IKA-APAT NA KABANATA

Louelle's POV

        Maaga akong nagising. Its my second week to school. At sana lang naman walang trouble na dumating sa akin. Dumerecho na ako sa kusina ng mga maids dito matapos kong gawin ang mga morning rituals ko. Naglalakad pa lang ako dinig ko na ang tawa ng mga katulong doon pati na din ang kay Nana Celia. They all look happy na parang walang pinoproblema. 

        "Good morning po!" Masiglang bati ko sa kanila at matamis na ngumiti.

         Kahit si Nana Celia nagulat sa ginawa ko. I rarely smile lalo na at estranghero ang kausap pero part lang ito ng pakikisama. Isa pa lahat sila mababait. 

        "Good morning din, hija,"wika ni Nana Celia na nakabawi agad. "Papasok ka na ba sa eskwela?" tanong nito sa akin.

       "Opo," yun lang ang nasabi ko.

        "Ah eh, may baon ka na ba?" tanong nito na aktong dudukot sa bulsa ng pera na agad ko namang pinigilan.

         "Naku, Nana wag na po. May ipon pa naman po ako," turan ko sa kanya. 

          Totoo naman yun, though limitado na lang ang pera ko dahil hindi ako pwedeng magwithdraw kung hindi malalaman ng papa ko kung nasaan ako. Hayst.

          "Ang swerte niyo naman dito sa pamangkin niyo, Nana Celia aba'y maganda na, mabait pa," turan ni Mang Kadio sa amin.

         I faked a smile. Alam namin ni Nana na malayo ako sa pagiging mabait. "Kayo talaga Mang Kadio, nambola na naman," tawa ko.

          Sa tatlong linggo kong pamamalagi doon eh nakabiruan ko na sila at napapakisamahan sila ng maayos. Ganun din naman ako kay Nana Celia na civil ang pakikitungo sa akin. Kahit minsan eh nadudulas siya sa akin. Haysst. 

          HIndi na din ako nagtagal at lumabas na din ako ng Estate ng mga Soriano. Nagmamadali na nga ako dahil ayokong makita ng damuhong Anghel Soriano na yun na dito ako nakatira sa kanila. And I always want to be punctual sa school, kahit na gusto ko ng mag-cut. Nakalabas na ako sa Estate nang marinig ko ang busina na pamilyar na sa akin. 

        Since, the time he saw me, lagi na niya akong hinahatid kahit sa gilid lang ng kalsada ako nagpapababa. Anyways, I forgot to introduce him. He's Dale Soriano. Bestfriend ko sya. Yes at walang kokontra. At half brother niya yung Anghel Soriano na yun. HAysst. Small  world, right?

        "Hop in, Lou," bati ni Dale sa akin. 

         Inirapan ko naman siya. "Di ka ba nagsasawa?" Tanong ko bago tinanggal ang salamin ko at nilinisan ito. 

        "C'mon, Lou, alam mong di ko kayang pagsawaan ang bestfriend ko," wika nito. 

         Natawa naman ako. Kahit kailan talaga di ako kayang pabayaan nito. 

Gabe's POV

         Walang pinagbago ang araw na ito. Nagpunta kami sa mansion nina Anghel para doon na kami magmumula papuntang school. Tsk. Araw araw naman yun ang gawain namin. Magkakahiwalay din kami ng sasakyan. Pero sabay-sabay sa pagpasok. It was a grand entrance. 

        "Anghel, kotse yun ng kapatid mo diba?" Tanong ni Simon na nagsalita sa earpiece nito.

         Magkakaiba kasi kami ng sasakyan. Nakatigil ang sasakyan nito sa may sidewalk. At di mawawala sa paningin namin ang babaeng nakatayo sa may driver's seat.

        "Yeah," was all Anghel said. 

        "Wait," turan ni Elliot. "Is that the nerdy girl?" Tanong nito na parang namumukhaan ang babae. 

         "C'mon, man," tawa ni Simon. "Dale won't talk to girls like Nerdy at school," paniguradong sagot nito.

