Chapter Three

“BEAUTIFUL as ever Phi,” nakangiting puri sa kanya ni Mia pero tango lang ang sinagot niya.

          She’s very much confident with her works sa lahat ng hindi siya sigurado sa mundo sa mga artworks niya may one hudred one percent siyang tiwala.

          “Wala ka nang dila girl? Kaloka.” Reklamo nito.

          Kimi naman siyang napangiti, Mia is one of her friends since college nagtayo ito ng isang maliit na gallery na unti-unti na ring nakikilala nitong mga nakalipas na taon. Kaklase niya  ito sa fine art noong nagaaral pa siya ng kolehiyo pero hindi iot nahilig sa pagpipinta kung hindi sa pangongolekta ng painting kaya namna nagdesisyon na rin itong magbukas ng maliit na gallery ilang taon na ang nakakalipas.

          Local paintings ang binebenta nito na malaking tulonng sa mga kagaya niya pero kung tutuusin ay maswerte pa rin siya dhail takaw pansin ang mga gawa niyang painting sa hindi niya malamang kadahilanan.

          Napatingin siya sa canvass niyang bahagyang nakabukas mula sa pagkakabalot sa manila paper. Kahit siya ay hindi rin maipaliwanag kung bakit but every painting have a part of her soul as an artist kaya siguro some people were quite interested with it.

          “Para namang hindi ka pa nasanay sa`kin,” aniya.

          “Oo na so I’ll display this later on kapag may nagkainteresado babalitaan kita agad.”

          “Kahit na wag na just direct the money on my bank,” sagot niya hindi na nito kailangan pang mag abala na impormahin pa siya dahil kahit na anong sabihin nito ay hindi pa rin siya makikipagkita sa mga bumibili sa painting niy akahit na iilang ccollectors na ang nagsabi na gusto siyang makilala ng personal.

          “Ikaw talaga ang sungit mo pa rin.”

          “Hindi ako masungit nagsasabi lang ako ng totoo nang hindi mo na pinapahirapan ang sarili mo.”

          “Sige na nga sabi mo eh,”

          “Mauna na ko, baka next week babalik ako para sa bagong painting na nagawa ko.”

          “Ah Oo nga pala bago ko makalimutan may gusto nga pala akong ibigay sa`yo,” may inabot siya sa kanyang folder.

          Kunot noo niyang tinignan iyon at hindi niya maiwasang mapakurap nang makita niyang isa `yong proposal para sa isang solo exhibit.

          “May isang collector na gustong mag sponsor ng solo exhibit mo, girl magandang chance to to promote your works locally malay mo naman may maka recognize sa`yo internationally `di ba? Sayang `to kung nagkataon.”

          As much as gusto niyang maging excited siya rito ay hindi niya magawa isa pa hindi talaga siya mahilig makipoag socialize sa marmaing tao. With how her power fluctuate without any notice as much as possible she want to lessen contact with other people.

          Huminga siya ng malalim. “I’ll think about it Mia, I have confidence with my works pero I think this is not yet the time paa magkaroon ako ng ganito kalaking event with my career.”

          Nakita niya ang disappointment sa mukha nito pero wala siyang magagawa with how the way she is malabong mangyaring magkaroon siya ng normal na interaction sa ibang tao.

          “Sure besides it’s an open proposal you can tell me anytime.”

          “Open proposal? Ganon ba talaga ka desperate ang sponsor na `yaan just to have my exhibit?”

          “The sponsor is a huge fan of yours dahil din sa kanya kaya unti-unti na ring nakikilala `tong gallery so you can say na para siayng Daddy Long Legs dito buhay ko rather mo,” nakita niya ang pagnigning ng mga mata nito na para bang nag-iimagine ng kung ano.

          “Much more like it was a thigh you need to latch on para kumita.”

          “Grabe siya ano tingin mo sa`kin mukhang pera? Bakit kailan pa ko nagkaroon ng tatlong mukha na nakalagay sa isang libo?”

          “Kilala mo ba ang tatlong tao na nasa isang libo?”

