CHAPTER ONE: JUST

[After five years. In London. 6:30 a.m.]

SAVI'S POV

I stopped jogging as shivers assaulted my being, yet sweats are dripping down to my face as I exhaled loudly. I'm wearing a white sando covered by a jacket. A black leggings paired with a black and white sneakers. Nakapusod ang mahaba kong buhok kaya naman kitang-kita ang pagpatak ng mga pawis ko sa mukha hanggang sa leeg. Pinunasan ko ang mga ito gamit ang dala kong face towel.

Kahit pawisan naman ako ay ayos lang. Hindi naman ako conscious sa magiging itsura ko. Kasi maganda na talaga ako. At matagal ko nang alam iyon. Haha.

Kaya lang ay iniiwasan ko na mapawisan ang likod ko dahil baka maging sanhi pa iyon ng pagkakasakit ko. By the looks of my job, hindi pwede ang sakitin kaya naman hanggat maaari ay iniiwasan ko na magkaroon ng sakit.

Napatingin ako sa isang Coffee shop na saktong nahintuan ko. I giggled. Well, well... as always, coffee will do, pambalanse sa malamig na panahon.

Pumasok na ako sa loob at naghanap ng mauupuan. Nang makakita ng isa ay agad akong umupo roon kasabay nang paglapit ng isang crew sa akin.

"What kind of coffee you prefer, ma'am?" Nakangiting tanong niya sa akin. Pansin ko ang pagkislap ng mga mata nito... nagpapahiwatig ng isang bagay. At hindi naman ako manhid para hindi malaman kung ano ang ipinahihiwatig niya.

"Wait for seconds, ma'am." I sighed when the crew left my table.

Habang naghihintay na mai-serve ang order ko ay tumingin muna ako sa labas. Saktong malapit sa entrance ang nakita kong pwesto, sa gilid ng glass window kung saan makikita mo ang magandang hardin ng Coffee shop. Makikita rin dito ang mga taong padaan-daan doon.

Naaaliw akong manood sa mga batang naglalaro sa labas at hindi ko namalayan na nakabalik na pala iyong crew dala ang order ko.

"Here's your coffee, ma'am." Aniya at inilipag sa table ko ang order.

"Thanks." Sabi ko bago siya umalis.

I sipped my coffee. Nanuot sa bibig ko ang masarap na lasa ng kape... the combination of sweet and bitter taste. I licked my lips like nobody's care. I just can't help myself. It's my favorite taste and it's delectable.

Gusto ko talaga ang lasa ng mapait ngunit matamis na kape. I don't know why. Pero siguro dahil sa mga nangyari sa buhay ko? Palaging mapait. But there once in my life I tasted... the sweetest of all.

At hindi ko alam kung mauulit pa iyon.

I was busy sipping my coffee when I felt my phone vibrated on the table. Alam kong hindi iyon tawag dahil mabilis lang na nawala ang pagvibrate nito, so I assumed someone message me.

Agad kong dinampot iyon at ini-unlock ang screen. Bumungad sa akin ang isang mensahe galing sa aking pinagtatrabahuan. The message was actually came from my boss.

Binasa ko iyon. The message contains the coordinates I needed for my next mission.

Agent Light,

Your next mission will be in the Philippines. You'll be helping the NBI agents to solve an unfinishable mission, named Rusty Huang, Chinese businessman, the leader of the biggest and powerful drug syndicate in the country. The NBI agents were really trying their best just to stop Huang's smuggle businesses, in and out of the country, but they always end up nothing. They were loosing hopes. Mr. Huang and his comrades can manipulate anyone. And they just did it to the country's government. Malaya silang nakakagalaw dahil may mga connection sila sa gobyerno. Marami ng inosenteng tao ang nadadamay dahil sa iligal na gawain niya. NBI agents badly needed a reliance. They needed someone like you, agent Light, because in any time or minute, they might blow their minds off.

Napatiim-bagang ako dahil sa nabasa. Noong isang araw pa ako kinausap ng aming boss about sa misyong ito at pumayag naman ako. Wala naman na akong ginagawa. Hinihintay ko na lang talaga ang go signal niya para makaalis na ako sa bansa patungo sa Pilipinas. I want to help them, in any possible way I can.

Napapanood ko sa t.v. ang malayang mga galaw ng sindikatong ito. Those fucktards work their illegal businesses like they own the country. The fuck! He's a fucking chinese and he must be banned there in the Philippines. He has no right to do bad things there, the fact that innocent people were involved by his doings.

Nanggigil ako sa inis dahil sa kaalamang maraming inosente ang nadadamay. Kung nandun lang ako sa Pilipinas ay malamang ay nabaril ko na siya kahit pa yata sa harap ng maraming tao. I badly want to wreck Huang's fucking neck to death. That man must not put behind bars. He suits to be buried alive, ten feet underground. At magboboluntaryo pa ako para ako na mismo ang magbaon sa kanya ng buhay. Take note, ako pa ang maghuhukay.

Dumako ang tingin ko sa huling mensahe niya.

P.S: I'm the one who recommended you to them since their Head is my father's friend. The other agents were busy in their jobs and you are the only one I seemed who's not. They are hoping for your cooperation. And I'm reminding you, please, don't intimidate their asses off.

-Boss.

