Love Revenge Game

Naniel Xyraze's POV Hindi pa rin mapuksa sa paglingap ko ang mga kahihiyan na naganap nang nagkaroon ako ng mabalasik na alerdye. Kahit huli na siya sa kaniyang pinapasukan, dinala pa rin niya ako sa bahay-pagamutan at mainam na binantayan tulad ng isang sanggol na hinding-hindi kayang iwan ng isang mamay. Nagsalin ako ng kanin sa bandehado na gawa lamang sa plastik at kulay-kapeng asukal. Hindi naman ako maarte sa kumida dahil nakasanayan ko ang pamumuhay ng isang maralita. Ilang araw na ang nakalilipas bago nagsimula si mommy magtrabaho sa magarang kompanya na binanggit niya kagabi, pero bakit pakiramdam ko nabo-bored ako sa loob ng tahanan ni mommy? Dahil ba'y wala akong libangan? Dahil ba'y wala akong trabaho na puwede sana makatulong sa panggastos sa tahanang `to? Napabuntonghininga na lamang ako sa tutok ng kisame, saka naisipang lumabas ng bahay para magpahangin at maglakad-lakad. 

Last Updated : 2020-11-01

Napailing na lamang ako sa tuwing maaalala ko ang pangyayaring iyon. Hindi pa rin naglalaho sa isipan ko ang karumal-dumal at dungong eksena kagabi. “Hoy, Niah!” bulong na pagtatawag sa akin ni Nica habang nasa kaniya-kaniya kaming mga pupitre. “Ba't ang isipan mo'y ka'y lalim ng karagatang pasipiko? Mayroon bang bumabagabag sa 'king kaibigan?” pagdadrama nitong pagwiwika, sabay kapit sa kaliwang braso ko. “Katatapos pa lang natin kumain ng longganisa, chicken fillet, at kanin sa labas... ganyan na itsura nang maamo mong mukha. Hindi ba kinaya ng sikmura mo ang mga pagkain na kinain natin sa restawran... for free?” dagdag na pagsasalaysay niya. “Wala lang ito, Nica,” tipid kong katwiran. “May naaalala lang akong pangyayari.” “Ang mga pangyayari ba na binabanggit mo ay tulad kagabi? `Yong muntik ka nang ma-hospital

Last Updated : 2020-10-11

Nang nilisan ni Xyrah ang aking opisina ay biglang bumungad sa akin ang imahen ni Martin, ang pinakabatang empleyado ko rito. Inatasan ko sʼyang magtrabaho sa task support team dahil malinis at organisado siyang nagtatrabaho sa loob ng aking kompanya kaya kampante ako. “Martin, howʼs your day?” unang katanungan ko sa kaniya nang umupo siya sa visitorʼs chair. Tinabi ko muna ang mga papeles na binabasa at sinusuri ko dahil may mahalaga kaming pag-uusapan. Napahawak na lang ako sa aking sihang dahil sa kaniyang kinikilos at pakikitungo. “Mr. Villaruel, Iʼm extremely sorry. I canʼt take it anymore,” kulang sa tapang at walang sigla nʼyang paglalahad. “What do you mean, Mr. Mercedes?” lamak at malamig na tono ang lumabas sa aking bibig. Lihim kong ikinuyom ang aking mga kamao dahil ang isa kong pinagkakatiwalaang empleyado ay nauto at nilason ang i

Last Updated : 2020-09-28

ZYCKIEL RAZEʼS POV Tutok na tutok si Xyrah sa kanyang de-keypad na selpon habang naglalakad patungo sa kanyang ekstritoryo dala-dala ang isang polder na kulay puti. Ang polder na iyon ay naglalaman ng mga ulat at komento patungkol sa larong iimbentuhin namin. Medyo may kabigatan ang 'yon dahil sa papel na ginamit. Muntik nang malaglag ang kanyang panga at selpon nang mabangga niya si Mr. Mercedes na may dala-dalang dyus na gawa sa dalanghita o sintunes. Natapon lahat ng dyus na iniinom ni Mr. Mercedes sa polder na hawak-hawak ni Xyrah. Isa talaga siyang malaking ulol. “Pasensiya na, Mr. Mercedes. Hindi ko intensyon o layunin na mabangga ka, saka ang dalanghitang dyus mo.” Inalok niya ng panyo si Mr. Mercedes dahil medyo nabasa ang pormal niyang kasuotan. “Ayos lang, Ms. Ricafrente. Hindi naman ito kamahalan tulad ng mga pribadong restawran. An

Last Updated : 2020-09-23

CHENANIAH XYRAHʼS POV Napalunok ako ng ilang beses bago kumatok sa pinto ng aking boss. Nangangamba ako sa posibleng mangyari pagkatapos kong kumatok dito. “Oh, Ms. Ricafrente. Hindi ka pa ba papasok? Baka abutan ka nang gabi

CHENANIAH XYRAHʼS POV “Ang sweet nilang dalawa, 'di ba?” “Oo nga, kahit masungit ang boss natin, pero sa nakikita ko naman ay may gusto si Mr. Villaruel sa kaniyang sekretarya na si Ms. Fernandez. 

CHENANIAH XYRAHʼS POV “Ano ba naman 'to, Niah. Naghihirap na nga tayo, nagdala ka pa rito ng isang batang kalye. Ipaaalala ko lang sa 'yo, Niah, hindi ito bahay-ampunan,” pagsesermon ng aking nanay sa akin. “