          “Jose Abad Santos, Josefa Llanes Escoda at Vicente Lim.” Automatikong sagot nito na ikinangisi niya nang makit aniyang pinamulahan ito ng mukha.

          “Mauna na ko,” iiling-iling niya sabi habang nakanguso namna ito dahil nahulog ito sa pang-aasar niya.

          She put her dark shades on and making her gloves secured, she’s wearing a thin long sleeve shirt at black skinny jeans. This was her protective gear para kahit n nadadaiti ang balat niya sa kahit na sino ay hindi basta-basta gagana ang kapangyarihan niya.

          Wala kasi siayng kotse at `ni minsan ay hindi niya naisipan na bumili tutal ay may grab app naman siya iyon ang madalas na ginagamit niya tuwing aalis siya ng Antipolo. Magastos Oo pero kung iyon ang paraan niya para maging komportable ay wala iyong problema sa kanya.

          Naramdaman niya nag pangangalam ng sikmuta saka bahagyang nililis ang long sleeve niya para makita ang wrist watch niya.

Past twelve na pala

sanay na naman siya sa irregular na kain saka isa pa ay may pagkain sa bahay pag-uwi na lang siya kakain..

Nagumpisa na siyang maglakad nang isang lalaking nagmamadaling papasok ang muntik nang makabangga sa kanya mabuti na lang at maagap siyang nakailag.

“Sorry.” The guy muttered saka pumasok sa loob.

Natigilan siya his voice seems like ringing on her ears and his scents seems linger in her nose, a smell of peppermint.

Sinundan niya ito ng tingin pero ang bulto na lang nito ang nakita niya. Ipinilig niya ang ulo kung ano-ano na lang ang pumapasok sa isip niya mas mabuti sigurong umuwi na lang siya.

Pero hindi pa rin maalis sa isip niya ang lalaki why? Iyon ang unang tanong na pumasok sa isip niya bakitt hindi niya maialis ang isip niya sa lalaking `yon. It was just a brief moment peor bakit hindi maialis sa isip niya.

Hindi na tuloy niya namalayan tuloy na malayo na ang narating niya dahil sa kakaisip.

“HEY Miss,” pigil ng isang boses kay Phoebe napapitlag siya nang makita niyang muntik na palang tumama ang mukha niya sa isang poste na nasa harap niya.

“Are you okay?”

napalingon siya sa nagsalita at hindi niya maiwasang magtaka sa nakitang itsura nito.

From hair to her feet ay punong puno ng accessories, hindi pa naman pasko pero para itong naglalakas na Christmas tree. Pero sino nga ba siya para mangmata ng fashion ng ibang tao siya nga `tong naka longsleeve kahit na summer pa lang.

“I’m sorry?”

“Kako, okay ka lang ba? Muntik ka nang humalik sa poste.” Nag-aalalang tanong nito.

Hindi niya alam kung bakit ito masyadong concern sa kanya pero kita niya ang sincerity sa mata nito sa kabila ng kung ano anong abubot na suot nito.

Akmang sasagutin niya ito nang marinig niyang nagreklamo ang tiyan niya. Hindi niya maiwasang pamulahan ng mukha nang makita niyang mas lalong lumapad ang ngiti nito.

“Kumain ka na ba?”

Umiling lang siya.

“Kaya pala eh, gutom ka na kay para kang naglalakad na zombie.” Sandali itong nag-isip.

“Gusto mo bang sumama sa`kin?”

Nagtatanong ang mga matang nakatingin siya dito.

“May malapit na shop kasi ako dito it’s my lunch break tamang tama medyo napadami kasi ang order ko gusto mo bang kumain?” itinaas nito ang hawak na supot  saka napalunok nang maamoy niya ang mga bagong lutong pagkain mula roon. Napahagikgik na lang ito sa naging reaksyon niya.

Bago pa siya makapag protesta ay nahawakan na nito ang may gloves niyang mga kamay at hinatak na siya papunta sa tingin niya ay shop nito.

Ganito ba talaga ang ibang tao? Basta na lang inaaya ang isang tao na kumain despite na hindi talaga siya nito kakilala?

But then feeling this warm hand beneath her gloves feels quite nice.

Nadia Lucia 

Comment|Vote