           That's true. Iba ang mga type ng kapatid ni Anghel. At yung si Nerdy girl hindi yun ang type ni Dale. Tsk. Though I admit maganda ito. Saka ilang beses na syang gustong mapatrouble o magdrop sa school pero ang talino nito parang alam palagi ang gagawin naming pagsabotahe sa kanya. Tulad ng minsan, may inutusan kaming tabunan siya ng pintura sa pagpasok sa classroom, sa halip na siya, prof pa namin ang nabiktima. Simula nun mas mailap pa siya. Yung mga dinadaanan niya paiba-iba. Tsk. 

          "Damn," mura ni Elrick sa earphones.

          Tumingin ulit kami sa kotse ni Dale. Lumabas na ito sa kotse at kitang kita namin kung paano yakapin ng kapatid ni Anghel ang Nerdy na yun. Bago igiya sa sasakyan nito. 

          "Shit," sa wakas ay nagsalita na si Anghel. "What's her name?"

         Heck, kahit ako di maalala pangalan nun. Tsk. Malikintikan kami nito eh. 

         "Gonna ask the school," bored na turan ni Elliot. 

          Wala na ang sasakyan ni Dale kaya nagpatuloy na kami sa pagmamaneho papuntang school. 

Dale's POV

           Matapos ang mahabang pangungulit kay Louelle ay pasakay ko rin ito sa kotse ko. Hayst. Ibang klase kasi ito, kahit na magbestfriend kami ayaw na ayaw nitong humihingi ng tulong liban na lang kung kailangan na talaga niya. That situations rarely happens.

          "Lou, after school, where are you going?" I asked her. TAhimik lang kasi ito.

          "I'll gonna buy a phone and find a part-time job," she answered.

           Hindi talaga ako makapaniwala sa babaeng ito. "Lou, seriously?" tanong ko. "Pwede ka namang humingi ng trabaho kay papa kahit kailan mo gusto."

         "Abala na nga ako sa mama ni Anghel Soriano," simula ni Louelle. "She asked me to straighten up the delinquency of his son for free lodge and scholarship sa Yorkshire University," kwento nito.

         Napabuntong-hininga ako. " Lou, di mo yun mababago. Kilala ko si Anghel kapag gusto nun, nakukuha nun," wika ko. 

         She looked at me sternly. " And you know me," simula nito. " Kapag ginusto kong gawin, hindi ako titigil hangga't di ko nagagawa."

         "Hayst. Ikaw ang bahala," turan ko. 

"Ayaw mo bang humingi talaga ng tulong kay papa?" tanong ko pa.

           Umiling ito. "Nope, ayaw kong abalahin si Tito."

           I sighed again. Matagal ko nang kilala si Louelle. Wala itong ginusto na di nakuha at isa pa may paninindigan ito. Lahat ginagawa niya sa sarili niyang pagsisikap.

          "Ikaw na lang kaya mag-advise sa akin ng mga transactions ko," suhestyon ko sa kanya. Magaling ito sa negosyo. Mapailegal man o legal. Kahit na babae ito ay napatunayan niya ang galing niya.

           Kumunot ang noo nito. " You're good already."

           Kinagat ko ang labi ko para mapigilan ang pagngiti. " I know but I can still need your help," wika ko pa.

           Mukhang nag-isip naman ito. " How much will you pay me?" wala ng paligoy-ligoy na tanong nito.

          "One thousand a day as my advisor. I'll also give you benefits and incentives," turan ko.

            Tumango-tango naman ito. "Isn't that too much?" tanong ni Louelle.

          Tiningnan ko ito. "You know it isn't' Lou."

           She sighed. " When do I start?"

           "Kapag may phone ka na," turan ko. " Saka tatawagan kita everytime na may kailangan ako so di ako makaabala sa studies mo."

            Tumango naman si Louelle. She's smart. Dahilan para magkagusto lahat sa kanya, including me. But I'm smart enough to suppress it, I just don't want to lose our friendship.