Napatitig ako sa huling mensahe niya. Gusto kong humagalpak ng tawa dahil sa nilalaman. Really? Intimidate their asses off? The hell. As if I can avoid that. I'm really that intimidating woman, especially when I'm at the field. I take my job seriously because believe me, it is not that easy as you think .

At pinahahalagahan ko ang trabahong ito kasi ito na lang ang trabahong meron ako. This is the last job that supports my living. Natanggal kasi ako sa isang trabaho ko for know reason. So I have to deal with this for as long as I'm living.

Naiiling na binura ko ang mensahe. Tumayo na ako at nag-iwan ng pera sa mesa bago lumabas ng coffee shop. Pagkatapos ay tinakbo ko ang pagitan hanggang sa aking bahay. Malapit lang naman kasi iyong subdivision kung saan ako nakatira kaya hindi ko na kelangan pang sumakay para lang makauwi.

Nang makarating ako sa bahay ay nag-dial agad ako ng numero habang tinutungo ang aking silid.

Simple lang ang bahay ko pero kompleto ito sa mga kagamitan, mula sa sala, sa kusina, sa cr hanggang sa mga silid.

Dapat nga ay nag-rent na lang ako ng isang unit dahil alam ko namang hindi ako nagtatagal sa isang lugar. Palipat-lipat ako ng lugar depende sa misyon ko siyempre. But I need to be practical. Kailangan ko ng bahay na matitirahan nang pangmatagalan hindi yung pansamantala lang. At alam kong hindi kakayanin ng perang kinikita ko ang halaga ng isang condo unit lalo pa at minsan lang ako bigyan ng misyon. Ilang taon rin akong walang trabaho dahil na rin sa kanya.

Lalo pa na itinakwil ako ng aking pamilya dahil sa nangyari. Pero kailanman ay hindi ko pinagsisisihan ang bagay na iyon. I was actually blessed dahil may isang munting biyayang binigay sa akin at kailanman ay hindi ko iyon ipagpapalit sa kahit na sino o ano man.

Nakapasok na ako sa loob ng kwarto ko nang sagutin ng nasa kabilang linya ang tawag.

"The gorgeous, Empress Beatrize Reyes, speaking."

Pumasok ako sa walk-in closet at kumuha ng pampalit. Hindi lang mga damit ang nakalagay roon. It contains of different firearms too, but well-hidden for some reasons.

Napairap ako sa kawalan dahil sa bungad niya sa akin. "You are really upraising yourself, miss secretary, alright." My voice were thick as I teased my bestfriend, Empress. Nagtatrabaho siya sa company ng nakakatandang kapatid ng matalik naming kaibigan na si Calista. Kaiser Hidalgo ang pangalan nito. Empress works as his secretary.

"Of course, Savi. Maganda naman talaga ako, e." Pamimilit nito sa akin.

I snorted. Manang-mana talaga sa akin. "Yeah, whatever. Anyways, busy ka ba tomorrow?" Tanong ko habang nagsusuot na ng damit. Pagkatapos ay lumabas na ako at naupo sa gilid ng aking kama.

"What? Savi, baka naman nakakalimutan mo na nandi---wait, don't tell me-"

"Yeah, yeah." Putol ko sa kanya. Minsan talaga may pagka-slow ang babaeng 'to. Kalog na nga ang utak, slow pa. Tss. Hindi ko tuloy maiwasan na mag-isip kung bakit naging kaibigan ko siya. At kung bakit na-qualified siya sa trabaho niya. Psh.

Empress squealed. "Waahh! Really? Oh my god!" Nailayo ko agad ang cellphone ko sa aking tainga. Shit! Masisira ang eardrums ko dahil sa kanya, e. At hindi naman halatang excited ang baliw diba? "Isasama mo ba siya?" Dagdag niya.

"I know, I know." Putol ko sa sinasabi niya. "Sa totoo lang hindi pa ako handang makita siya. I'm afraid na baka malaman niya 'yong totoo. Baka kamuhian niya ako." Pag-amin ko.

Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya. "Kaya nga. Once na magkita kayo, sabihin mo na 'yong totoo dahil kapag sa iba pa niya nalaman, sigurado akong mas kamumuhian ka no'n. And hey, hindi ka nagparamdam ng limang taon."

"Sana ganun lang kadali sabihin 'yon."

Pabagsak akong nahiga sa kama at nakipagtitigan sa kisame ng ilang minuto bago tumayo muli. I bent my knees 'til they touch the floor and slid my hand to get my luggage under the soft mattress. Inilagay ko iyon sa ibabaw ng kama tsaka nagsimulang mag-impake ng mga gamit namin. Mga mahahalagang gamit lang ang dadalhin ko na talagang kailangan ko sa misyon. Like guns, bombs with detonator, laptops, mini-cameras, wireless earpieces and mini-microphones. Maliban sa mga damit.

Mahigit kalahating oras na ako nakatapos sa pag-aayos. Kung hindi pa kumalam ang sikmura ko ay hindi ko pa malalaman na past twelve na pala.

Napangiwi na lang ako. "Ang bilis naman ng oras." Wala sa sariling sabi ko na parang may dobleng kahulugan iyon.

Lumabas ako ng silid at pumunta sa kusina para maghanap ng makakain. Nakahinga ako ng maluwag nang makakita ng chicken adobo. Akala ko ay lalabas pa ako para lang kumain. Buti naman at meron pang tirang ulam.

Ininit ko na lang ang adobo tsaka nagsandok ng kanin at nagsimulang kumain.