PROLOGUE

"Hindi ka pa ba matutulog?" nakangiting tanong ko habang sinusuklay ang hanggang balikat na buhok niya.

Marahan niyang iniling ang ulo bago sumandal sa akin. "Hindi mo pa tinatapos ang kuwento mo," nakangusong sabi niya at hinuli ang kamay kong patuloy na naglalaro sa buhok niya. "Tell me more about your past. Your first love, your first heartbreak, I want to know you more."

Natahimik ako nang mahimigan ang pagka-seryoso sa tinig niya. Ilang saglit pa ay natatawang binuhat ko siya paalis sa kandungan ko at ibinaba siya sa kama niya. "How about I tell you more about myself tomorrow? Sa ngayon, kailangan mo munang matulog dahil gabi na," pang-uuto ko sakaniya at saka tinuro ang orasang nakasabit sa pader. Mag-a-alas diyes na nang gabi.

"Madaya ka," sinamaan niya ko ng tingin saka umatras para makahiga na sa kama niya. "Bukas ha," nandidilat na sabi niya na ikinatawa ko.

Lumapit ako sakaniya at saka iginiya siya pahiga at inayos ang kaniyang kumot. Hinalikan ko siya sa noo na ikinahagikgik niya at saka nagpaalam. "Good night, Mama."

"Good night, baby Shane."

Nang maisara ko ang pinto ng kuwarto niya, agad akong nagtungo sa kuwarto naming dalawa. Pagkapasok ko palang sa loob, agad kong nakita ang malaking litratong nakalagay sa isang frame na nakasabit sa pader ng aming silid.

Nakangiti ko itong nilapitan. Inabot ko ito at mabining hinaplos ang larawan. Sa ibabang bahagi niyon nakasulat ang pirma ng bawat isa. Nakalagay rin ang taon kung kailan kinuhanan ang litrato.

"It's been seven years, huh."     

Pitong taon na pala ang nakakaraan magmula nang makompleto kami. Magmula nang makilala ko ang mga taong bumuo sa pagkatao ko. Magmula nang mangyari ang pangyayaring iyon.Nang pumasok ako sa paaralang tinatawag nilang HILLMAN HIGH.

...

Kung mayroon mang kinatatakutang pasukang silid-aralan ang mga guro sa Hillman High, eto na yata ang klase ng 3-A. 

Aminado ang lahat na ang mga nasa loob nito ay mga natatanging mag-aaral na kayang makipag kompetensiya sa kahit na sino sa patagisan ng isip, kaalaman, talento at kabarumbaduhan.

Oo, tinatawag silang mga gifted. Kung hindi lang sana mga barumbado ang mga estudyante rito, baka sila pa ang naging pride ng eskuwelahan.

Maraming umiyak, nasugatan, nag-agaw buhay at sumuko bago makalabas ng silid-aralan. Maraming nag nais na mapatalsik sa mga ito, ngunit wala ni-isang nag tagumpay.

Mga gangsters? Oo, siguro, pwede, hindi. Basta takaw-gulo. Mga walang sinasanto.

Ngunit paano nga ba magbabago ang mga buhay ng mga ito sa pagdating ng kanilang MUSE?