All Chapters of Color of Detachment (Tagalog/Filipino) : Chapter 51 - Chapter 60

BUMANGON si Austin nang maramdamang umalis si Fauzia sa kanilang hinihigaan.  Hinanap ng kaniyang mata ang dalaga at nakikita niya ang anino nito na papunta sa balkonahe. Bumangon na siya mula sa pagkakahiga at sinundan ang dalaga.  Hindi na siya nag-abala pang buksan ang ilaw dahil ang ilaw na namumula sa buwan ay sapat na para makita ang dalaga.  Nakita naman niya ang dalaga na nakatanaw sa malayo, hindi niya mawari kung saan ang direksyon ng mata nito habang yakap ang sarili na tila nilalamig.  Nilapitan niya ito at niyapos. “Can’t sleep, mon amour?” hinalikan niya ito sa pisngi pababa sa kaniyang balagat.  “I can’t believe it…” halos walang boses na nitong sambit. Lumingon ito sa kaniya at nangingilid na ang luha nito. “I don’t know

UMIKOT ang matang tinanggal ni Austin ang kamay nito sa kaniyang balikat. “Of course, you’re my father.” He tsksd. “Now tell me what happened please, you are very fuming mad lately so spill it out.” Iminuwestra pa niya ang kamay dito para ipagpatuloy ang dapat sabihin. Dahil doon nagbago na naman ang istura nito, kung kanina ay parang maamong aso ang ama niya ngayon ay parang halimaw na ito at kulang na lang ilabas ang pangil dahil sa nag-aapoy nitong mata.  “Before he bashed his head he told me that I need to find your mother’s child.”  Gumatla ang nuo ng binata. “I thought the child didn’t make it?” naguguluhang tanong nito.   After he learned to Leander that he sold his brother overseas, Larkspur informed him that his brother didn’t make it. Who knows what h

INIANGAT niya sa balikat niya si Seymour habang hinihimas pababa ang likod nito para dumighay, sa ilang araw na inaalagan na nila ang sanggol marami na silang nalalaman kung paano alagaan ito dahil na rin sa tulong ng mga kaibigan niyang may mga anak na.  Mahinang natawa naman siya nang marinig na itong dumighay at tumahan, ang maliliit nitong kamay ay inaabot ang kaniyang ilong nang binalik niya ito kay Fauzia.  Ang kaniyang ama ay naaliw sa bata lalo na noong napatingin ang mata ni Seymour dito. Nahihiwagahan pa si Laurent sa nasasaksihan sa kabahayan ng kaniyang anak.   Hindi aakalain ng ama niya na magiging maalagain ang kaniyang anak, kung babalikan ang nakaraan nong bata pa lang si Austin ay naiibahan at kinikilabutan ito tuwing naglalambingan sila ni Athalia.   Masarap nga namang balikan ang mga panahong ma

DAHIL sa narinig kumilos na siya at inayos ang mga gamit, walang ano-anong tumakbo na palabas ng kaniyang opisina.  Hinanap ng kaniyang mata ang dalaga, hindi niya nahanap ito sa sala kaya malamang nasa likod-bahay ito.  Hindi nga siya nagkamali nandoon si Fauzia at sinasayaw-sayaw niya si Seymour sa kaniyang hita na rinig na rinig ang hiyaw ng sanggol sa tuwa.  Parang may malambot na kamay ang humaplos sa kaniyang puso dahil sa nasaksihan. He can’t really wait to propose and get married with her and of course have kids, but not now, he needs to clear everything before he do that. Para maging masaya at maayos na sila, wala nang problema.  Nilakad na niya ang kanilang distansya, napalingon si Seymour na ngiting-ngiti sa kaniya kaya pati si Fauzia na naaaliw kay Emo ay lumingon rin sa kaniya.  

IT was already 8 in the evening when Austin got home. Sinabi niya kay Fauzia na bukas na siya makakauwi kasama ang mga kaibigan niya dahil sa panibagong misyon na naman ng SJ.  He can feel Fauzia’s eyes following him while he readied all the things he needs.  Matapos ang kaniyang pag-aayos nilapitan na niya ang dalaga para halikan ito, sandali lamang naglapat ang kanilang labi.  They both dropped their bodies on the bed, she clung her arms around his neck and gave him another kiss but this time she kissed him on the tip of his nose. “Any news about Emo’s mother?”  Pinakatitigan muna ni Austin ang magandang mukha ng dalaga bago niya binuka ang bibig para magsalita. “Yea, kaya pumunta ako kila Lark dahil may nalaman siya patungkol sa ina ni Emo and of course with the help of my father.”

