak ko. I've always felt lost. Gusto ko siyang sumbatan. Gusto kong sabihin sakan'ya ang lahat ng mga hinanakit ko but how can I tell him I feel this way when he's the one who hurt me? Sa buong buhay ko ay parati nalang akong mag-isa at naliligaw. Para akong naglalakbay ng matagal sa gubat at hindi ko na alam kung paano pa ako babalik. May daan pa ba pabalik? May paraan pa ba

Nakangiti ako habang nakatingin kay Marga at Luis na magkahawak ang kamay habang kinakausap ang wedding planner nila. Tatlong buwan na ang lumipas at last week lang ay nagpropose na si Luis kay Marga. Kinuntsaba niya pa nga ako eh. Ngayon ay pinaghahandaan na nila kaagad ang kasal nila pero alam ko ay next year pa magaganap dahil gusto nila bongga. "Thank you po," nakangiting sabi ni Marga sa wedding planner nila at hinatid ito sa may pinto dahil natapos na ang pag-uusap nila. Biglang lumapit sa akin si Luis at inakbayan ako. "Excited ka na ba sa kasal?" Inirapan ko siya. "Bakit ako? Bakit hindi si Marga ang tanungin mo?" "Alam ko naman kasing excited 'yan na makasama ako hanggang pag tanda." Sumingit si Marga at binatukan si Luis. "Sino naman ang nagsabi sa'yo? Masyado kang pakampante." Tumawa si Luis at binitawan ako bago

"Huy! Tulaley ka na naman d'yan!" Panggugulat sa akin ni Cristel. Napabuntong-hininga ako at inilapag ang inumin sa may sink. Nandito ang nga kaibigan ko ngayon sa bahay. Hinayaan ko nalang din sila dahil nakokonsensya na ako sa ginagawa kong pag-iwas sakanila. Kami lang ni Cristel ang nandito sa kusina dahil gumagawa kami ng nachos. As usual, hindi mawawala ang paggawa niya ng iced coffee. Si Nicole at Joyce na naman ang kulang. Si Joyce ay hindi raw nila alam kung nasaan. Mag t-tatlong buwan na raw'ng wala si Joyce. Matagal na rin daw iyong pinapahanap pero hanggang ngayon ay wala pa rin. Hanggang ngayon tuloy ay hindi ako mapakali kakaisip sa babaeng 'yon. Si Nicole ay nasa ibang bansa pa rin. Ilang years ba kasi ang kakailanganin bago mag-doctor? Mag-iilang taon na rin siya doon, ah? Wala rin kaming boys na kasama dahil hindi ako pumayag. "Ano na namang iniisip mo

Nararamdaman ko nga na talagang may koneksiyon ako sakan'ya at tama ang hinala kong isa siya sa mga nakaraan ko. Ngunit bakit nakaraan ko na siya? Bakit hindi na kasalukuyan? "I want to know more about...us." Halos pabulong na iyon nang sabihin ko. Seryoso ang mga tingin niya sa akin, "What about us?" "Paanong naging tayo?" "Nanligaw ako at sinagot mo ako." Napairap ako sa agarang pagsagot niya na wala namang kwenta. "Ano nga?" Tamad niya akong tinitigan at sa huli ay tamad din siyang napabuntong-hininga. "Matuto kang maghintay, Gwy." mataman niyang sinabi. "Hindi ko nga alam kung may hinihintay ba ako. Ang hirap kasing maghintay sa isang bagay na wala pero parang meron." tila nawawalan ng pag-asa na aniya ko. Hindi na siya sumagot pa. Mati