MINUTES LATER, Anthony was beside him giving him a short funny looked as his sharp claw gloves stabbed then swirled it against their enemy brutally.  “You look like an idiot, what’s with that weird smile of yours, dingleberry?” he asked, still managed to ask him in the middle of their mission.  He didn’t glance at his friend because he was still busy fighting. “I feel so alive and motivated.” He laughed.  Nang maubos na ang mga kalaban saka na lumingon silang dalawa sa isa’t isa.  Anthony just read his expression a little before he spoke, “Hmm, ask her to marry you, dingleberry.” He walked closer to him, then tapped his shoulder. “I know you’ll be the happiest, and I want that happiness that she brought to you as well as what you brought to Fauzia.”

THE two tried to move but they couldn’t, when they learned that they can’t freely move the guy with curly hair asked. “Who are you?” nanghihina man ay nakapagsalita pa rin ito.  He smirked. “Glad you asked.” Kinuha niya ang butterfly knife at pinaglaruan paikot sa kaniyang daliri.  Hinintay ng dalawang magsalita siya, hindi man niya tinitignan ang mukha ng mga ito ay ramdam naman niya ang kaba na nararamdaman nito dahil dinig niya ang malalalim na paghinga ng dalawa.  “Fauzia’s baby.” His face remained stoic but his tone was soft. Seconds later his butterfly knife flew towards the guy with straight hair, the knife pinned on his shirt.   The twins stilled when the edge of the butterfly knife turned into fire, it was leisurely eating his shirt.

BACK at the mansion, all the girls were pretty wasted, but not because they were drunk but because they all spend the whole dawn talking and laughing.  They don’t know when was the time they slept, basta ang alam nila maliwanag na nang mapagpasiyahang matulog na.  Divine wasn’t here, so they’re only six girls in the mansion.  When Fauzia woke up, the sunlight from the glass ceiling was the first thing her eyes saw. Before she got up she stretched her body first.  Luminga-linga ang kaniyang ulo at tanging si Shanoa, Zariyah at siya lamang ang natira sa fourth floor.  Tumayo siya para isara na ang kisame dahil ang araw ay tumatama na sa mga mukha ng dalawang tulog mantika pa rin.  Tahimik siyang lumisan sa kwartong iyon at bumaba na para han

MINSAN na ring pumasok sa isipan niya, paano kaya kung lumabas siya ng SJ? Maayos kaya sa labas katulad rin dito? Nakalabas naman na siya ng SJ pero hanggang bahay-ampunan lang ang narating niya sa labas, wala nang iba.   At dahil sa naisip niyang iyon hindi niya napigilang iusal sa mga kasama ito. “Masaya rin ba sa labas katulad dito sa SJ?”  Lumingon sa kaniya ang mga kababaihan, iniangat ni Mavis ang sarili para itungkod ang kamay sa ulo. “Sorta, but I would rather stay here.”  All of the girls except for Fauzia nodded in agreement. “By the way, why did you ask? Gusto mo bang lumabas?” si Shanoa naman ang nagtanong.  “Ewan, basta. Iniisip ko lang kung kasing saya ba dito sa SJ ang labas.” She breathed.  “I love it here, okay lang

LUMIPAS ang sampung minutong puro kaguluhan at kulitan ang makikita sa silid na iyon nang makaramdam na sila ng pagod saka lang sila tumigil sa kakaikot.  Bagsak na ang mga katawan nila sa sahig, basang-basa at hinahabol ang sariling hininga.  “I guess our slime failed,” Pagod ngunit may ngiti sa mukhang wika ni Lumiere.  “I can’t believe this! Hindi ko inaakalang gagawin ko pa ito. I’m already 29 and yet I am acting like a kid. Kasalan ‘to ni Lark!” ngumingiwing pagsisisi ni Mavis habang bumabangon na mula sa pagkakahiga sa sahig.  Lahat na sila ay bumangon na at nang makita ang kalat na kagagawan nila bigla silang natigilan.  The whole room was in so much mess, they all looked at each other while their eyes are growing bigger.